Merkileg uppgötvun

Ég er búin að fatta hvers vegna enginn kommentar hér lengur. Það eru allir of uppteknir við að fjölga sér. Ólíklegasta fólk er að hamast við að skipta frumum inni í sér. Ég veit ekki hvað mér á að finnast um þetta en ég býst ekki við því að fara í partý í nánustu framtíð. Eða jú kannski með Tinnu og Ásthildi.

Heima er best

Mér fannst rétt að tilkynna að ef þið hafið áhuga á að hitta mig þá er ég stödd á íslandi. Við hliðina á mér er bleikklædd lítil frænka sem þagnar sjaldan. Mjög vinalegt.

Jul

Gledileg jól.

Á næsta ári verdur blogg þetta til fyrirmyndar. Jákvæðnin og lífsgleðin munu drjúpa af hverju strái. Klístrað blogg 2008.

Ég er búin að éta svo mikið konfekt að ég get varla mælt orð af vörum, hvað þá fingrum. Neih bara smá vélritunardjók hjá mér.

Svo virðist sem fjölskylda mín haldi að ég hafi flutt til Suðurskautslandsins. Ég fékk bara ullarvörur í jólagjöf. En thad var dásamlegt thar sem ég er búin ad vera illa klædd í allan vetur.

Aríaprinsinn sló öll met með gebbuðum jólagjöfum. Smádótið valt hér um gangana og ég skríkti eins og japönsk smápíka.

Bæ

Núna er litli kall orðinn þreyttur. Í nótt var ég að klára nokkur verkefni og svo leit ég á klukkuna og hún var orðin sjö. Svo illa vildi nú til að ég þurfti að fara á fætur klukkan hálf átta. Ég veit ekki hvað í dauðanum ég er að blogga núna. blefs

Svínið yðar.

Jæja, þá er kominn tími til þess að tala um nýja erkióvin, málunarkennarann minn. Ef einhver mun brenna í víti þá er það þessi blessaði aðili.

Á hverjum þriðjudagsmorgni síðan í ágúst hef ég drattast af stað með lestinni til þess að mæta í tíma hjá þessari eðlu. Maður þessi er einstaklega slæmur kennari og hefur stundað það að láta mér líða eins og hálfvita í hálft ár.

Frá níu til þrjú stöndum við nemendurnir með olíulitina okkar og málum berrassað fólk. Þegar hin berrössuðu taka sér pásur, breytir kennarinn sverum vísifingri sínum í lítinn krók og hreyfir puttann með svokallaðri ,, Komið hingað" hreyfingu. "Come, gather your stools" segir hann alltaf. Svo byrjar ballið.

Í stað þess að fræða okkur um notkun olíumálningar og almenna litameðferð, blaðrar hann út í eitt um Hollywood stjörnur, peninga og fleira leiðinlegt. "You know, Gwyneth Palthrow has realllly bad skin" segir flónið. Þvínæst fer hann að rausa um hversu gamlir Harrison Ford og Sean Connery séu orðnir og hvað Nicolas Cage ræfillinn sé með lélega hárígræðslu. Þetta veit hann því þegar hann er ekki að "kenna", þá fær hann þetta fólk í heimsókn og málar þau fyrir bíóauglýsingar. Mig grunar nú reyndar að það sé bölvuð lygi.

Svo heldur hann því fram að hann hafi verið inni í einum af ormunum í bíómyndinni Tremors og að sjálfur Kevin Bacon hafi staðið á höfðinu á honum. ,, Hvílíkur heiður" hugsaði ég með mér. Hróðugur sagði hann okkur að Herra Beikon hafi staðið fyrir aftan hann í röð á Starbucks og hvíslað í eyra hans: ,, Má ég standa á höfðinu þínu." Svo hlógu þeir saman því þeir eru víst svo ægilega miklir mátar. Þetta hljómar ef til vill eins og hress karl en þið verðið eiginlega bara að hitta hann til þess að sjá hvað hann er hálslaus og creepy. Hann er alltaf í svörtum fötum og horfir aldrei í augun á manni.

Verkefnin í tímanum eru álíka spennandi og maðurinn sjálfur. Núna þarf ég að mála kvikmyndaplaggat fyrir næsta tíma. Valið stóð á milli: Indiana Jones, National Treasurer og Harry Potter. Ég er ekki alveg í stuði fyrir það.

Svo segir kennarinn að það séu nú eiginlega bara hann og annar maður sem séu að mála þessi plaggöt. Engu að síður hvetur hann suma nemendur til þess að reyna fyrir sér í þessum bransa því þar liggi peningarnir. Hann er mjög hrifinn að peningum og fær aldrei leið á því að segja okkur hvað hann fékk vel borgað fyrir eitthvað óspennandi verkefni. ,, Þau þurftu nú bara að veifa seðlunum fyrir framan nefið á mér og ég að sjálfsögðu þáði" segir hann glaður.

Í nokkra mánuði var hann alltaf að tönnlast á því að fyrir ofan dyrnar á kennslustofunni ætti að vera skilti sem segði: "Illustrators, we be hoes." Ekki þótti mér nú mikið til vændiskonu titilsins koma og eftir um það bil þrjá mánuði sagði ég stundarhátt á ensku: ,, Ertu til í að hætta að segja að við séum hórur." Hann leit á mig með undarlegum svip og breytti "hoes" í "flexible". Nú tveimur mánuðum síðar segir hann alltaf:" You know, illustrators we be...." svo lítur hann hratt á mig og segir hæðnislega með ýktum tilburðum: "..FLEXibleeee" með sérstakri áherslu á bul í fleksíbul.

Fleksíbuuuuul baular hann nokkrum sinni á dag. Ég held hreinlega að maðurinn sé eitthvað geðveikur. Fyrst fannst mér þetta bara fyndið en svo fór þetta bara að vera eins og áráttugeðbilun hjá vesalings manngarminum.

Nú nema hvað, smám saman fár maðurinn að taka mig fyrir. Hann hrifsaði til dæmis mynd sem ég var að mála í tímanum af borðinu. Ég var búin að mála allsbera manninn sem stóð fyrir framan mig og var að dunda mér við að skreyta myndina. Ég var að teikna eitthvað skraut á kantana á myndinni þegar að Kroppinbakur kemur, grípur myndina af borðinu og endar svo á því að labba um herbergið til þess að sýna öllum bekknum. Svo fór hann að gefa í skyn að skrautið sem ég hefði teiknað liti út eins og kynfæri og eitthvað fleira miður skemmtilegt. Ég rétti fram höndina og þakkaði honum kærlega fyrir dýrustu niðurlægingu ævi minnar. 16000 dollarar fyrir að láta amerískan þrolla gera grín að mér.

Eitt af því versta við þennan mann er að hann er ægilega æstur í að faðma fólk og klappa nemendum á bakið og grípa í axlirnar á þeim. Svo velur hann sér uppáhaldsnemendur og bekkjarfíflið. Ég vann fíflalottóið að þessu sinni. Það er víst ekki sniðugt að vera ósammála vitleysingum sem hafa eitthvað með einkunnir manns að gera. Ég er samt alls ekki búin að vera dónalega. Krakkarnir í bekknum hafa meira að segja tekið eftir hvernig hann hefur tekið mig fyrir. Til dæmis sakaði hann mig um að hafa ekki unnið nógu og mikið í einum tímanum af því að ég væri alltaf að tala við stelpuna við hliðina á mér. Í fyrsta lagi kláraði ég allt sem ég átti að vera að gera. í öðru lagi þá leit ég aldrei upp frá myndinni, í þriðja lagi töluðum við lágt og samtölin voru stutt og fá. Í fjórða lagi þá sátu tvær stelpur stutt frá okkur og töluðu út í eitt. Þær voru háværar og flissandi. Svo tók ég eftir því að þær höfðu ekki gert bofs og önnur þeirra mætti meira að segja tveimur klukkutímum of seint í tímann. Kennaraómyndin gerðist meira svo djarfur að leyfa henni að fara fyrr heim því hún fór að barma sér yfir því hvað hún væri lasin. Daginn eftir fór stúlkan að ræða við mig um hversu undarlegt það hefði verið að gæinn hefði verið að atast í mér þar sem hún hefði verið að kjafta allan daginn eftir að hafa mætt allt of seint og ekki hafa gert neitt. blahh mér líður bara eins og einhverjum reiðum ungling. Æi jæja, ég er nú ekki alveg búin með þetta kennararöfl en ég er svo þreytt að ég ætla bara að láta mig falla ofan ár rúmið mitt. Meiri heimavinna á morgun. Svei.

Jóhanna af Örk

Nú sit ég í sófa og teikna Jóhönnu af Örk. Það er stuð. Áður fyrr var ég afar fælin við að teikna hesta en núna finnst mér fátt skemmtilegra. Aríaprinsinn liggur á gólfinu og er að tala við mig og reyna að fá mig til þess að gera eitthvað annað en að læra. En ég veit betur en að láta freistast. Ég þarf nefnilega að gera nokkra hluti:

%Teikna sögubók

%Klára bók fyrir design for illustrators

%sauma þrjá kalla og búa til kassa utan um fimm kalla

%mála tvö málverk

%teikna átta myndir

%teikna teikningu sem er tíu fet á lengd en um það bil eitt á hæð

%skrifa litla ritgerð(5 bls)


Og þannig er það nú. Hægri hönd mín er ótryggð fyrir skakkaföllum by the way. Ég verð að byrja að læra að teikna með vinstri eða tánum. Tánum mínum.

Svo koma jólin bráðum. Ég hef eiginlega ekki tíma til þess að halda þau. Ooooog já og ekkert meira. Eða jú, ég á nýja kápu. Merkilegra var það nú ekki. Ætli ég verði ekki bara að tala um eitthvað plebbalegt.

Ég veit ekki hvort ég hafi sagt ykkur frá Frægðaríinu hérna á horninu. við erum sko búin að sjá þrjár stjörnur í hverfisbakaríinu.

Númer eitt er lélegast og sá eini sem ég er búin að sjá: Adrian Grenier, hann er það lélegur að ég þarf væntanlega að útskýra hver hann er. Hann er sko kærastinn í The Devil wears Prada og í aðalhlutverki í Entourage þáttunum sem ég horfi nú reyndar ekki á.

Númer tvö er alvöru stjarna: og hana þarf ekki að kynna, Maggie Gyllenhal

Númer þrjú er best: Malik Yoba úr Law and order og ekki má gleyma stórmyndinni Cool Runnings.

,, Hvar eru ilmsöltin?" æpa hinir hrifnæmu og dyggu blogglesarar í aðvífandi aðsvifi.

Bara að ég hefði nú frá einverju að segja öðru en hversu mikið ég held upp á 4B blýanta og hvað mér finnast HB blýantar vera mikill óþarfi. Svo hef ég aldrei skilið hnoðstrokleður og persónulega finnast mér nú bara Boxy vera best og hvítu Viggóstrokleðrin koma þar fast á eftir. Svo er nú varla hægt að blogga án þess að minnast á hvað hvítur pappír er miklu verri en offwhite. Svona hluti er ég að hugsa á hverjum einasta helvítis degi og líður eins og bölvuðu nördi.

spreyjaði í myrkri.

Vott ðe hell? spyr ég nú bara. Það er allt að verða helvíti geðveikt hérna í skólanum. Kennararnir hamast við að hlaða á okkur lokaverkefnum og skilja ekkert í því að allir nemendurnir séu orðnir fölir, þreyttir og skapstyggir.
Lokaskil lokaskil, ég skil ekki neitt.(syngist við lagið ,, Klukknahljóm")

Loksins fengum við greyin langþráðan sófaling. Ég hoppaði hæð mína, já eða öllu heldur settist hæð mína í sófa.
Á sunnudaginn snjóaði og á um það bil klukkutíma breytist fallegi snjórinn í grænt slurm. Laufin af trjánum blönduðust slabbinu og göturnar voru ljósgrænar. "Glóbal vorming" segja hinir upplýstu kanar í sífellu.

Um daginn var ég að tala við ameríska vinkonu mína í símann. Þegar símtalið var á enda sagði hún: "Bye, I love you". Mér varð hverft við enda ekki mikill elskuorða kall. Ég svaraði bara einhvern veginn: " je, heh.. vell ókei gúdbæ". Svo lagði ég á og hristi víkingahöfuð mitt forviða. Ég getið talið, á fingrum annarar handar, þær manneskjur sem hafa muldrað þessi orð í eyru mér. Fyrsta manneskjan var unglingsgrey sem var að reyna að komast í nærbrækur vorar á Cancun árið 1993. Þrátt fyrir ástarjátningar drengsins þá tókst það ætlunarverk eigi enda var ég afar siðavandur áttundu bekkingur.

Svei, það sem maður man. Verst að minni mitt er algjörlega bundið fortíðinni. Vesalings aríaprinsinn þjáist fyrir götótt heilabú mitt. Hann er alltaf að endurtaka upplýsingar fyrir mig af því ég man ekkert stundinni lengur.

Ég get talið upp nöfnin á heilum her af böngsum og dúkkum sem ég lék mér með 1983 en man ekki hvað ég gerði í gær eða hvað ég á að gera á morgun. Hægt og bítandi breytist ég í móður mína. Hún hefur verið minnislaus síðan ég man eftir mér en segir á hverju ári: ,, Guð, ég er komin með alzheimer." Þá minni ég hana alltaf á að þetta segi hún á hverju ári. Þessi skemmtun mun líklega magnast næst þegar við hittumst minnislausar og utanvið.

