Ja eg er lot.

Eg er latasti bloggari Nordur Evropu. Thad er bara svo margt sem eg er buin ad sja ad eg fae bara adsvif thegar eg aetla ad reyna ad segja fra einhverju.

Um daginn lenti eg i nokkrum furdulegum atvikum. Vid hjonin erum i ibudarleit og thad er buin ad vera vaegast sagt ahugaverd reynsla. Sidasta ibud sem vid skodunum var i gotu og sama dag var madur myrtur af nagranna sinum um thad bil 6 husum nedar. Seinna um daginn forum vid a japanskan veitingastad. Vid beygdum inn gotuna og viti menn, blasir ekki vid okkur allsnakinn madur i einstaklega vondu skapi. Logreglan maetti a svaedid og tha vard herra berrassadur enntha fulli. Svo sat hann bara a troppunum med hond undir feitri kinn og ef vel var ad gad matti sja fjoluraudan pung gaegjast milli laera hans.

Amerikanar eru fyndnir. Their tuda mikid. Eg er haett ad nenna ad tala vid skolafelaga mina thvi thau gera litid annad en ad rofla yfir lestunum, kennurunum, verkefnunum og peningum.
Thad finnst mer ekki ahugavert.

Svo er eg buin ad komast ad thvi ad thegar amerikanar segja: "interesting" eda "creative" tha eru thad innantom ord til ad fylla upp i thognina. Eg er mikid ad vanda mig ad vera jakvaed og fyrsta skrefid i thvi er ad tala bara vid skemmtilegt folk. Thad munu tha vera; Arni, Kristin Anna og Dave, Halli, Sigurjon, Holmar, Michelle og litla Vivienne. Hun er fyndnust. Henni finnst mjog gaman ad bidja folk um ad fa ad sja rassinn a thvi. Svo hlaer hun eins og hross. Skemmtilegur litill strumpur. Agg, mikid sakna eg hennar Lottu minnar og hans Emils mins.
Best ad fa thau til thess ad koma hingad. Eg er nu thegar buin ad finna skemmtilegustu dotabudirnar og teiknimyndasogu og strakabudirnar. Ef eg vaeri rikur adili tha vaeru thau ofdekrudustu dullur i heimi.

Jemm, nuna er eg ad fara i tima og kynna mig og uppahalds voruumbudirnar minar.

A morgun er jardarfor heima a Islandi. Mig langar ad vera thar a morgun og grata med gomlum vinum.

Afturgangan og olíubrákin.

Á þriðjudagsmorgnum klukkan níu er skylduáfangi í skólanum mínum er nefnist Málun fyrir annars árs nema.

Ef skyldur væru eitthvað sem mætti sleppa í stað þess að vera skyldugur til þess á klára, þá myndi ég svo sannarlega sleppa þessum áfanga.

Reyndar held ég að ég hafi gott af honum þar sem tússpennar eru ekki þess eðlis að þeir fleyti manni langt í myndskreytingarbransanum.

Nú, já og nema hvað. Kennarinn í þessum tilteknu tímum er afar furðulegur. Módelið sem situr fyrir er einnig a.f. eða afar furðulegt. Hún er asísk, flúruð á húð og með hanakamb. Svo heitir hún Bob. Kennarinn er voðalega hrifinn af henni Bob og kyssir hana á kinnarnar þegar hún mætir til þess að striplast um á bossanum.

Heimaverkefni síðustu viku var að mála sjálfsmynd í raunstærð. Ég kveið fyrir þessu þar sem penslar láta illa að stjórn.

Á föstudaginn hófst ég handa og núna hangir hálfkláruð grænleit ég á ganginum í íbúðinni. í hvert einasta skipti sem ég hef gengið inn um dyrnar, hef ég æpt upp yfir mig af því að mér sýnist alltaf einhver (jafnhár og ég) standa þarna í leyni.

Ég verð að klára fjandans myndina svo ég fari ekki á taugum.

Aríaprinsinnn sefur vært og ég er að velta því fyrir mér hvort það væri bara ekki bráðsniðugt að fara út í búð og kaupa klósettpappír.

Þetta er nú einu sinni The Land of Plenty og maður verður nú að ganga örna sinna reglulega til að gera pláss fyrir meira gums og góss.

Sæl eða Hello how are you?

Loksins er heimilið internettengt. Í tvær vikur höfum við hjónaleysin þeyst frá internetkaffihúsi til internetkaffihúss.

Við erum komin til Bandaríkjanna og það er frábært. Ég vissi að það væri einhver staður sem myndi heilla mig upp úr skónum.

Hérna eru allir skrítnir og maturinn er algjört rugl. Hér er hægt að kaupa ógeðslegustu en jafnframt fallegustu kökur í allri veröldinni. Þær eru svo hræðilegar að mig langar bara að horfa á þær en alls ekki stinga þeim upp í mig.

Í gær fór ég að leita að drasli í búð sem heitir Jack´s 99 cents store. Tiger mætti nú sjúga feitt rassgat fyrir mér.

Nú nema hvað, sem við stöndum í röðinni verður Aríaprinsinum að orði: ,, öh.. he.. Lóa ertu búin að sjá konuna með hárið?" Ég bjóst við því að sjá eitthvað fyndið og eins og klippt út úr myndinni Hairspray en nei. Mér varð ekki að ósk minni. Er ég leit til hægri, hægðist á veröldinni. Líkami minn skók er við mér blasti það allra viðurstyggilegasta hár sem ég hef á ævi minni séð. Svarthærði, síðhærði blettaskalla gaurinn á Laugaveginum átti ekkert í þetta. Hárberinn var lítil gömul kona. Þess má geta að hún var undarlega meikuð og tilhöfð. Ímyndaðu þér soðna lopapeysu, veltu henni svo upp úr skít, bættu hana með nokkrum lúsabúum og límdu hana svo á höfuði á sköllóttri gamalli konu. Gvendur á himnum. Það allra ógeðslegast var að sum staðar mátti sjá hárlokka standa út úr hryllingnum.

Ég fékk vægt áfall og færði mig. Greyið konan hlýtur að vera bláfátækt og vanrækt gamalmenni.

Ef ég ætti að hjálpa henni þá þyrfti ég að minnsta kosti hálfa vodkaflösku til að komast í gegnum hársnyrtiferlið.

Allt í lagi, bless.