Látum okkur nú sjá. Hvað er ég búin að gera í dag? Sofa fram eftir..tékk, drekka kaffi úti á palli..tékk..., veiða flugu upp úr téðu kaffi..tékk..., íhuga að fara í sturtu og skólpa mig..tékk.., lesa Fréttablaðið, 24 stundir og Vesturbæjarblaðið.. tékk.., brjóta af mér gagnvart slúðurbanninu mínu..ójá.
Ég get ómögulega stillt mig um að lesa slúðurfréttir. Ég renndi augunum yfir síðurnar og rak glyrnurnar í ,,frétt" um að Michelle Williams væri kominn með nýjan aðila upp á arminn. Svo flýtti ég mér að frétta yfir yfir slúðurkviksyndið áður en ég myndi komast að því hvern hún hefði dinglandi á arminum. Að sjálfsögðu fletti ég hratt til baka af því að ég réð ekki við forvitni mína. ,, Michelle Willams og Spike Jonze..töff." hugsaði ég. Að því búnu féll eitt titrandi reiðitár úr hvarmi mínum. Sjálfsagi minn er sem lin skita og það reiðir mig. Nei nei, það eru allir rólegir hérna í Vesturbænum.
Á eftir eru ég, sölumaðurinn og aríaprinsinnn að fara í myndatöku. Ég er vitaskuld búin að koma mér upp ímynduðu yfirvaraskeggi í tilefni dagsins og langar helst að vera með lambhúshettu á myndunum. Eða sko meira svona skíðagrímu.
Í gær fóru ég og systir og systursonur á Kung Fu Panda. Æ mig auma hve gaman. Okkur systrum þótti nú sérdeilis gaman að fara í gamla unglingabíóið okkar í Álfabakkanum. Því miður var stæk hlandfýla í salnum en þegar myndin byrjaði var alveg hægt að leiða lyktina hjá sér.
jááá er bara farin í sturtu.

Ég veit það ekki.

Stundum og þá meina ég eiginlega alltaf.. segjum bara oftast, á ég mjög erfitt með að vita hvað mér finnst um hlutina. Ég skipti um skoðun á ljóshraða og á afar erfitt með að halda mig við eitthvað ákveðið. Til dæmis núna. Fyrir utan svefnherbergisgluggann eru þrír menn að sarga í sundur hellur með steinsög. Þeir byrja klukkan átta á morgnana og svo heldur djöfulgangurinn áfram fram eftir degi. Þar sem ég vinn á kvöldin þá er ég yfirleitt ekki komin á fætur fyrr en í fyrsta lagi klukkan ellefu. Mér finnst mjög huggulegt að sofa og hvíla mig en ég á eitthvað erfitt með sjálfa mig þegar ég vakna seint. Þá líður mér eins og ég hafi sóað deginum. Ég held að þetta sé einhver norsk og helluð arfleifð. Núnú og nema hvað. Ég get ómögulega ákveðið hvort mig langi til þess að opna gluggann og garga á mennina fyrir að gera ráð fyrir að allir vinni frá átta til fimm eða sjö til fjögur eða hvernig í dauðanum "eðlilegur" vinnutími er og skamma þá fyrir að vekja mig með nístandi hávaða, eða hvort ég eigi að opna útidyrnar, gægjast út fyrir og þakka mönnunum fyrir að gera mér ókleift að sofa fram undir hádegi og hrósa þeim fyrir að vera svona duglegir að helluleggja. Þetta telst líklega ekki með sem vandamál en alltaf endar með því að ég stari bara út í loftið og veit ekkert hvað mér á að finnast. Sömuleiðis ef einhver segir eitthvað móðgandi við mig. Er gott að fólk sé svona hreinskilið eða eru þau bara að vera helvítis dónar og eiga skömm í hattinn skilið. Í gær þá lenti ég einmitt í samtali og vissi hreinlega ekki hvort um móðgun hafi verið að ræða. Æi svei, nú veit ég ekki einu sinni hvort að það sé góð hugmynd að vera að blogga um þetta. Uppáhalds svörin mín by the way eru, ,,Ég veit það ekki" og ,, Ég held það en ég er ekki viss". Algengustu svörin öllu heldur, ég er ekki viss um að þau séu uppáhalds..... eða sko ég veit það ekki.

jájá

Nú hjefi ég eggjert skribað í mánúð. En það er nú bara allt í lagi er þaggi? Ég hef í mesta lagi kíkt inn á bloggið mitt og hugsað með mér: ,, Gvöð, þetta gengur ekki lengur". Reyndar hefur það sýnt sig og sannað að heimurinn snýst ekki á hvolf ef ég sinni ekki blogginu mínu. Kannski er bara erfitt að blogga þegar maður er brjálaður alla daga. Til dæmis er ég búin að vera frekar brjál, nei ég meina sorgmædd, yfir einum manni að nafni Paul Ramses, vitleysingunum við völd, vöruverði og yfir tveimur hvítabjörnum.

Ég mæli með því að börnin sem vinna í tíu ellefu fái launahækkun. Það er stórhættulegt að vinna á kassa í búð þar sem viðskiptavinirnir verða svo æstir og reiðir yfir verðinu að þeir eiga á hættu að missa skap sitt og ráðast á þann sem verður í vegi þeirra. Nú hef ég tvisvar brotið viðskiptabann mitt við þessa hryllingsverslun og í bæði skiptin þurfti ég að gleypa loft til þess að ganga ekki í skrokk á neinum eða fara að grenja eins og bebe.
Viðskiptabannið er aftur komið í gagnið. Í þetta skiptið mun ég standa við það þó svo að það sé orðið einstaklega erfitt. Við vorum sko að flytja og helvítis klukkubúðin sést út um stofugluggann á íbúðinnni. Bahh, þá er bara að taka á honum stóra sínum.. þetta hljómar eins og ég sé að fara að berja Aríaprinsinn. Ég er sko ekki að fara að gera það ef þú áttaðir þig ekki á því.

Að öðru, núna er ég búin að vinna á Santa María, tryllta veitingastað systur minnar, í um það bil einn og hálfan mánuð. Flestir sem ég vinn með tala ekki íslensku og ekkert sérstaklega góða ensku. Ég hef aldrei verið jafn ánægð með samstarfsfólk mitt. Eftir að hafa unnið með ógrynni af leiðinlegum Íslendingum sem tala og tala um ekki neitt, þá er þetta hinn svokallaði draumur í dós. Það er nefnilega dáldið erfitt að vera leiðinlegur þegar maður þegir.


Jallí jallí jæ. Bööö.