Áðan var ég uppi á þaki að spreyja stól. Hann er eitt af lokaverkefnunum. Mér tókst að spreyja hvítu lakki í augun, hendurnar, úlpuna mína og á þakið sjálft. Sem betur fer endaði eitthvað lakk á stólnum. Núna er ég að bíða eftir að hann þorni svo ég geti teiknað á hann. Ástæðan fyrir slæmu gengi mínu var sú að ég komst ekki upp á þak fyrr en seint og síðarmeir og uppi á þaki er ekki ljóstýru að finna. Myrkfælnasta manneskjan í hverfinu stóð því eins og auli í myrkrinu og spreyjaði hratt í allar áttir til þess að komast inn sem fyrst. En nú er þessum hryllingi lokið og ég get róleg farið að dunda mér við eitt af fjölmörgum lokaverkefnum.

Aldeilis bit.

Ef ég væri íri þá myndi ég heita Lóa O´heppin. Enn á ný þurfti hrakfallabálkurinn ég að skríða á heilsugæslustöðina. Ef ég bara ætti allar kvittanir sem ég hef fengið á mismunandi heilsugæslustöðvunum í hinum ýmsu löndum. Þá gæti ég gefið út bók sem myndi heita Sicko ef það nafn væri ekki frátekið. Þar sem ég keypti sjúkratryggingu hérna úti, hef ég ekki þurft að borga krónu fyrir . Eða jú 25 dollarar fóru í bólusetningu sem ég varð að fara í til þess að mega vera áfram í skólanum.

Núna ligg ég í sófanum (uppblásinni queen-size dýnu) með bólginn upphandlegg og heit eyru. Á eftir ætla ég að gá hvort ég sé nokkuð komin með hita því mér líður ekkert æðislega vel.

Í morgun vaknaði ég nefnilega með tvær litlar rauðar skellur í líkingu við skordýrabit. Önnur var á upphandleggnum en hin hafði komið sér notalega fyrir hjá olnboganum. Um hádegisbilið fór mig að klæja allsvakalega og síðar um daginn svimaði mig, fingurnir voru orðnir kaldir og upphandleggurinn á stærð við lítinn hamborgarahrygg. Ég þraukaði kennslustundir dagsins og trítlaði svo upp á heilsugæslustöð. Þar bar ég mig aumlega og tvær konur lýstu upp handlegginn með vasaljósi og hrukkuðu ennin. Svo fékk ég sýklalyf og á að koma aftur á morgun. Ég heyrði aðra þeirra tala um venom og það hljómaði hreint ekki vel í eyrum mér. Svo reyndi ég að fá upp úr annarri þeirra hvurslags skordýr þetta hafi nú eiginlega verið, allar bítandi flugur löngu dauðar úr kulda. Hún sagði mér að köngulær væru einnig á ferli á veturna. Jibbí kóla.

Svo á ég víst að panta tíma hjá The Medical Resident því konunum þóttu ofnæmisviðbrögð mín ekki eðlileg.

Jæja vendum voru kvæði í kross. Vegna fjölda áskoranna(þ.e.a.s. einni frá Ollu) ætla ég að reyna að lýsa hversdagslegu umhverfi mínu.

Við Árni búum í Brooklyn á þriðju hæð í rauðu múrsteinsfjölbýlishúsi. Síðan í byrjun október erum við búin að vera að sanka að okkur húsgögnum. Við byrjuðum á því að hringa í 1-800-MATRESS og kaupa jújú dýnu. Svo fengum við borð, sjónvarp og ruggubaststól hjá nágrönnum okkar. Úti á götu höfum við svo fundið stóla og ýmis konar dótarí og íbúðin lítur loksins út eins og íbúð. Okkur vantar sófa en ég held að það reddist á morgun.. vonandi. Svo væri dásamlegt að finna eldhúsborð. Öll eldhúsborð hérna eru annaðhvort ljót eða dýr og það gildir líka um sófana.
Árni er heimavinnandi húsmóðir en ég tek lest í skólann á hverjum degi. Lestin er úti á næsta horni, hana tek ég að Metropolitan Avenue og tek aðra lest þar að Union Square. (Classon, Bedford Nostrand, Myrtle-Willoughby, Flushing, Broadway, Metropolitan, Bedford Ave., 1st Ave, 3rd Ave, Union Square ef ég á að vera nákvæm).

Hverfið okkar er næs, bara eitt morð síðan í ágúst. Þetta er ekki klígjulegt hverfi eins og Williamsburg(Sveittir hipsterar í þröngum buxum með sólgleraugu hvenær sem er dags og hvernig sem viðrar, flestir með hatta. Dáldið eins og Joey Jeremiah í Degrassy Junior High) jájjája. Meira síðar. Mér er illt í hendinni.

Drullusokkur

EIginmaðurinn gerðist framtakssamur í hádeginu og skellti sér í Family Dollar búðina og festi kaup á þessum líka forláta drullusokk. Nú getum við tekið á móti gestum í spreng. Árnarnir fóru í bæinn rétt í þessu en ég húki heima og teikna. Ég sé þetta nú ekki sem kvöð. Gvöð. Ég er að vinna upp tapaðan tíma. Best að vera ekkert að blogga og eyða tímanum.

Stolt siglir fleyið mitt.

Áðan ætlaði ég að skríða upp í bæli mitt. Ég hugsaði með mér að kannski væri sniðugt að fara á klósettið áður.
Þar sem ég á það til að vera utan við mig og gleymin, hafði mér tekist að steingleyma að klósettið var stíflað eftir dvöl mína þar fyrr um kvöldið.
,, Best að sturta bara niður" hugsaði ég með þreytta heilanum mínum. Svo sturtaði ég niður. Yfirborð klósettvatnsins hækkaði og ég horfði á gamlan saur synda um. Glöggir menn hefðu áreiðanlega látið staðar numið þarna en ég aftur á móti hugsaði: ,, Best að sturta bara aftur niður" og sturtaði aftur niður. Vatnið hækkaði enn meira og skyndilega tók ósjálfráða taugakerfi mitt við sér þrátt fyrir þreytu líkamans. Í tæka tíð stökk ég upp í baðkarið og stóð þar og söng ,,Stolt siglir fleyið mitt stórsjónum á" á meðan vatnið fossaði um allt gólf. Í baðkarinu stóð ég þó nokkra stund, ósjálfbjarga og miður mín. Að lokum freistaði ég þess að grípa í vaskinn og vippa mér út um dyrnar. Það tókst ágætlega.

Síðasta klukkutímann hef ég svo verið að dunda mér við að sótthreinsa baðherbergið með Herra Proper og litlum sótthreinsisneplum. Íbúðin ilmar af hreinlæti og ef ég vissi ekki betur þá myndi ég jafnvel halda að hér byggi siðmenntað fólk en ekki villimenn sem geyma kúkinn sinn á gólfinu. En nú ætla ég að fara að sofa og láta mig dreyma um sjúkdómana sem þetta atvik mun leiða af sér. Svei.

þriðjudagur guði sé lof

Nú dregur til tíðinda. Nei nei, mig langaði bara að byrja bloggið á þessum orðum.

Í fyrradag gistum við hjá hundunum. Við komumst að því að minna gerpið er ekki hvolpur heldur þrolli. Það þótti okkur fyndið mjög því hún Buffy er pínkulítil og nautheimsk. Aðfaranótt mánudags, skeit dýrið á gólfið og ég hóf vikuna með því að stíga með stóru tánni ofan í gumsið. Svo komst ég ekki strax í sturtu því téðir voffar eltu mig á röndum og meinuðu mér aðgang að baðherberginu. Mjög hlægilegur viðbjóður sú sena.

Í morgun tókst mér svo að telja mér trú um að það væri miðvikudagur og ég stressaðist um fimm stig. Þegar dagaruglingurinn var leiðréttur, róaðist ég og fékk mér kaffi. Í eina tíð stundaði ég það að reyna að telja mér trú um að klukkan væri meira en hún væri og stillti allar klukkur vitlaust. Þegar mér tókst að plata sjálfa mig, stressaðist ég vegna tímaskorts en varð alltaf jafn fegin þegar ég fattaði að ég var ekkert orðinn of sein heldur hafði nógan tíma. Ég skil ekki hvað mér gekk til þar sem heiminn skortir ekki stressvalda. Hehe kannski ég fari að kalla Valdimar StressValda.

Ég er með tölvuna úti í glugga af þvi að við erum ekki með okkar eigið internet. Mér er orðið dáldið kalt á puttunum. Ég myndi blogga í vettlingum ef ég gæti.

Á fimmtudaginn er Þakkargjörðahátíðin mikla. Þá munu Bandaríkjamenn skríða til sinna heima, fara í kalkúnabúning, borða pílagrímahatta með indíánafyllingu og brenna nornir og ljósmæður. Eða það skilst mér.

Persónulega finnst mér Þakkargjörðahátíð betra orð en hið frumstæða Thanksgiving. Af hverju kalla þau þá jólin ekki Presentbuying og páska Eggeating? Svo þykir mér einnig undarlegt að kalla afmæli birthday eða fæðingardag. Til hamingju með fertuasta fæðingardaginn.

En ég er nú bara að ergja mig vegna þess að skólinn minn er ein allsherjar skipulagsóreiða. Ég reyndi að skrá mig í tíma en allir tímarnir sem ég á og verð að taka eru yfirfullir. Samt má ég ekki bara skrá mig í þá tíma sem ég vil. Skrítið. Tvær milljónir í skólagjöld og ekki pláss fyrir mann. Á eftir fer ég til námsráðgjafans í þriðja skiptið og hann ætlar að reyna að troða mér í skylduáfangana. Algjört R-U-D-L: rugl.

En jújú núna er bara að spýta í lófana, þurrka af sér tárin og snýta sér í fánann.

Bless í bæli.

Ef einhver getur útskýrt hvað mensen þýðir þá væri ég þakklát. Vinkona mín endar alltaf sms á því að skrifa þetta orð. Mér finnst of seint að spyrja hana núna í lok nóvember hvað orðið þýðir. Mamma hennar er sko norsk.

apar

Hér ligg ég á uppblásinni dýnu og googla apa. Hugmyndakennarinn minn lét okkur fá apaverkefni síðastliðinn mánudag. Við áttum að stúdera apa og búa til eitthvað ægilegt concept. Mér finnst engin þörf á því þar sem apar eru alveg nógu merkilegir og er að pæla í því að búa bara til apa altari.
Japanskir snjóapar eiga hug minn allan eftir ábendingu frá sölumanninum. Sölumaðurinn dvelur hjá okkur næstu vikuna. Það er skemmtilegt. Ennþá skemmtilegra þykir mér að hann fékk það frábæra verkefni að passa apa.. hmm nú ætlaði ég reyndar að skrifa hunda. Djöfull.. ég vildi óska þess að hann væri líka að passa apa. Hundarnir sem hann er að passa heita Buffy og Tyson og eru eins og hundur vonda kallsins í Pocahontas.

Litlu rassgötin fögnuðu okkur ákaft þegar við komum heim til þeirra. Svo fórum við þrjú með dýrin í labbitúr og mér þótti samstundis vænt um þau.

Í nótt neyddist sölumaðurinn svo til þess að reka voffana út úr svefnherberginu sínu því þeir voru að vera með læti. Svo hrjóta þeir eins og astmaveikir flóðhestar. Ég gæti hreinlega kramið þá í mauk. MAUK.

Borðtennisborð og stóra ritgerðarblekkingin.

Eins og þeir, sem til mín þekkja vita, þá er ég aftur sest á skólabekk. Að sitja (á skólabekk) er einmitt mitt helsta viðfangsefni um þessar mundir. Ég sit í skólanum svo fer ég heim og sest við borðið mitt. Til að vega á móti þessu stend ég hvenær sem tækifæri gefst t.d. í lestinni og í matarhléum. Eða já til að vega á móti flötum rassi það er að segja.

Einmitt þessa stundina sit ég. Aríaprinsinn skaust, með trompetleikara nokkrum, út í bæ til að tralla og syngja og skjóta upp flugeldum á meðan þeir sænga hjá fögrum portkonum í rússíbanavögnum á ferð. Ætli þeir séu ekki líka að borða kandíflos með pulsubitum og osti og drekka doktor pipar? Eitthvað svoleiðis ímynda ég mér. Ég sit hér föst og þarf að skrifa eitthvað kjánalegt enskuverkefni og nenni því alls ekki.

Þar sem ég er nú tveimur vetrum undir þrítugu og ansi sjóuð í skólagöngu, veit ég vel að ritgeraðsmíðar eru eitthvað það ofmetnasta fyrirbæri sem um getur. Ég leyfi mér næstum því að kalla þetta svindl.

Allt lítur út fyrir að menntastofnanir taki annað í mál en að allir ætli að verða doktorar og/eða blaðamenn. Þess má geta að blaðamenn þurfa nú varla grunnskólapróf til þess að starfa á Íslandi. Þeir þurfa bara að vera með kjaft, lágt stillta siðferðiskennd og litla sem enga tilfinningagreind. Hehehe mér finnst svo fyndið að troða tilfinningagreind inn í samtöl og skrif. Það er eitthvað svo kerlingarlegt og glatað að gera það. ,, Jáhhh, sá hlýtur nú að vera með lága tilfinningagreind!"

En jújú, ég er sem sagt að klístra saman einhverju rusli um borðtennisborð til þess að skila inn til kvendisins sem kennir mér ensku. Ekki þykir mér nú gaman að láta tala niður til mín á mánudögum og miðvikudögum. Þessi kona stundar það. Ég einn daginn ætla ég að nudda nefinu á henni við handarkrikann á einhverjum feitum og tala niður til hennar í leiðinni, með New Jersey hreimnum sem hún þreytist ekki á að nota þegar hún er að reyna að vera fyndin.
Svo er hún skotin í austur evrópska djass stráknum. Hann drafar.

farin að læra veiii.

Borðtennisborð og stóra ritgerðarblekkingin.

Eins og þeir, sem til mín þekkja vita, þá er ég aftur sest á skólabekk. Að sitja (á skólabekk) er einmitt mitt helsta viðfangsefni um þessar mundir. Ég sit í skólanum svo fer ég heim og sest við borðið mitt. Til að vega á móti þessu stend ég hvenær sem tækifæri gefst t.d. í lestinni og í matarhléum. Eða já til að vega á móti flötum rassi það er að segja.

