Afturgangan og olíubrákin.

Á þriðjudagsmorgnum klukkan níu er skylduáfangi í skólanum mínum er nefnist Málun fyrir annars árs nema.

Ef skyldur væru eitthvað sem mætti sleppa í stað þess að vera skyldugur til þess á klára, þá myndi ég svo sannarlega sleppa þessum áfanga.

Reyndar held ég að ég hafi gott af honum þar sem tússpennar eru ekki þess eðlis að þeir fleyti manni langt í myndskreytingarbransanum.

Nú, já og nema hvað. Kennarinn í þessum tilteknu tímum er afar furðulegur. Módelið sem situr fyrir er einnig a.f. eða afar furðulegt. Hún er asísk, flúruð á húð og með hanakamb. Svo heitir hún Bob. Kennarinn er voðalega hrifinn af henni Bob og kyssir hana á kinnarnar þegar hún mætir til þess að striplast um á bossanum.

Heimaverkefni síðustu viku var að mála sjálfsmynd í raunstærð. Ég kveið fyrir þessu þar sem penslar láta illa að stjórn.

Á föstudaginn hófst ég handa og núna hangir hálfkláruð grænleit ég á ganginum í íbúðinni. í hvert einasta skipti sem ég hef gengið inn um dyrnar, hef ég æpt upp yfir mig af því að mér sýnist alltaf einhver (jafnhár og ég) standa þarna í leyni.

Ég verð að klára fjandans myndina svo ég fari ekki á taugum.

Aríaprinsinnn sefur vært og ég er að velta því fyrir mér hvort það væri bara ekki bráðsniðugt að fara út í búð og kaupa klósettpappír.

Þetta er nú einu sinni The Land of Plenty og maður verður nú að ganga örna sinna reglulega til að gera pláss fyrir meira gums og góss.