Einmitt þessa stundina sit ég. Aríaprinsinn skaust, með trompetleikara nokkrum, út í bæ til að tralla og syngja og skjóta upp flugeldum á meðan þeir sænga hjá fögrum portkonum í rússíbanavögnum á ferð. Ætli þeir séu ekki líka að borða kandíflos með pulsubitum og osti og drekka doktor pipar? Eitthvað svoleiðis ímynda ég mér. Ég sit hér föst og þarf að skrifa eitthvað kjánalegt enskuverkefni og nenni því alls ekki.

Þar sem ég er nú tveimur vetrum undir þrítugu og ansi sjóuð í skólagöngu, veit ég vel að ritgeraðsmíðar eru eitthvað það ofmetnasta fyrirbæri sem um getur. Ég leyfi mér næstum því að kalla þetta svindl.

Allt lítur út fyrir að menntastofnanir taki annað í mál en að allir ætli að verða doktorar og/eða blaðamenn. Þess má geta að blaðamenn þurfa nú varla grunnskólapróf til þess að starfa á Íslandi. Þeir þurfa bara að vera með kjaft, lágt stillta siðferðiskennd og litla sem enga tilfinningagreind. Hehehe mér finnst svo fyndið að troða tilfinningagreind inn í samtöl og skrif. Það er eitthvað svo kerlingarlegt og glatað að gera það. ,, Jáhhh, sá hlýtur nú að vera með lága tilfinningagreind!"

En jújú, ég er sem sagt að klístra saman einhverju rusli um borðtennisborð til þess að skila inn til kvendisins sem kennir mér ensku. Ekki þykir mér nú gaman að láta tala niður til mín á mánudögum og miðvikudögum. Þessi kona stundar það. Ég einn daginn ætla ég að nudda nefinu á henni við handarkrikann á einhverjum feitum og tala niður til hennar í leiðinni, með New Jersey hreimnum sem hún þreytist ekki á að nota þegar hún er að reyna að vera fyndin.
Svo er hún skotin í austur evrópska djass stráknum. Hann drafar.

farin að læra veiii.

Áfengispróf!

Jæja, þá er Gummi litli grís búinn að raða í sig morgunmatnum. Mjög ánægjuleg stund með kjúkling verð ég að segja.

Þegar ég opnaði svo tölvupóstinn minn þá blasti við mér enn eitt glatað bréf frá skólanum mínum. Ég þurfti að taka áfengisprófið aftur. Dear Loa Hlin we have been informed that you have not completed your follow-up alcohol test on e-CHUG. We encourage you to do so immediately.
Samkvæmt því prófi er mjög óeðlilegt fyrir tuttugu og átta ára manneskju að drekka tvö vínglös á viku. Ég býst fastlega við því að frakkar, ítalir eða spánverjar hafi ekki samið þetta próf og eigi afar erfitt með að skilja ásakanirnar sem fylgja eftir prófið. Þau ýjuðu að því að ég væri alkóhólisti og ég sem laug og mildaði. Já og tók einhver eftir nafninu á fyrirækinu: Eeee- CHUG, CHUG, CHUG, CHUGGG!!
Jámm en tölum dáldið um eldsvoða. Það er skrítin lykt í loftinu, brunaliðsbíllinn kom æðandi að rétt í þessu og ofmannað slökkvilið er að rölta upp og niður götuna. Ætli einhver hafi kveikt í Colt maríneruðu beikoni hérna í hverfinu? Nei, maður spyr sig bara. Þetta hef ég upp úr kvikmyndinni Juice með Tupac ef einhver er að velta því fyrir sér.

Áðan hringdi Jason vinur minn. Hann notar mig sem heimalærdómsuppflettirit. Að þessu sinni var ég fegin vegna þess að, og nú mega sálfræðingar taka upp skrifblokkirnar sínar, ég var í þann mund að velta mér og snúa vegna hræðilegrar martraðar. Ég lá við hliðina á norskum frænda mínum inni í tjaldi í helli og við vorum að ræða að það væri ekkert mál að plata einhvern lækni til þess eyða barninu þar sem við værum svona rosalega skyld og hann myndi skilja ástæðuna(förum ekki nánar út í það). Ekki nóg með það þá var ég nýbúin að horfa á hommaklámmynd þar sem þessi frændi minn lék aðalhlutverkið á móti Eggerti Þorleifssyni. (soundeffect: blýantur brotnar á skrifblokk sálfræðings)

Ég skil nú ekki tilganginn með því að vera með undirvitund þegar hún virðist vera á móti manni. Niður með fjandsamlegar undirvitundir. Hvað væri að því að vera með vinalega undirvitund sem segir manni hlýja og gáfulega hluti. Hún gæti til dæmis hvíslað að manni tilgangi lífsins(ef ég gef mér það að tilgangur lífsins sé ekki að hafa mök við tvemenninga sína og horfa á klámmyndir með Eggerti Þorleifssyni.

Jæja, kannski er ég bara alkóhólisti með sóðalegar hugsanir, bældar hvatir og kynferðislanganir gagnvart ættingjum mínum.
Væri það ekki smart? Næstum því jafn smart og þessi bloggfærsla.

í dag er ég svo þunnur

Oj mig auma. Það er nú dáldið mikið vesen að vera þunnur. Í gær fór ég með Michelle á bar. Á leiðinni tókst mér að ná ótrúlegum árangri í lestarferðum. Sko þú veist hvernig það er þegar þú ert að keyra og lendir alltaf á grænu. Ég labbaði niður í lest, lestin kom, ég skipti á næstu stöð og lestin kom strax. Þriðja lestin hermdi eftir og ég komst á áfangastað á tuttugu mínútum. Magnað stöff. Annars var ég á mörkunum með að hverfa inn í fimmtu víddina því höfuð mitt dúndraði og þrútnaði af skelfilegum höfuðverk.

Að sjálfsögðu fór mig strax að gruna að ég væri komin með dularfullu veikina sem ég sá tilkynnta á forsíðu dagblaðs. Þar stóð: SUPERBUG KILLS NYC KID!. Svo kom einhver frétt um að tólf ára drengur í Brooklyn hefði dáið af völdum þessarar ofurpöddu. Fólki var ráðlagt að þvo mikið á sér hendurnar, nota plástra og sleppa því að bora í nefið. Það hljómaði erfitt þvi ég er mikið fyrir að bora í nefið mitt.

Á leiðinni heim frá barnum varð ég bílveikin uppmáluð. Leigubílstjórinn reyndi að drepa mig með ilmefnum. Ég reyndi að giska á hvaða ódýra rakspíra maðurinn hefði klínt á sig en hann sagði mér að þetta væri Nivea rakspíri. Ég verð nú að segja að hann lyktaði frekar eins og hann hefði smurt á sig Nivea klósetthreinsi.

Þannig að ég var með höfuðið út um gluggann alla leiðina eins og lítill hundur.
Núna er ég bara að teikna og reyna að halda höfði. Mig langar nú bara að horfa á Home Alone og éta ost.

Dexter drulla.

Harumph... Ekki var thridja bokin til thess ad hropa hurra fyrir. Adeins of mikid voodoo mumbo jumbo.

Nuna er eg ad fara i tolvutima og tharf ad skila verkefni sem eg gerdi adan. Eg atti ad hanna brefsefni med logoinu minu a. Ekki tokst thad nu vel til thar sem tolvukunnatta min er i lagmarki.

Maginn minn er med uppsteyt um thessar mundir enda faer hann litid annad en nachos og hummus i heimsokn. Eg get nu litid vid thvi gert thar sem thetta er uppahalds faedan min nuna.

Best ad skutla ser i tima. Eg tharf ad vanda mig ad na thessum afanga. Kennarinn er draumur i dos en hofudid a mer er sem tom tunna.

I kvold get eg loksins gert eitthvad af viti thar sem er buin ad lesa drulluna.

Já hæ

Júja ég er búin að fara til Íslands og er aftur komin til borgar englanna(copyright: Sveinbjörn H. Pálsson). Þennan brandara ætla ég ekki að útskýra.

Ég er ein heima því litli aríaprinsinn er ennþá staddur á fósturjörðinni. Klaufabárðurinn ég gerði þau reginmistök að grípa með mér myrkt lesefni á leiðinni í flugvélina. Því sef ég nú með ljósið kveikt og vanda mig við að koma mér ekki upp áfengivandamáli hins miðaldra: Léttvínssulli. Einhvers staðar las ég að haugar af miðaldra fólki láti innrita sig á Vog vegna þess konar vandamála. ,, Ég get ekki hætt að drekka rauðvín!!" Annars er nú ekki fallegt að gera grín að alkóhólistum.

Bókin umrædda og alræmda heitir Dexter in the Dark og þriðja bókin um hinn geðþekka raðmorðingja Dexter Morgan. Núna er hann aftur kominn í klípu blessaður.
Skrítið hvað hann er ægilega viðkunnalegt skrímsli. Þegar ég er búin að lesa þessa bók þá ætla ég að niðurhala annarri seríu af þáttunum um Dexter. Tvær seríur og þrjár bækur, það mætti fara að kalla mig dyggan aðdáanda.

Airwaves kom og fór og ég skemmti mér vel ef ekki drullu- og konunglega. Á laugardagskvöldinu tókst mér að kúgast af glimmeri, svo hóstaði ég upp bleikri glimmerflís og ældi næstum á bílastæðinu fyrir framan Gauk á Stöng. Ég þýddi það sem Cuckoo on a Stick og þótti ég fyndin. Ég man ekki til þess að einhver annar hafi hlegið.

Í dag fór ég í skólann, í gær var ég að leika við systur mína og frændsystkini. Það var stuð og við komumst yfir ótrúlega dagskrá á skömmum tíma. Tímatorg var heimsótt, Kínahverfið, Litla Ítalía og Neðri Austurhlið að hluta. Í Kínahverfinu rákumst við á helvítið hann Harvey Keitel. Eða jú já ekkert helvítis neitt, ég notaði það bara til áhersluauka. Ótrúlegt þykir mér eitt, systir mín og mágur eru mestu stjörnuseglar sem ég hef fyrir hitt. Þau þurfa rétt aðeins að reima skóna og ganga út úr húsi og þá rekast þau iðullega að frægt fólk. Skrítið að sápuóperan Heroes hafi ekki tekið þennan ofurkraft fyrir. Þess má geta að ég hef gefist upp á þessari þáttaröð. Mér finnst væl og þannig svo þreytandi. Núna væla þau svo mikið. Mér finnst skemmtilegra að sjá þau slást, fljúga og lækna sig sjálf þrátt fyrir að sá eiginleiki sé bersýnilega stolinn frá Wolverine.

Í gærkvöldi sofnaði ég klukkan sjö og vaknaði í nótt klukkan fjögur. Núna er klukkan að verða sex og ég er búin að ofkeyra internetið. Best að fara að sofa en ekki fyrr en ég hef fengið mér smá Nachos. Ég keypti blátt nachos í gær. Það er búið til úr bláum maís og ótrúlegt en satt, inniheldur ekki gervilitaraefni.

Ja eg er lot.

Eg er latasti bloggari Nordur Evropu. Thad er bara svo margt sem eg er buin ad sja ad eg fae bara adsvif thegar eg aetla ad reyna ad segja fra einhverju.

Um daginn lenti eg i nokkrum furdulegum atvikum. Vid hjonin erum i ibudarleit og thad er buin ad vera vaegast sagt ahugaverd reynsla. Sidasta ibud sem vid skodunum var i gotu og sama dag var madur myrtur af nagranna sinum um thad bil 6 husum nedar. Seinna um daginn forum vid a japanskan veitingastad. Vid beygdum inn gotuna og viti menn, blasir ekki vid okkur allsnakinn madur i einstaklega vondu skapi. Logreglan maetti a svaedid og tha vard herra berrassadur enntha fulli. Svo sat hann bara a troppunum med hond undir feitri kinn og ef vel var ad gad matti sja fjoluraudan pung gaegjast milli laera hans.

Amerikanar eru fyndnir. Their tuda mikid. Eg er haett ad nenna ad tala vid skolafelaga mina thvi thau gera litid annad en ad rofla yfir lestunum, kennurunum, verkefnunum og peningum.
Thad finnst mer ekki ahugavert.

Svo er eg buin ad komast ad thvi ad thegar amerikanar segja: "interesting" eda "creative" tha eru thad innantom ord til ad fylla upp i thognina. Eg er mikid ad vanda mig ad vera jakvaed og fyrsta skrefid i thvi er ad tala bara vid skemmtilegt folk. Thad munu tha vera; Arni, Kristin Anna og Dave, Halli, Sigurjon, Holmar, Michelle og litla Vivienne. Hun er fyndnust. Henni finnst mjog gaman ad bidja folk um ad fa ad sja rassinn a thvi. Svo hlaer hun eins og hross. Skemmtilegur litill strumpur. Agg, mikid sakna eg hennar Lottu minnar og hans Emils mins.
Best ad fa thau til thess ad koma hingad. Eg er nu thegar buin ad finna skemmtilegustu dotabudirnar og teiknimyndasogu og strakabudirnar. Ef eg vaeri rikur adili tha vaeru thau ofdekrudustu dullur i heimi.

Jemm, nuna er eg ad fara i tima og kynna mig og uppahalds voruumbudirnar minar.

A morgun er jardarfor heima a Islandi. Mig langar ad vera thar a morgun og grata med gomlum vinum.

Afturgangan og olíubrákin.

Á þriðjudagsmorgnum klukkan níu er skylduáfangi í skólanum mínum er nefnist Málun fyrir annars árs nema.

Ef skyldur væru eitthvað sem mætti sleppa í stað þess að vera skyldugur til þess á klára, þá myndi ég svo sannarlega sleppa þessum áfanga.

Reyndar held ég að ég hafi gott af honum þar sem tússpennar eru ekki þess eðlis að þeir fleyti manni langt í myndskreytingarbransanum.

Nú, já og nema hvað. Kennarinn í þessum tilteknu tímum er afar furðulegur. Módelið sem situr fyrir er einnig a.f. eða afar furðulegt. Hún er asísk, flúruð á húð og með hanakamb. Svo heitir hún Bob. Kennarinn er voðalega hrifinn af henni Bob og kyssir hana á kinnarnar þegar hún mætir til þess að striplast um á bossanum.

Heimaverkefni síðustu viku var að mála sjálfsmynd í raunstærð. Ég kveið fyrir þessu þar sem penslar láta illa að stjórn.

Á föstudaginn hófst ég handa og núna hangir hálfkláruð grænleit ég á ganginum í íbúðinni. í hvert einasta skipti sem ég hef gengið inn um dyrnar, hef ég æpt upp yfir mig af því að mér sýnist alltaf einhver (jafnhár og ég) standa þarna í leyni.

Ég verð að klára fjandans myndina svo ég fari ekki á taugum.

Aríaprinsinnn sefur vært og ég er að velta því fyrir mér hvort það væri bara ekki bráðsniðugt að fara út í búð og kaupa klósettpappír.

Þetta er nú einu sinni The Land of Plenty og maður verður nú að ganga örna sinna reglulega til að gera pláss fyrir meira gums og góss.

Sæl eða Hello how are you?

Loksins er heimilið internettengt. Í tvær vikur höfum við hjónaleysin þeyst frá internetkaffihúsi til internetkaffihúss.

Við erum komin til Bandaríkjanna og það er frábært. Ég vissi að það væri einhver staður sem myndi heilla mig upp úr skónum.

Hérna eru allir skrítnir og maturinn er algjört rugl. Hér er hægt að kaupa ógeðslegustu en jafnframt fallegustu kökur í allri veröldinni. Þær eru svo hræðilegar að mig langar bara að horfa á þær en alls ekki stinga þeim upp í mig.

Í gær fór ég að leita að drasli í búð sem heitir Jack´s 99 cents store. Tiger mætti nú sjúga feitt rassgat fyrir mér.

Nú nema hvað, sem við stöndum í röðinni verður Aríaprinsinum að orði: ,, öh.. he.. Lóa ertu búin að sjá konuna með hárið?" Ég bjóst við því að sjá eitthvað fyndið og eins og klippt út úr myndinni Hairspray en nei. Mér varð ekki að ósk minni. Er ég leit til hægri, hægðist á veröldinni. Líkami minn skók er við mér blasti það allra viðurstyggilegasta hár sem ég hef á ævi minni séð. Svarthærði, síðhærði blettaskalla gaurinn á Laugaveginum átti ekkert í þetta. Hárberinn var lítil gömul kona. Þess má geta að hún var undarlega meikuð og tilhöfð. Ímyndaðu þér soðna lopapeysu, veltu henni svo upp úr skít, bættu hana með nokkrum lúsabúum og límdu hana svo á höfuði á sköllóttri gamalli konu. Gvendur á himnum. Það allra ógeðslegast var að sum staðar mátti sjá hárlokka standa út úr hryllingnum.

Ég fékk vægt áfall og færði mig. Greyið konan hlýtur að vera bláfátækt og vanrækt gamalmenni.

Ef ég ætti að hjálpa henni þá þyrfti ég að minnsta kosti hálfa vodkaflösku til að komast í gegnum hársnyrtiferlið.

Allt í lagi, bless.

þreyttur litill kall

Æhh hvað ég er þreytt. Svo er ég líka dottin í það. Já sko ég gat ekki hamið mig lengur og festi kaup á nýjustu Harry Potter. Ég var sko búin að spara hana svo ég kæmi öllu í verk sem ég þarf að gera. Tveggja blaðsíðna to do listinn minn er að gera mig gráhærða, magasára og viðskotailla. En jú eins og nördafíkli sæmir get ég bara ekki gert neitt annað en að sitja með nefið ofan í Harry og lesa og lesa. Á föstudaginn förum við til Danmerkur enn einu sinni. Þar munum við leika listir okkar í danska ríkisútvarpshúsinu.

Sko til marks um hversu skelfilegt stressið mitt er orðið vil ég benda á nokkur einkenni sem ég þjáist af:

Ég er byrjuð að fá grátt hár
Ég er með stanslausan niðurgang
Ég er ekki búin að fara á túr síðan í júní (já ég er búin að tékka á hinu)
Ég sef illa
Ég gnísti tönnum þegar ég sef
Ég er með króníska vöðvabólgu
Ég er skapstygg

Úff segi ég nú bara.

coming to america

Bráðum slæst ég í hópinn með Beckham hjónunum og held til Ameríku. Ég ætla að horfa á Frelsisstyttuna með tárvotum augum og þurrka hvarmana með skítugu slæðunni minni. Svo mun ég að öllum líkindum brosa mildilega og hvísla: ,, Ahmerríkahh".

Á fimmtudaginn á ég pantaðan tíma hjá bandaríska sendiráðinu. Að sjálfsögðu er ég á nálum um að vera með alla rétta pappíra svo ég verði ekki send öfug heim. Í dag fór ég á ljósmyndastofu og fékk ferkantaða passamynd af sjálfri mér þar sem ég horfi beint fram, með eyrun úti og brosi án þess að það sjáist í tennurnar á mér. Ég þarf varla að taka það fram að myndin er verulega ljót og ef ég eignast börn þá munu þau ekki fá að sjá hana svo þau fari ekki að kvíða því að einn daginn munu þau líta svona út. En þetta var nú útúrdúr.

Um daginn var ég stödd í húsi á Laugaveginum sem verður brátt að víkja fyrir verslunarmiðstöð. Þá datt mér í hug að það gæti verið skemmtilegt ef Íþróttaálfurinn myndi hætta að atast í feitum börnum og einbeitti sér frekar af jafn miklum krafti að því að vernda Laugaveginn. Í dag finnst mér þetta ekkert voðalega góð hugmynd.

Ef einhvern þarna úti langar til þess að sækja um skóla í Bandaríkjunum þá er ég tilbúin til þess að svara alls konar spurningum um hvernig á að bera sig að. Eftir á að hyggja var þetta ekki svo flókið. Þetta lítur bara út fyrir það í fyrstu þegar maður veit ekkert hvernig maður á að snúa sér.

Oh, the humanity.

í þriðja skiptið í sumar ligg ég hér nær dauða en lífi. Þetta eru afleiðingar af bólusetningum. Ég hef alltaf verið sprautuð á mánudögum og lo and behold, á fimmtudegi er ég sem uppvakningur. Að vísu hefur það hvarflað að mér að þetta sé einfaldlega líkami minn að tilkynna mér að ég sé komin með krabbamein.

Núna ætla ég að setja höfuðið á mér í gufubað yfir potti. Ég hef trú á svoleiðis skottulækningum.

Eplaspitt.

Ég er að taka heilsupillur frá Heilsuhúsinu og er orðin sannfærð um að það sé ekki allt með felldu í því húsi. Svei mér þá ef það er ekki spítt í hylkjunum sem þau eru að framleiða.

Núna er klukkan hálftvö eftir miðnætti og ég var að koma úr garðinum þar sem ég stóð og hengdi upp þvott. Áður en ég þaut út í garð vaskaði ég upp eftir sambýlinga mína. Þar með talinn horror pottinn. Aldrei á ævi minni hef ég séð jafn brenndan botn. Ég vissi ekki að það væri hægt að brenna spagettí svona illilega.

En jú jú ef einhver hefur áhuga á lífi mínu og list þá er hér svona mynda síða sem ég apaði upp eftir systur minni.

http://www.flickr.com/photos/loaloaloa/

Þar sem ég er linkasauður þá er bara best að kópí peista þetta. ha? bara kópípeista þennan fjanda.

jubili

Þá er júbílí næstum hálfnaður. Ég er komin með bikínífar og fjarlægist óðum arískan uppruna minn. Í morgun fór ég í sund og synti. Núna þarf ég nauðsynlega að koma mér upp þolinmæði gagnvart óskipulögðum gamalmennum.

Eitt i viðbot..

Linkasíðan er í stafrófsröð bara svo þið vitið það.

Mein Gott im Himmel!

Sjáiði bara. Hvílík litadýrð. Til að heiðra systur mína, tók ég mig til og föndraði allskonar vitleysu við bloggið mitt. Núna er til dæmis hægt að kommenta án þess að vera krafinn skilríkja. Svo er ég loksins búin að koma nokkrum linkum fyrir á síðunni.

Annars var ég að hrynja úr Lödu Sport rétt í þessu (það er að segja fyrir tveimur tímum síðan því ég var að hanga á netinu og svo fór ég að dedúa við bloggið mitt.) Ég og Aríaprinsinn(sjá link), Bixí og Gamli keyrðum í allan dag frá Siglufirði til Reykjavíkur. Við venjulegar aðstæður tekur um fimm og hálfan tíma að keyra en við stoppuðum nokkrum sinnum á leiðinni og sit ég hér með dýrmætt góss úr ferðinni. Ég keypti eftirprentun af mynd eftir Sölva Helgason a.k.a. Sólon Íslandus og svo einstaklega falleg póstkort með fleiri fögrum myndum eftir sama mann.

En já há. Við stöldruðum við i í Lónkoti, Sölvabar, Hofsósi(ég er ekki viss um að það teljist sem staður, ekki hræða á ferð), Sölvabar(sumir gleymdu myndavél ofan á bíl sem vildi ekki hafa myndavél ofan á sér og hrinti henni í grasið), Varmahlíð, Staðarskála(eða Staldrinu eins og aðrir vildu kalla það), Hyrnunni og loks á bensínstöð í Pizzabæ (Mosó já sumir kalla það Pizzabæ, Mosó þar sem mánudagur er Miller time). Ástæðan fyrir síðasta stoppinu er sú að á leiðinni til Siglufjarðar hafði víst gleymst að borga fyrir brúsann, bensínbrúsann það er. Núna verður sviganotkun hætt svo ekki fái mannskapurinn flogakast.

Ég varð reyndar ekki vitni að téðri gleymsku þar sem ég fór degi á undan með Múttu, Pápa og Frú Gutt. Á fimmtudaginn var nefnilega för okkar heitið á þjóðlagahátíð. Já jú það hljómar ekki spennandi í allra eyrum en persónulega er ég aðdáandi þessarar tegundar tónlistar. Langspilssmíði ætti að vera skylduverkefni í grunnskólum landsmanna sem og kennsla á hljóðfærið. Heimurinn á nóg af pizzubrettum og lélegum blokkflautuleikurum.

Það er alveg magnað hversu mikinn tíma maður hefur úti á landi. Ég náði að lesa heila bók þrátt fyrir útstáelsi og tónleikaráp, sundferðir og fleira.

En ég má til með að segja frá markaðnum í Lónkoti. Hann er auglýstur sem stórkostlegur markaður þar sem bændur mæta með fersk matvæli, handunnar vörur og ég veit ekki hvað og hvað. Þegar við mættum á svæðið blasti við okkur risastór sirkustjald sem innihélt í mesta lagi ellefur sölubása.

Markaðurinn:

Bás 1: Kona að selja barnavettlinga
Bás 2: Kona að selja barnavettlinga og kleinur
Bás 3: Maður með tvo brauðhleifa og hálffrosinn fisk
Bás 4: Kona að selja nælon blóm og asíska púða
Bás 5: Kona að selja verksmiðjuunna barnaskó
Bás 6: Kona að selja flöskur, verksmiðjuunnar styttur og lukkupakkar. Birgitta keypti einn pakka og ég annan. Í pakka voru glasamottur og flöskuupptakari í laginu eins og kókflaska, í pakkanum hennar Birgittu leyndust glasamottur og já... ekkert fleira. Á mottunum stóð: New York, Big Apple, Manhattan.
Bás 7: Maður að selja ritfangavörur úr búð sem er á Siglufirði
Bás 8: Kona að selja notuð föt
Bás 9: Kona að selja eitthvað dótarí
Bás 10: Maður að selja harðfisk
Bás 11: Kjaftagleiður maður að selja mótorhjólafatnað á tugþúsundir króna, einn bleikan apa sem gefur frá sér hljóð ef þrýst er á trýnið og tvo farsíma. Annan á þrettán þúsund og hinn á sjöþúsund. Nokia eru víst bestir.

Ég bjóst nú ekki við Mið-Evrópsku Blómavali en þetta var nú bara eins og eitthvað Chernobyl Kolaport.

Framhald síðar. Mér er orðið óglatt af þreytu. Góða nótt

Jæja starfsfólk Guinnes Book of Records dragið fram penna og skrifblokk. Nýtt met var í þann mund að fæðast.

Ef frá taldar eru bronseftirmyndir af fólki þá held ég að ég eigi heimsmetið í að vera kúkuð á af fuglum. Áðan sat ég í makindum úti í garði og las. Skyndilega féll eitthvað volgt og slepjulegt á öxlina sem slettist niður á framhandlegg og á kjólinn minn. Þetta var tilræði númer fjögur.

Nú er mér allri lokið. Nú verð ég hreinlega að gerast trúuð og komast að því hvað það er sem vekur reiði Guðs. Þetta hlýtur að vera áminning vegna einhvers sem ég hef gert.

Engan þekki ég sem getur toppað þetta met og þegar ég hafði einungis lent í þessu þrisvar gat heldur enginn toppað mig. Ég þarf greinilega að fara niður í Klifurhús og rannsaka þetta meðal fjallaklifursgarpa.

Á eftir kemur Lísa Páls og sækir mig. Hún ætlar að keyra mig á æskustöðvarnar og taka viðtal við mig um Breiðholt. Jibbí, mér finnst einmitt svo skemmtilegt að tala um einmitt það og núna er ég ekki að vera kaldhæðin.

Sei sei jájá hér. Ég var að frétta af honum kæra vini Hulla. Hann er að verða arfavitlaus í Svíþjóð því bölvaðir Skandínavarnir neita að tala á engilsaxnesku. Hann situr bara eins og daufdumbur á einhverjum námskeiðum allan daginn. Mætti ég stinga upp á flótta. Það myndi ég gera. Flýja í hraðbanka og svo á hótel. Núna væri jafnvel sniðugt að fara í sund. Þaldénú.

í morgun bjó ég til pönnukökur, beikon og egg og sitthvað fleira. Svo skar ég mig á glasi þegar ég gekk frá. í gær fór ég í Laugardalslaugina með móður. Við fórum í rennibrautina og ég kenndi 57 ára gamalli móður minni að setja sundbolinn upp í rassinn til þess að komast hraðar. Hún átti ekki til orð. Mér finnst furðulegt að ég hafi verið að ljóstra upp þessari staðreynd fyrst núna. Ég hef lumað á þessu síðan 1986 eða 7. Já eða sko síðan rennibrautin kom fyrst í dalinn.

Ég mæli eindregið með því að fólk drekki gin á virkum dögum. Nema það sé með ofnæmi fyrir áfengi eins og alkóhólistar segjast vera með. Þetta hljómaði dáldið illa en það er bara af því að ég er gegnsósa af gini.

Jalliraddirí ég fór áðan á tónleika á Nasa. Þegar þangað var komið sá ég það skásta í stöðunni að hella í mig. Motion Boys og Rapture trylltu lýðinn á meðan ég gerði mér dælt við barþjóninn ljóta. Núna er ég komin heim og hef ekkert betra að gera en að blogga.

Mikið væri ánægjulegt ef að allir litlu pastafeitu jakkafatasmeðjungarnir hjá Sjálfstæðisflokknum myndu skyndilega ákveða að draga sig úr pólitík og flytja til Austur Evrópu. Þessi einstaklingsmiðaða frjálshyggja er bara bull og vitleysa og hönnuð til þess níðast á þeim sem minna mega sín. Það mætti halda að þessir rökuðu sjálfstæðispungar hefðu aldrei fylgst með í samfélagsfræði.
Vændi ætti að sjálfsögðu að vera ólöglegt með öllu. Elsta atvinnugreinin my ass. Ég held svei mér þá að þetta helvítis lið gangi ekki heilt til skógar. Þeir mættu alveg ganga til skógar mín vegna, heilir sem hálfir.

Þegar ég opnaði Fréttablaðið í morgun mætti mér mynd af klámgeltinum Geira Gullfingri. Hann er spurður hvort að stúlkurnar hans fari ekki bara að dansa undir borðum fyrst að einkadans verði bannaður um næstu mánaðamót. ,, Ég held að það hljóti að vera eina leiðin" segir Geir og glottir við tönn.

Af hverju er Ásgeir Davíðsson látinn líta út eins og einhver hress karl í áhugaverðum atvinnurekstri? Hvers vegna eru myndir af honum í Séð og Heyrt þar sem hann er faðmaður af fáklæddum konum eins og það sé eðlilegasta mál í heimi? Hvað á það að þýða að á um það bil hálfu kílómetra svæði séu þrír soraklúbbar í miðbæ Reykjavíkur?

Mér finnst þetta bara hvorki fyndið né eðlilegt. Það þarf enginn að segja mér að þarna vinni hamingjusamar konur sem hafi ákveðið að leiðast á út á þessa braut af því að draumastarf þeirra hafi verið að dansa berar fyrir framan graða karla.

Af hverju erum við að þykjast vera siðmenntað fólk. Leyfum bara allt sem fólki dettur í hug og sjáum hvað gerist. Vændi, vopn, eiturlyf, misnotkun, engar hraðatakmarkanir. Þetta hlýtur hvort eð er að reddast allt saman.

Þá er að koma sér í vinnugírinn. Það eru engin takmörk fyrir því hversu löt ég get orðið. Frekar sit ég og spila tilgangslausa tölvuleiki þangað til ég er komin með náladofa í lappirnar og vöðvabólgu í axlirnar.

Áðan var ég á heimasíðu doktor Gunna. Hann var eitthvað að minnast á að rita endurminningar sínar. Mér fannst það nú ágætis hugmynd. Þegar ég hugsa um eigin endurminningar er ég hreinlega ekki með það á tæru hvað sé minning og hvað sé uppspuni. Ég var greinilega lyginn krakki.

Samkvæmt BMI staðlinum er ég ofalinn grís. Spurning hvað ég nenni að gera í því. Mér líður ágætlega og hef ekki lent í því að fólk sé að benda á mig úti á götu. Kannski eru allir svona kurteisir.

ég nenni ekki að vinna. yarghhhh.

njöhh. já hvert var ég komin. Við ákváðum nú samt að fara til London þrátt fyrir að við værum ekki að fara að spila á tónleikum. Svo bauðst okkur að fara á Glastonbury hátíðina og við slógum til. Þar óð ég drullu í kínaskónum mínum. Svo var ég að vakna núna eftir 15 klst og 45 mínútna svefn. Mig dreymdi að ég væri að öskra á melludólg.

Jæjahh. Þá er ruglaðasta helgi ársins senn á enda. Á fimmtudaginn fór ég upp á Leifsstöð klukkan fimm um morguninn. Við áttum að fljúga klukkan tíu mínútur í átta en flugvélin bilaði og biðum við því til 15:30. Í milli tíðinni fórum við í Bláa Lónið sem er orðið grænt. Starfsfólkið laug og sagði eitthvað blaður um þörunga og að lónið væri eins tært og það gæti orðið. Þörungarnir væru þarna út af sólinni. Svo undarlega vill til að lónið sem er fyrir framan húsið er ennþá tannkremsblátt. Þar skín sólin alveg jafn skært. Ég held bara að vatnið sé sýkt út af of miklum straumi fólks. Kannski lónið hafi líka orðið grænt af viðbjóði þegar það frétti að það kostar 1800 krónur ofan í.

Þegar við komum upp úr lóninu græna fórum við í skemmtiferð til Keflavíkur og aftur upp á flugvöll. Þar komumst við að því að tónleikunum okkar hafði verið aflýst .... ég kem aftur síðar.

Áðan sat ég öll útötuð í sósu. Héðan í frá er víst best að ég borði pítur í einrúmi. Í gær var ég ekki í einrúmi eina einustu sekúndu. Þetta var einstaklega fínn þjóðhátíðardagur. Það eina sem var skrítið var að þegar klukkan var hálftólf helltist yfir mig löngun að eyða pening í drasl. Bara eitthvað drasl. Ég hafði komist í gegnum allan daginn án þess að kaupa mér gasblöðru, tveggja kílóa sleikjó, sleikjósnuð, candy floss, popp, fuglaflautu eða límmiða á kinnina. Þegar miðnætti nálgaðist arkaði ég sem óð manneskja og keypti eitthvað hauskúpudrasl fullt af pipardufti. Hvarf þá löngunin eins og dögg fyrir sólu.

Dagurinn hófst á því að ég og sambýlisfólk mitt héldum niður í bæ. Þar kíktum við á sólina í gegnum stjörnukíki, fórum í sólbað í Alþingisgarðinum, sáum undarlegt víkinga skemmtiatriði... ég vona að forfeður okkar hafi ekki verið svona miklir lúðar, töldum munaðarlausar gasblöðrur á himninum og virtum fyrir okkur samlanda okkar. Svo fóru ég og aríaprinsinn, hárgreiðslumaðurinn og flugmaðurinn á hljómsveitaræfingu.

Þegar æfingunni lauk fórum við og horfðum á handbolta. Ég er nýbyrjuð að horfa aftur á handboltaleiki. Áður fyrr fékk ég alltaf bullusóttina og ærðist ef landsliðið tapaði. Uppáhaldsleikmaðurinn minn er hann Óli en aðallega af því að hann fer á Sirkus og drekkur sig fullan.

Magnað að vakna alltaf einu sinni á ári með sama kjánalega lagstúfinn á heilanum. Já ég er að sjálfsögðu að tala um Hæ hó og jibbíjei og jibbíjeij það er kominn sautjándi júní. Hver ætli hafi samið þetta?
Áðan var ég að lesa blogg systur minnar www.hryssa.blogspot.com sem ég á ennþá eftir að setja í linkakerfið mitt sem ég er ekki búin að virkja. Á blogginu hennar má lesa afar fallega bæn. Það er mjög góð tilfinning að fjögurra ára barn í Mexíkó, biðji fyrir manni á kvöldin. Ég varð allaveganna meyrari en ungnautakjöt þegar ég las það.

Helgin fór að miklu leiti í skrall og skemmtanir. Við spiluðum tvisvar á föstudagskvöldið og einu sinni í gærkvöldi. Við erum búin að eignast aðdáendur sem eru miðaldra hjón frá Ameríku. Þau komu á alla tónleikana og í gærkvöldi stóð maðurinn í bleikri skyrtu og tók myndir af okkur. Ég hef aldrei átt mann í bleikri skyrtu og mér finnst það bara næs. Sjálf myndi ég ekki ganga um í bleikri skyrtu. En já þetta voru semsagt indælishjón.

Í dag er þjóðhátíðardagur þjóðar minnar og ég nenni eiginlega ekki niður í bæ. Sautjándi júní er dáldið eins og endurtekið efni.

Sunnudagur þessi hefur verið mér einstaklega drjúgur. Hann hófst vitaskuld á því að ég drattaðist á fætur. Nokkru síðar tók ég til við að heiðra danska forfeður mína og sat í góðu yfirlæti með Hulla og Hlabbadibbi á Jómfrúnni. Ég pantaði mér einhvern djöfulann sem ég át svo eins og hraðvirka matvinnsluvélin sem ég er. Jómfrúin fær kannski svona tvær kámugar stjörnur en bara af því að ég var ekki nógu vel stemmd fyrir súrkál og majónes.
Þegar heim var komið fékk ég skyndilega þá hugmynd að slá garðinn. Ég vissi greinilega ekkert hvað ég var að fara út í þar sem þessi landræma leyndi verulega á sér. Reynsla mín af Unglingavinnunni kom samt að góðum notum þar sem ég er ein af þeim fáu íslensku einstaklingum sem átti skilið á fá laun fyrir vinnu mína. En já aftur að garðinum. Nokkrum stundum síðar rankaði ég við mér þar sem ég stóð drullug í beði að lofa blómum upp í ermina á mér við nágrannann. Hann er gamall og hrýtur mjög hátt og einkennilega. Hulli getur gert eftirhermu af þessum hvalahljóðum og það hefur iðulega kætt mig.

Sá gamli lýsti því yfir að ég hefði átt: ,, grimmilega góða frammistöðu" í garðvinnu minni. Ég át hrósið upp til agna. Ætli ég hafi ekki ofmetnast á þeim tímapunkti, misst minnið og byrjað að tala um yfirvofandi aldingarð.

Um sjöleytið átti ég stefnumót við foreldra mína. Alveg finnst mér ótrúlegt að þetta fólk sé alræmdir samkvæmisdansarar þar sem þau virðast á stundum taktlaus með öllu. Þetta hófst allt á því að faðir minn leit á mig þar sem ég stóð í nýjum sumarkjól. ,, Ertu ólétt?" glumdi í pabba. Ég brást ókvæða við og tilkynnti honum að hann væri dóni og að svona tali maður ekki við konur. Hann baðst afsökunar samstundis. Af gefinni reynslu er hann farinn að biðjast afsökunar þegar ég tek upp á því að móðgast við hann. Einu sinni fór ég nefnilega í rækilega fýlu og píndi þannig út úr honum afsökunarbeiðni. Ég játa að það er ömurleg aðferð sérstaklega þar sem fýlan var af tegundinni silent treatment. Ætli það sé hægt að fara á stofu og fá silent treatment. Þar sem vandamál og líkamlegir kvillar eru þöguð í hel.

Já en nú að taktleysi móður. Við duttum inn í bíómynd eftir matinn. Móðir var dugleg við að spyrja út í hitt og þetta varðandi atburðarásina í myndinni og ég svaraði samviskusamlega nema þegar hún spurði út í hluti sem áttu eftir að gerast þar sem að ég er bara eðlilegur áhorfandi en ekki skyggn.
Eitthvað undarlegt klukkuverk hefur farið í gang í höfðinu á mömmu þar sem þegar um það bil fjórar mínútur eru eftir af myndinni heyrist: ,, Ég hef séð þessa mynd, hann fer ekki inn og hittir konuna sem hann hefur ekki talað við öll þessi ár." Þar með varð lokasena myndarinnar að engu. Ég leit á múttu og hef líklega verið með raðmorðingjaglampa í augunum því mamma greyið fór að draga í land en varð á endanum að gefast upp því auðvitað rættist það sem hún hafði sagt. Svo fékk ég hláturskast og mamma líka. Ég sá svo innilega fyrir mér mekanismann í höfðinu á mömmu þar sem ryðguð tannhjól snérust hægt í tvo klukkutíma og kveiktu loks á fimmtán vatta peru.

Síðan fór ég að velta því fyrir mér hvort þetta væri arfgengur sjúkdómur. Sérstaklega í ljósi reynslu minnar af Maju systur. Atvik sem gengur undir nafninu ,, The Sixth Sense atvikið" rennur mér seint úr minni.

Happidíhúpp. Í dag sat ég á gildum rassi og seldi skran á markaði. Það var stuð og er seðlaveski mitt fullt af já já seðlum. Græðgisglampinn í augum mér glitraði í sólskininu þar til fór að rigna. Ég gæti orðið ágætis skransali. Mér líður vel þegar ég er umkringd klinki og drasli. Jebbs..ahh..

Ég skaust rétt svo í galleríið um þrjúleytið og skilaði af mér hrossi og apa. Loksins, Ég var búin að trassa það aðeins of lengi. Rakspíraða eiturnaðran var með eitthvað budl. Ég tók mig til og talaði eins og óskipulögð en vingjarnleg listakona. Svo sagði ég bara bæ og valsaði út og snýtti Kölnarvatnsatómum úr nösunum. Já bæ.

Jemms og hó. Núna er ég að reyna að vera dugleg að blogga því systir mín er lengst í burtu í suðurhöfum. Hún skammar mig ef ég er löt. Svo er ég líka að reyna að komast í einhvers konar skrifgír. Í dag er ég bara búin að vaska upp og hella upp á kaffi og lesa fréttablaðið. Þarna var ég næstum búin að skrifa ,, lessa fréttablaðið." Ég veit ekki hvernig maður færi að því ó nei. Mögulega er einhver í þessum töluðu orðum einmitt að lessa eitthvert dagblað. Maður veit aldrei með fólk.

Annars finnst mér leiðinlegt að lesa blöðin því það er alltaf einhver dómsdagstónn og hann vil ég ekki heyra svona í byrjun dags. Mig langar frekar að hlusta á Don´t worry be happy eða Baby don´t worry about a thing, ´cause every little thing´s gonna be allright. Þá gengur maður út í daginn mun jákvæðari. Eina ástæðan fyrir því að ég greip þetta blað í morgun var sú að mér finnst dónalegt að taka bækurnar hans Hulla með mér á klósettið. Það minnir mig á þegar George í Seinfeld fór að skíta með bókina úr bókabúðinni og þurfti að kaupa hana því bókabúðin var með eftirlitskerfi til að fylgjast með þessu.

Í gærkvöldi slökkti ég á sjónvarpinu þegar einhver náungi byrjaði að lesa upp úr viðtali við þriggja ára barn sem hafði verið misnotað af djöfuls ógeði. Af hverju er ekki bara hægt að dæma svona fólk og birta myndir af því svo það geti drullast til að skammast sín. Stundum væri ég alveg til í að Dexter byggi í nágrenninu svo hann gæti dílað við níðingana sem sleppa í gegnum kerfið. Já já nú er hann pápi minn líklega farinn að hugsa: ,, Alltaf við sama heygarðshornið, fasistinn dóttir mín." Ég sé bara ekki tilganginn í að vera liðlegur við fólk sem stundar það að rústa sálarlífi barna.

En humm og já. Í fjóra daga hefi ég ekki gert neitt sjálfri mér að gagni. Tilgangsleysi mitt er samt ekki farið að há mér alvarlega. Í þessa fjóru daga hefi ég stuðst við afsökunina: ,, Ég var í bólusetningu og maður getur fengið hita."

Aðdáandabréfinu sem ég sendi í gær var svarað samdægurs. Indælis piltur þessi Cooper náungi.

ahhhh núna verð ég að gera eitthvað gagnlegt. Þetta er hálfvitaleg leti.

Í dag byrjaði ég á því að labba inn í eldhús, líta í kringum mig og æla lopavettlingi á tærnar á mér.
Svo vaskaði ég upp. Núna er mannhæðarhátt fjall af hreinu leirtaui inni í eldhúsi. Ég mun ekki raða því inn í skáp fyrr en að minnsta kosti einn meðlimur húshaldsins er búinn að berja þetta augum og mögulega fá samviskubit eða veita mér orðu.

Í gær tók ég mig til og skrifaði lista yfir allt það sem ég á eftir að gera, allan pening sem ég á í útistandandi skuldum, allar mínar skuldir og hluti sem ég gæti gert ef ég drullaði mér til þess að vera dugleg. Mér leið aðeins betur eftir listann. Þegar langur tími líður milli lista, á ég það til að mikla hlutina fyrir mér. Upplýsingarnar reyna að halda dauðahaldi í höfuðkúpu og heilabörk og þvælast fyrir hvor annarri. Til að minna á sig æpa þeir hver í kapp við aðra til að keppast um athygli. Þess vegna já virðast vandamálin stærri en þau eru í raun og veru. Já segjum það.

Aríaprinsinn og ég tókum okkur til í gærkveldi og töltum upp í stúdíó. Þar spiluðum við pool og bjuggum til helvíti fínt lag sem heitir Forsetinn eða The President þar sem það er auðveldara að jarma einhverja vitleysu á ensku heldur en að semja stuðlaða snilld á hinu ástkæra ylhýra. Þar sem við erum hvorki í ástarsorg né sjálfsmorðsmiðuð fjalla textarnir yfirleitt um eitthvað allt annað. Vídeótæki, hljómborð, simpansa, karabíska hafið og svo framvegis.

Áðan skrifaði ég fyrsta aðdáendabréfið mitt. Ég var að blaða í gegnum ótrúlega fallega bók sem heitir Overbite og hreinlega varð að þakka fyrir mig.

Ef þið vitið ekki hver Dave Cooper er nú þegar þá mæli ég með teiknimyndasögunum hans og málverkabókunum.

Ég er komin einu hænuskrefi nær skólanum í hinum guðvsvoluðu Bandaríkjum. Þá er bara að kvíða flugvallaferðinni.

Alveg finnst mér óskiljanlegt hvers vegna maður er grunaður um græsku um leið og maður stígur fæti inn á flugvöll. Hin svokallaða öryggisleit er bara brandari. Það að mega ekki vera með krem í handfarangri er byggt á misskilningi. Fróður maður tjáði mér að ástæðan fyrir því, að maður megi ekki vera með meira en 250 ml af vökva á sér, er sú að þá geti fólk ekki dundað sér við að búa til vökvasprengjur á leiðinni. Einnig tjáði hann mér að vökvasprengjugerð væri ómöguleg við þessar aðstæður því heimatilbúnar sprengjur af þessu tagi myndu sprynga í höndunum á manni áður en þær yrðu nógu öflugar til þess að valda almennilegum skaða. Svo þyrfti að þjappa vökvanum og eitthvað bla dí bla sem er eitthvað flókið og bla bla bla.

Líkurnar á því að lenda í vél sem er þéttsetin hryðjuverkamönnum eða flugræningjum eru mjög litlar. Ef ég mætti velja þá myndi ég frekar vilja fá góða þjónustu þar sem fólk er kurteist, maður er ekki grunaður um græsku og fær að halda tannkreminu sínu og taka bara sénsinn á því að vélinni verði rænt. Þá verður henni bara rænt. Mér líður ekkert öruggri með það að geta lent í tollvörðunum, flugvallalögreglunni eða einhverju þaðan af verra, í hvert einasta skipti sem ég fer t.d. til DANMERKUR. Mér finnst þetta fábjánalegt. Fólk sem ætlar að fremja glæpi fremur þá bara. Það finnur bara upp einhverja sniðugri aðferð næst. Bandaríkjamenn eru hvort eð er búnir að myrða alla sem eru ekki að deyja úr hungri eða AIDS í Afríku eða þá sem eru uppteknir við að drepa nágrannaþjóð sína eða verða drepnir af nágranna sínum.

Stundum finnst mér svo skrítið að það sé ennþá fólksfjölgunarvandamál í heiminum. Miðað við fréttir af dauðsföllum, styrjöldum, fuglaflensum, offitu, reykingum og náttúruhamförum ætti nú að vera tómlegt um að litast.

Ef skattpeningar mínir færu frekar í að hjálpa bágstöddum í stað þess að fá enn aðra óskiljanlega umferðarslaufu þá væri ég sátt.
Hmmm.. ég held að ég hafi fengið vitlausa sprautu hjá lækninum í gær. Hún hlýtur að hafa látið mig fá reiðisprautuna.

Góðan dag. Á eftir fer ég í bólusetningu. Þangað til ætla ég að sitja í plaststól og bíða þangað til Guð kemur og færir mér dömubindi eða breytir mér í karlmann. Í dag verð ég bólusett fyrir heilahimnubólgu, mislingum og mænusótt. Þetta verð ég að gera fyrir skólann þrátt fyrir að vera ekki par hrifin af nálum, stungum eða það sem verra er, hálfdauðum sjúkdómum í æðum mínum. Einu sinni átti ég kennara sem var á móti bólusetningum. Það má víst en ég veit ekki hvernig maður fær vottorð upp á það.

Á laugardaginn fór ég í danska rússíbanan Demon eða Deamoun. Það var erfitt að lesa flippuðu leturgerðina. Röðin í banann var hálftími, ferðin var hálfrar mínútu öskurreið. Ég náði að fá um það bil fimmtán kvíðaköst í röðinni. Ég fattaði ekki að ég væri svona mikil skræfa fyrr en ég heyrði mig tuða í fimmtánda skiptið: ,, Ég er ekki bakveik, hjartveik eða ólétt, ég er yfir 132 cm, þetta verður allt í lagi. Heldurðu að það verði ekki gaman? Ætti ég að fara úr skónum? Það er fullt af unglingum og tíu ára krökkum hérna og þessi þarna er miðaldra" Svo æpti ég í hálfa mínútu og kom út glottandi og sigurreif.

Í miðborg Kaupmannahafnar voru 30.000 svíar. Þeir voru allir í bláum og gulum fötum og sungu lagið wouh oh oh oh ooooooh. Um kvöldið kepptu Danir og svíar í hérna... fótbolta held ég. Óeirðalöggan var að sjálfsögðu mætt á staðinn. Ég held að þeir séu bara svona hressir og hrifnir af mannfagnaði.

Mér er að blæða út hérna. Svo mun ég á eftir telja mér trú um að ég sé komin með áður upptalda sjúkdóma. Ég ætti kannski að googla einkenni mislinga, heilahimnubólgu og mænusóttar svo ég viti hvernig mér, helsjúkri manneskjunni á að líða á eftir.
Núna ætla ég að standa upp, taka hatt minn og staf og reyna að gera eitthvað úr þessum degi. Fjandinn hafi það.

Ætli ég geti bloggað eitthvað í dag? Hmmm.. ég er búin að fara út í sjoppu, kaupa mér kaffi og tvo penna. Þá er bara að klára að teikna verkefnið sem ég verð að skila.

Um helgina var ég á Stokkseyri, það var yndislegt og ég er næstum því komin yfir hundafóbíuna mína. Ég var að teikna til klukkan fjögur á sunnudagskvöldið og við hlið mér var risahundurinn Chico. Hann beið eftir mér og þegar ég fór að sofa, hlunkaði hann sér upp í rúm til mín og tók allt plássið. Við urðum hinir mestu mátar um helgina.

Ég er búin að vera svo hrædd við hann af því að hann reynir alltaf að stela sokkunum mínum þegar ég kem í heimsókn. Stundum glefsaði hann í mig af því að ég held að honum hafi fundist fyndið hvað ég var skelkuð í hans návist. Eigendur hans brugðu á það ráð að loka hann alltaf inni þegar ég kom í heimsókn. Núna verður það óþarfi.

Jamm. Systir mín er farin til Mexíkó og það finnst mér erfitt. Ég hef mikla þörf fyrir að umgangast hana.

Á Stokkseyri er álfa og tröllasafn. Hérna kemur spoiler og þú mátt hætta að lesa ef þú hefur hug á að heimsækja safnið. Sko þegar maður er búinn að ganga allt safnið á enda, kemur maður að litlu rjóðri. Þar situr tröllkarl. Hann stendur upp og eltir mann út. Ég hélt á þriggja ára barni og var með tvær átta ára sem ríghéldu í upphandleggina á mér. Það er erfitt að hlaupa undan tröllum þegar maður er fjórfaldur. Magnað hvað börn geta skrækt hátt.

Ég svaf yfir mig. Fjandans helvíti. Reyndar var þetta meira í átt við að missa heilan dag úr en ekki sofa yfir sig. Ég sem átti að fara til læknis. Jæja ég er búin að panta nýjan, næstum því búin að fresta því og búa til risavandamál. En jú ég ætlaði líka í bankann og upp á LÍN og hjálpa systur minni í dag. Best að fá stórt samviskubit sem heldur fyrir mér vöku svo ég sofi aftur á morgun. Fjandans helvíti.

Milli þess sem ég fylli upplýsingar í reiti, hlamma mér á stóla og tuða við þá sem verða í vegi mér, teikna börn sem vilja ekki borða matinn sinn og þeytist á milli staða, nagandi á mér neglurnar, er ansi mikið að gerast í heilanum á mér.

,, Mikið að gerast" er kannski ofsögum sagt. Vesalings heilabúið mitt er troðfullt af afskaplega leiðinlegri tónlist. Þegar ég verð stressuð hefst dagskráin af miklum krafti. Í dag hefur landslagið verið á þennan veg:

... a tiger trapped in side a cage, an actor on an empty stage.. COME SEE THE SHOOOOOW...

.. ég var með ( dúdda, binna, kidda, badda) á kagganum í gær....lalala... einasta ósk mín er súúúú að ég komi kagganum í laaaag strax í dag, í dag ég vonann komi kagganum í lag í dag að kagginn verði tilbúinn í lag.

... pizza hut hut hut duddururududd dudd pizza hut hut hut..

.. nú er ég léttur örlítið þéttur, ég er í ofsa stuuuði og til í hvað sem eeer...

..... cold blooded old times, cold blooded old times, cold blooded oooold times..

.. eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár, sem tilbiður guð sinn og deyr..

Það er mjög langt síðan ég hef haft þjóðsönginn á heilanum, ég get ekki sagt að ég fagni endurkomu hans.
Hann hefur þurft að deila plássi í dag með Geirmundi Valtýssyni, Eiríki Haukssyni, Stuðmönnum, Smog og tjahh.. Pizza Hut
Mér líður eins og gömlum Kleppara.

Á morgun og um helgina verð ég að klára að vinna bókina sem ég er að skreyta, fara í bankann með múttu svo Bandaríkjamenn hleypi mér inn í landið, væla í LÍN, panta tíma hjá lækni svo Bandaríkjamenn hleypi mér inn í landið og... já bara fá mér kaffi eða eitthvað. Úhhh já og svo má ekki gleyma að senda teiknimyndasögu til Blekfrakkans. Og mig sem langar bara að fara í sund og leggjast í hýði með fullan poka af vídeóspólum og snakki. Snakk..hehe samt ekki jafn bjánalegt orð og drullusokkur.

Welp, alltaf sama stuðið hér. Áfram heldur hin eilífa eyðublaðaútfylling. Ég er nú þegar búin að áreita fimm manns í Bandaríkjunum með þrálátum emailskrifum.

Mér finnst dáldið leiðinlegt að flytja úr íbúðinni af því að það er svo gaman að búa með vinum mínum. Sem betur fer ætlar aríaprinsinn að koma með mér. Annað væri nú ónýtt.

Reyndar finnst mér ekkert leiðinlegt að búa í Reykjavík. Ég þarf ekkert meira fjör heldur en vini mína, sund, bíó, bókasafnið og svoleiðis. Auk þess hef ég ekki einu sinni prófað að borða á öllum veitingastöðunum í borginni. Ég hef farið í öll bíóin og allar sundlaugarnar og farið inn í flest hverfin í borginni.

Öhh, þessi eyðublöð hafa dregið úr mér allan mátt. Ég hef ekkert að tala um.

Deginum hefi ég eytt að miklu leyti á internetinu. Ég datt inn á einhverja síðu sem frænka mín sendi mér sem auglýsir íbúðir til leigu í New York. Mikið eru íbúðirnar þarna litlar og dýrar og ljótar. Mér flaug ósjálfrátt í hug bíómyndin Dark Water þegar mæðgurnar í myndinni fluttu í ógeðsíbúð á niðurdrepandi svæði.

Ef maður ætlar að flytja til borgarinnar er víst best að glápa hvorki á friends né Duplex til þess að verða ekki fyrir vonbrigðum með kústaskápinn sem maður endar líklegast í.

Ég er svo heltekin af þessum fyrirhuguðu flutningum mínum að ég kem engu öðru í verk. Í stað þess að myndskreyta barnabókina sem ég þarf að skila á föstudaginn hangi ég á netinu og þess á milli er ég að dunda mér við að teikna litla karla með bláar lambhúshettur. Lambhúshettur... what?.. augnablik, ég þarf aðeins að fletta orði.....

..Orðið lambhús er fjárhús sérstaklega ætlað lömbum. Hvers vegna hettan er kölluð lambhúshetta er ekki að fullu vitað. Hún var upphaflega notuð úti við til sveita í verri veðrum og meðal annars þegar menn þurftu í lambhúsið. Gamall maður sagði mér þá skýringu að hettan væri eins konar hús á höfuðið og það sem út úr stæði af andlitinu, nefið og augun, minnti á haus á lambi. Ekki veit ég hvort þessi skýring er sú eina rétta.
Þessu lambi veitti ekki af lambhúshettu. ( hér var mynd af lambi með snjó á fésinu en ég náði ekki að ræna henni af netinu.)
Önnur hetta svipuð venjulegu lambhúshettunni er mývatnshettan. Hún er þó að því leyti frábrugðin að hún er með hökustalli og breiðum kraga sem fellur niður á herðar og axlir og er þess vegna miklu skjólbetri. Mývatnshettan var notuð í Eyjafjarðar-, Þingeyjar- og Múlasýslum en lítið annars staðar."

...og þá vitum við það. Lambúshetta væri líka skrítin stafsetning á orðinu. Kannski ég teikni nokkra litla karla með mývatnshettur. Best að komast að því hvernig hökustallur lítur út.

Já já já. Ég verð að drulla mér að fara að vinna svo ég þurfi ekki að vaka alla aðfararnótt föstudags.

Mikið væri nú gaman ef ég væri auðæfaerfingi. Ég er sannfærð um að ég myndi gera eitthvað gáfulegra við peningana heldur en ræfilstuskan hún Paris.

Best að koma sér úr landi eftir kosningavonbrigðin. Við erum glataðir kjósendur og það sem verra er, vonlaus í Eurovision. Ef við ætlum að taka þátt í þessu aftur þá ættum við að senda einhverja eins og Geir Ólafs, Regínu Ósk og Friðrik Ómar og láta Skerjafjarðarskáldið semja ofan í þau. Þá er búið að afgreiða þeirra vonir og þrár og þar með losna við þau úr undankeppninni á Íslandi. Auk þess kæmi það fullkomlega í veg fyrir að ég myndi nenna að horfa á Ísland keppa. Þá væri þessu tuttugu og eins árs sorgarglápi mínu lokið. Ég verð alltaf jafn hissa á því hvað ég er mikið Eurovision nörd. Á hverju ári sit ég og æpi og garga og blóta hinum og þessum þjóðum sem ég myndi annars ekki hafa skoðun á.

jæja jæja jæja, ef einhver er mögulega til í að hjálpa mér að panikka ekki og fylla út eyðublöð þá væri ég mjög þakklát.

Langþráður gelgjudraumur minn er í þann mund að rætast. Ég komst inn í skóla í New York. Ekki er það á það bætandi en ég fékk mér kaffijógúrt og kaffi í morgunmat og sit og blogga á ljóshraða. Puttarnir mínir sjást ekki aahahahahaha.

Djöfuls eyðublöð drasl. Ég horfi bara á þetta og mig sundlar. Æ mig auma. Hvernig fer fólk að þessu? Fyrir það fyrsta skil ég ekki hvernig ég fór að því að senda út öll skjölin til þess að komast inn í skólann.

Ég ráfaði vansvefta og rugluð í alþjóðlegt enskupróf í nóvember og beið svo örvæntingarfull eftir niðurstöðunni. Þegar niðurstöðurnar komu áttaði ég mig á því að ég hef ekkert breyst síðan í menntaskóla. Ég hef alltaf og mun alltaf vera þessi óþolandi týpa sem labbar tárvot út úr prófi tautandi um niðurlægjandi falleinkunnina sem bíður mín. Nokkrum vikum síðar verð ég alltaf jafn hissa á því að hafa náð.

Já, nú sit ég og borða hina dularfullu amerísku fæðu Pop Tarts.

Ég tróð þessu í brauðristina/ristavélina, beið andartak og svo þeyttust þessar dúllur upp á yfirborðið og inn í skolt minn.

Sá aríski brá sér nefnilega til fyrirheitna landsins og kom til baka með rotvarnar- og litarefna sprengjur. Innyfli mín eru nú varin um ókomna tíð og ekki sakar að þau eru þrútin og marglituð eins og regnbogi úr kjöti.

Í gær var ég að hlusta á Við og við. Þetta er platan hennar Ólafar Arnalds. Það er langt síðan ég hef orðið svona hrifin. Platan er stöðugt á fóninum og hér hef ég gengið um gólf hálf snöktandi hálf hlæjandi eins og miðaldra kona með tíðahvörf.

Annars er það að frétta að nú eru Músíktilraunir í fullum gangi og þar er ég að vinna. Sko vinna sem starfsmaður ekki sigurvegari. Þessi ósköp hef ég nú kallað yfir mig þrjú ár í röð. Miðað við almennt óþol mitt á flestum hárlausum tvífættum spendýrum þá er þetta skemmtun hin mesta.

Hárlausu, tvífættu spendýrin sem keppa í þessari íþrótt eru nefnilega hið bærilegasta fólk. Þær sem eru með tíðahvörf ættu alveg að kannast við þessa keppni þar sem hún hefur verið í gangi í um tuttugu ár. Ef ekki þá voru þær dáldið miklir lúðar.

Ég veit ekki af hverju ég er að ráðast á miðaldra konur í dag. Kannski er það vegna þess að ég er að vinna með unglingum og er meðvirk. OMG, lol nei glætan þú getur bara fokkað þér með það. HEY GAUR! Fokking mamma þín er með tíðahvörf.

Æi ég ætti kannski bara að vinna á elliheimili á meðan ég er að standa í þessu bloggveseni.

Jæja, bless.

Í dag er ég að fara í Pilates með systur minn. Á morgun er ég að fara í Langintes með mömmu. Ekki á morgun heldur hinn er ég að fara í Fúsintes með ömmu.

Að mér sækir Baðhúskvíði. Líkamsræktarstöðvar hafa þau áhrif á mig að mér líður eins og afskræmdu svíni. Núna er ég tuttugu og átta vetra en get samt sem áður ekki hrist af mér svona lúðalega sjálfsmynd. Ótrúlegt alveg hreint. Það verður að segjast að ég hef orðið fyrir gífurlegum vonbrigðum með fullorðnu útgáfuna af mér.

Ennþá þjáist ég af myrkfælni. Aríaprinsinn er í Texas og ég sef með ljósið kveikt. Ég veit nú reyndar ekki við hverju ég bjóst en ég hélt að fólk á mínum aldri væri skynsamara. Fólk á mínum aldrei.

Ennþá bora ég í nefið.

Ennþá borða ég Cocoa Puffs.

Ennþá fresta ég hlutum og horfi á teiknimyndir í staðinn.

Ennþá verð ég móðguð ef einhver bíður mér ekki í afmælið sitt.


Systir mín Pilates er einnig grasekkja um þessar mundir. Ég fór með henni og afkvæmum í sund í gær. Mér til ánægju var ég alls ekki afskræmdasta spendýrið. Til að mynda sá ég mann.... nú verð ég að vara fólk við ef það er viðkvæmt fyrir andstyggilegheitum..... já humm mann ég sá sem var mjög undarlega loðinn. Upphandleggirnir á honum voru eins og ef sminkari hjá áhugaleikfélagi hefði reynt að gera hann loðinn með því að á hann afklippt hár. Þetta leit út eins og grín úr Police Academy ef einhver man eftir því fallega sorpi.

Ég og systir mín grínuðust með að hann væri dúkalagningamaður sem hefði farið í klippingu ber að ofan.

Nei þetta var nú kannski ekki svo andstyggilegt.

Bæ

Fyrir tveimur árum var ég að vinna á leikjanámskeiði. Einn samstarfsmanna minna var mjög hugmyndaríkur og óskaplega góður í múgsefjun barna. Þetta gerði það að verkum að þegar við skiptum börnunum í hópa þá þurfti ekki að mata hann með fyrirmælum heldur var bara hægt að rétta honum lúku af börnum og tilkynna að þetta væri hans hópur.
Eitt sinn kom ég að hópnum hans þar sem börnin sátu þögul í hring í lótusstellingunni og tilkynntu mér að þau væru í jóga. Þess má geta að samstarfsmaður minn kunni ekki jóga, hann bullaði bara og börnin skemmtu sér konunglega.

Þegar kom að strætóferðum var þetta vandamál þar sem drengnum fannst fyndið að fá öll börnin til að öskra: ,, WHO LET THE DOGS OUT, WHO, WHO WHO WHO???!!" um það bil ellefuþúsund sinnum. Já eða HEY BALÚBBA og fleiri smelli. Þegar hann komst svo að því að ég væri með ofnæmi fyrir Who let the dogs out?, æstust leikar og hver strætóferð varð sem ferðalag í gegnum smáþarma Lúsifers.

Dag einn mætti drengsi í vinnuna í bol með mynd af erni Sjálfstæðisflokksins. Ég fékk tár í augun, hland fyrir hjartað og æpti: ,,HVAÐ!". Hann flissaði bara og talaði eins og þetta gæti komið fyrir hvern sem er. Síðan þá hef ég séð myndir af honum í blöðunum að kreista spaðana á misjöfnum sauð í flokksfénu. Mig grunar að seinna meir muni þessi fallni félagi minn verða áróðursstjóri fyrir eitthvað illmenni.

Við erum leiðitamir aumingjar og ég sé mikla möguleika á að hér verði komið á einræði. Hverjir ættu svo sem að mótmæla aðrir en oflaunuðu grísirnir á Alþingi.

Eins og strúturinn, sem grefur höfuðið í sandinn, hef ég grafið höfuð mitt í snakkpoka. Þegar ég verð stressuð eða niðurdregin eða andlaus þá get ég stundum ekkert annað gert en að úða í mig óhollustu.

Þegar ég finn enga orsök fyrir niðurtúrum mínum þá hugsa ég alltaf að það hljóti nú bara að vera lægð. Núna vildi ég óska þess að einhver sæti á móti mér því þá gæti ég sagt: ,, Það hlýtur nú bara að vera lægð" með fullan munninn af snakki og lakki.. lakkrís meina ég.
Ég er að kafna úr sykurmagnsoverloadi. Ætli ég verði ekki blind á endanum.

Tvíburasysturnar frænkur mínar sömdu lag þegar við voru börn. Lagið heitir ,,Allir eru svo vondir við mig" og textinn er:

Allir eru svo vondir
vondir við miiiiiiig
Allir eru svo vondir
vondir við mig

Þegar fórnarlambshluti persónu minnar tekur yfir þá söngla ég þetta lag í huganum til að kæta mig.

Núna er ég í þann mund að þrauka allra síðustu næturvaktina mína. Í dag leið mér hálf illa og ætlaði að hringja og tilkynna veikindi mín. Viti menn, ég hringdi, guggnaði og spurði svo yfirmann minn hvernig hún hefði það. Ég vissi ekki hvert ég ætlaði og inni í höfði mér æpti rödd sem sagði að ég væri aulabárður og ætti skilið að fá ræpu. Svo lagði ég á og ráfaði guggin inn í stofu. Ætli yfirmaður minn hafi ekki líka hrist hausinn og velt því fyrir sér hvers vegna ég hefði skyndilega gerst svo almennileg að hringja í hana og spyrja um almenna líðan.

Það er mjög erfitt að athafna sig ef maður er ekki einu sinni með sjálfum sér í liði.

Hmmm já síðustu helgi heyrði ég í fyrsta skipti geisladiskinn með Doktor Minister og Mister Hamster. Vinafólk okkar notaði þennan tiltekna hljómdisk sem bakgrunnstónlist í matarboði. Aríaprinsinn spurði svo hvað þetta væri og húsráðendur gáfu það upp. Ekki bjóst ég við að það væri hægt að borða við þessa tónlist. En ég hafði sumsé látið fjölmiðla koma gjörsamlega í veg fyrir að ég myndi nokkurn tímann hlusta á þá kátu pilta að eigin frumkvæði. Ég þarf að hlusta á þetta aftur til að fullvissa mig um hvort þetta sé góð músík eða ekki. Nógu erfitt hefur mér þótt að kyngja nafninu Doktor Mister.

Eitt af sambýlisfólki mínu tók sig til á dögunum og samdi söngleik um fóstureyðingar. Allt heila klabbið verður frumflutt í vikunni. Á frumsýningunni munu svo gráir hártoppar fjúka, gangráðar stöðvast og gervitennur hrökkva ofan í kok. Eldri borgarar eru jú fjölmennasti hópurinn meðal leikhúsgesta. Annars er pápi minn bara nokkrum árum frá því að detta inn í þennan fríðindaklúbb og ég held satt að segja að hann myndi nú ekki kippa sér upp við smá fóstureyðingar. .. Þetta hljómaði einkennilega.

Ehhhh....ahahaha... klukkan er hálftvö og mér líður eins og Gísla á Uppsölum. Ein í heiminum að blaðra út í vindinn, í mínu tilviki, blásturinn frá rakatækinu á skrifstofunni.

Welp, loksins tókst blogger að pína mig til þess að skipta úr gamla usernum yfir í þann nýja.

Áðan var ég reið við þjónustufulltrúa, það hefur gerst nokkrum sinnum áður. Mér finnst svo ergilegt að fá ekki þá þjónustu sem ég er að borga fyrir. Stundum líður mér eins og ég hafi hringt í fjós en ekki banka.

Þegar bankanum berast símtöl fælast kýrnar og spretta dragtklæddar af stað út úr þjónustubásunum sínum. Sumar þeirra standa upp á afturfæturnar og prjóna. Júgrin sveiflast í allar áttir. Á endanum hefur einhver þeirra vit á að ansa. Þá tekur ekki betra við. Rödd viðskiptavinarins ómar í loðnu eyra og tvö blaut kýraugu stækka og verða óttaslegnari með hverri sekúndu sem líður. Hún skilur ekki og baular því á stallsystur sína.

Já já eða eitthvað þannig. Sko, ég er að reyna að fara til Bandaríkjanna í skóla til þess að upplifa langþráðan gelgjudraum. Ekki er útlit fyrir að það muni takast þar sem ég er alveg vonlaus í að skipuleggja mig og er alltaf að rekast á veggi. Til dæmis mun umsókn mín til skólans berast of seint.... æi það þýðir lítið að væla. Þetta fer einhvern veginn. DJÖfulsins samt. En þökk sé þessum umsóknarprósess hef ég nú teiknað fimm teikningar sem ég er einstaklega ánægð með. Ég held að þetta verðskuldi eitt vei. Vei.

En já ef ég kemst ekki inn í skólann þá veit ég ekki alveg hvað gera skal. Pffffff.

Tha er eg komin til Danmerkur. I gaer spiludum vid a tonleikum. Vid svidid stod kona og var hun med einhverjar bendingar. Hun leit fyrir ad vita eitthvad thannig ad eg beygdi mig nidur ad henni. Konan bad mig um ad spila eitthvad med Janis Joplin. Tha mælti eg ekki ord af vorum heldur helt afram ad skemmta lydnum. Thad eru vitleysingar a hverju strai.

Ég er búin ad finna kommurnar. Í leidinni fann ég eitt sem ég er búin ad vera ad leita ad á mínu lyklabordi. Thetta er verdlaunathraut vikunnar. Hún er mjøg erfid og ekki fyrir børn. Var ég búin ad minnast á ad ég er í Danmørku.

Í gær tókst mér að fullkomna bitter shrew útlit mitt. Ég keypti mér svartan kerlingatúrban. Barnlausar íslenskar konur eru ekki á hverju strái og þær fáu sem eftir eru ættu endilega að kaupa sér svona höfuðfat. Með þetta á hausnum eru afar litlar líkur á því að börn muni ónáða ykkur á götum úti.

Þar sem ég er gjörn á að endurtaka mig þá er ég næstum handviss um að ég hafi einhvern tímann, í fyrri blogglífum, sagt söguna af því þegar ég reif húfu af ókunnugu barni í Austurstræti og fleygði út á götu. Enn þann dag í dag skil ég ekki hvað kom yfir mig.

Núnú ég var á gangi í Austurstræti þegar tvö börn ákváðu að ónáða mig. Þau létu öllum illum látum, ulluðu, bentu og æptu. Þess má geta að ég er meðalhá, meðalbreið, skolhærð, með gráblá augu, ég haltra ekki og fötin mín eru dökk og óáberandi(fyrir utan nýja túrbaninn minn). Það sem ég er að reyna að segja er: Ég skaga ekki út úr á nokkurn hátt(nema núna með nýja túrbaninn minn). Nema hvað, þarna stóð ég umkringd ullandi börnum og vissi ekki mitt rjúkandi ráð. Fyrsta hugsunin var að sjálfsögðu: ,, Er ég með opna buxnaklauf?". En sú var ekki raunin. Eftir smá stund fengu börnin leið á mér og löbbuðu áfram. Á þeim tímapunkti missti ég vitglóruna. Það síðasta sem ég hugsaði var ,, Þetta skulu þau sko ekki komast upp með." Svo hljóp ég af stað, reif húfuna af öðru barninu, henti henni á götuna, æpti : HAH!, og rölti svo í hægðum mínum inn í KB banka þangað sem för minni var heitið. Börnin göptu en héldu svo í humátt á eftir mér. Þegar ég staðnæmdist fyrir framan gjaldkerann voru þau komin upp að mér. Annað barnanna setti hönd undir kinn og spurði hvers vegna ég hefði rifið af honum húfuna. ,, Bara" svaraði ég að bragði. ,, Langaði þig bara til þess?" spurði þá barnið. Þegar ég jánkaði því þá sagði barnið ókey og svo yfirgáfu þau bankann.

Ég get engar skýringar gefið á athæfi mínu. Impulsive doesn´t quite cover it.

Hvar ég er? Nú í vinnunni auðvitað Silly Billy. Mér líður eins og ég sé alltaf hérna þrátt fyrir að vinna bara aðra hvora viku.

Vinnan mín felst í því að koma dagblöðum aftur á tölvutækt form. Tvíverknaður, jú mikið rétt.

Á næturnar neyðist ég til þess að lesa blöðin og hef þar af leiðandi aldrei á ævinni verið jafn vel upplýst um umheiminn og einmitt nú. Síðustu mánuði hef ég staðið sjálfa mig á því að mynda mér skoðanir á öllum fjáranum. Einnig hef ég tekið ástfóstri við suma pistlahöfunda á meðan ég legg fæð á aðra. Sum flón ættu ekki að fá að gaspra í fjölmiðlum.

Aríaprinsinn var að kenna mér að nota radioblog.com. Ég held að þessi internetútvarpsstöð sé betri vinur mannsins heldur en hundurinn og gott ef þetta er ekki þarfari þjón en gamli Gráni. Fyrir mitt leyti slagar þetta hátt í að vera nýi besti vinur minn.

Skoh, þú slærð bara inn www.radioblog.com og skrifar uppáhalds tónlistarmanneskjuna þína eða heila hljómsveit og lo and behold playlistar frá ókunnugum birtast í tonnatali og þá geturðu hlustað á það sem þau hafa fram að færa. Mér líður eins og unglingi sem situr þegjandi inni í herbergi hjá nýjum kunningja og mæli ekki orð af vörum á meðan kunninginn spilar uppáhalds plöturnar sínar. Fjör já og þú sleppur við að þurfa að hlusta á leiðinleg lög til þess að vera kurteis. Þarna er maður kóngur í ríki sínu og getur meira að segja æpt: ,, Svei, svona rusl læt ég ekki inn fyrir mínar hljóðhimnur."

Sá aríski er alltaf að gauka að mér nýjum hlutum enda er hann yngri en ég og ennþá áhugasamur um nýja tækni og veröldina í kringum sig.

Ég nálgast, það nýjasta sem hann hefur upp á að bjóða, varlega. Svo hnusa ég af því eins og gamall, úrillur heimilisköttur. ,, WHISKAS? Þetta er ekki soðin ýsa." Svo læt ég þetta bíða í smá tíma en geri svo skyndiárás og nauðga viðkomandi netsíðu/geisladisk/forriti. Rétt í þessu var ég að sjá fyrir mér manneskju að nauðga forriti í bókstaflegum skilningi. Það var mjög disturbing og núna ætla ég að taka mér smá tíma til þess að skamma heilann minn og biðja hann vinsamlegast um að hætta þessum eilífu óumbeðnu slidesmyndasýningum.

Ég á vin sem er með svo hræðilega fjörugt og hraðvirkt ímyndunarafl að það er nóg að segja bara til dæmis ,,afasafi" og hann koðnar næstum niður og fær hvítuna.

Stundum skil ég ekki hvers vegna hann nennir að púkka upp á manneskju sem er það andlega illa stödd að hún getur ekki stillt sig um að tvinna saman andstyggilegum hlutum bara til þess eins að hrella.

Ókey bæ

Í dag hefi ég setið og skannað. Annað kvöld er ég líka að fara að skanna. Um daginn horfði ég á teiknimynd sem heitir Scanner darkly. Hún var leiðinleg og áhugaverð í senn. Keanu Reeves ætti ekki að tala inn á fleiri teiknimyndir. Greyið konan hans, hann hljómar alltaf svo áhugalaus og þegar hann æsir sig þá virkar hann heimskur.

Gleðilegt ár. Seint óska sumir gleðilegs árs en óska þó.

Ég gerði eitt áramótaheit fyrir tveimur vikum og mun uppljóstra því að ári. Ef ég verð ekki dauð þ.e.a.s. Sem minnir mig á það. Ég veit ekki hvort ég hafi bloggað um það í fyrri blogglífum eða ekki en skítt með það, í eigin persónu er ég hvort eð er alltaf að endurtaka sömu sögurnar aftur og aftur eins og gamall bóndi. Eða bara gamal/gömul _ _ _ _ _ _ _ (fyllið inn í eyðurnar eftir eigin hentisemi).

Við erum sumsé stödd niðri í miðbæ Reykjavíkur (þetta er flassbakk) ég er bólugrafinn unglingur og andsetinn upp að vissu marki. Dagurinn er sautjándi júní 1994. Aldrei þessu vant er ég stödd með föður mínum í bænum. Eins og með flestar gelgjur, var ég með ákveðinn radíus sem foreldrar mínir máttu ekki stíga inn fyrir á almannafæri og man því ekki hvers vegna ég var þarna á vappi með pápa. Sautjándajúni mannþröngin er alla lifandi að drepa og skyndilega heyrist muldrað, bólugröfnum rómi: ,, Ég skil ekki hvað við erum að gera hérna, það eina sem við eigum sameiginlegt með þessu fólki er að við eigum öll eftir að deyja." Ég þarf víst ekki að nefna það að viðbrögð föður míns voru vægast sagt neikvæð enda hafði hann takmarkaða kímnigáfu fyrir my gloomy remarks.

Ég held að pabbi sé búinn að setja gelgjuár okkar systra í eitthvað læst hólf í heilanum á sér. Ég hef ekki heyrt neina ,,sniðugar" sögur af okkur sem gerast á tímabilinu 1989-2007. Minningar tengdar okkur eru frekar í átt við: ,, Heyrðu, hvar er rauða borðið sem ég lánaði þér þegar þú bjóst með kærastunum þarna...eh.. hvað hét hann nú aftur?"

Djöfull ýki ég. Mér finnst bara svo leiðinlegt að segja satt.

Ég verð að fara í bað, annars endar með því að einhver tekur sig til og sáir karsafræjum í drullulagið á mér eins og í barnabókinni ,, Sigga Vigga og börnin í bænum." Ef einhver hefur ekki séð þessa bók þá mæli ég með henni fyrir uppalendur. Einstaklega smekklega framreiddur sadismi handa foreldrum.

Hér kemur svo listi yfir nokkuð sem mér er kært og er í mestu uppáhaldi þessa dagana:

1. The Mighty Boosh (breskir grínþættir sem spila ekki inn á meðvirknis/vandræðalega húmorinn.

2. Fables (myndasögur sem fjalla um gamlar ævintýrahetjur í nýju umhverfi. Rauðhettu og fleira lið. Hún er borgarstjóri í leyndum hluta New York)

3. Heimasíðan http://www.juneberry78s.com/ þar sem hægt er að hlusta og downloada gamalli amerískri tónlist. Jóðli og kántrí og blús og fleira dundi.

4. Leitarkerfinu stumble upon. Þar skráir maður sig og sín áhugamál og leitarvélin finnur heimasíður. Mjög fínt ef maður á dauðan tíma og situr fyrir framan tölvu. Ekki gott fyrir fíkla

Um daginn keypti ég svo hina langþráðu Monster Club. Ég horfði á hana þegar ég var tíu ára og ældi af skelfingu. Þetta er víst í flokknum Horror-comedy. Nú viku eftir innkaupin situr diskurinn enn óágláptur. Aumingjaskapur minn var algjörlega ófyrirséður þar sem ég stóð í búðinn og æpti af fögnuði þegar ég fann myndina.