Ég hef vakið athygli mína á að ég tala óvenju mikið um þarmastarfsemi mína. Tjah, það mætti næstum því segja að yfirlýsingagleði mín í sambandi við klósettferðir og kúk sé yfirþyrmandi og verulega þreytandi til lengdar. Guði sé lof að ég eigi ekki afkvæmi sem þurfa að skammast sín fyrir mig.
,, Mamma, nennirðu að hætta að tala um rassinn og kúkinn þinn?"
,,Al-drei."

En að áhugaverðari efnum, ég veit ekki hvort ég sé svona þurr á höndunum út af óeðlilega tíðum handþvotti síðustu daga eða vegna ofþurrks. Andskotinn, þarna var ég að reyna að brydda upp á nýju umræðuefni en varð fyrir því óheppilega atviki að beinast aftur inn á sömu braut. Fyrir þá sem heima sitjið: handþvottur og þurrkur eru fylgifiskar niðurgangs.

Kæru vinir og vandamenn og ókunnugir sem hafa gaman af því að lesa bloggsíður ókunnugra. Heilsufari mínu er hægt að lýsa í einu orði: Ebóla. Á fjórða degi niðurgangs gaf Ristill frændi mér: Höfuðverk og brúnglæran kúk.

Hvort brúnglær sé alvöru orð veit ég harla lítið um en á þessu stigi málsins er mér alveg sama. Ef þetta er ekki bráðdrepandi sótt frá þróunarlöndunum þá er þetta eitthvað sem kom til landsins með Oslóartrénu. Það eru margar kenningar uppi, allar frá mér komnar, þar sem fáir hafa jafn mikinn áhuga á furðulegu magapestinni minni og ég.

Þið getið sparað ykkur áhyggjurnar, ég er hvorki að blogga af klósettinu né ætla ég að koma í heimsókn og smita ykkur af drepsóttinni. Fyrir þá sem eru ekki búnir að kaupa handa mér jólagjafir, sleppið því bara, ég mun ekki tóra lengur en að Þorláksmessu. Better yet þá held ég að það sé bara best að draga síðasta andann og skíta síðustu hrinunni á myrkasta degi ársins 22. desember. Ég ætla að drífa mig að kaupa jólagjafirnar í vikunni til að gera dauðdaga minn ennþá sorglegri. Spurning hvernig ég fer samt að því. Það veit ekki á gott að teipa plastpoka við rassinn á sér og fara svo með strætó í Kringluna og drulla svo kannski á sig á Miklubrautinni. Ætli það flokkist ekki undir félagslegt sjálfsmorð.

Ég þarf á klósettið en ef ég fer á klósettið þá heyri ég ekki í símanum og veit þá ekki hvenær fjandans sendiferðabíllinn kemur með blöðin svo ég geti byrjað að vinna.

Á meðan ég bíð er ég að spá í að gera smá úttekt á sambandi mínu við íbúa Andabæjar. Áður en ég byrja langar mig að taka fram að þetta er ekki gert vegna eftirspurnar heldur gífurlegrar tjáningarþarfar af minni hálfu. En já sumsé.

Allt frá blautu barnsbeini, þ.e.a.s. frá sex ára aldri (af því að þá gat ég byrjað að lesa Andrés Önd), hef ég fylgst með ævintýrum dýranna í Andabæ og nú nýlega Músabæ því ekki er langt síðan ég komst að því að Mikki býr í Músabæ. Reyndar er ekki heldur langt síðan að ég áttaði mig á því að Andabær sé í Ameríku en ekki Danmörku eins og ég gaf mér í æsku. Það er að sjálfsögðu vegna þess að blöðin sem bárust hingað fyrst um sinn voru dönsk. Margir(pabbar), sem eru fæddir í kringum seinni heimsstyrjöldina, fá aldrei nóg af því að tilkynna stoltir að þeir hafi lært dönsku af lestri Anders And blaða. Hvers vegna það ætti að fylla einhvern stolti er mér ekki fyllilega ljóst.

Jæja, Anders eða Andrés, splittar ekki diff, þessi blöð voru svo samtvinnuð tilveru minni í æsku að ég held svei mér þá að ef ekki hefði verið fyrir Andrés og félaga, hefði ég þjáðst af hægðatregðu alla æsku.
Ég hef ekki tölu á öllum þeim skiptum, sem þessi vinalegu sköpunarverk Walt Disney´s, fylgdu matnum mínum frá vöggu til grafar (þ.e. frá eldhúsborði til klósettskálar). Ekki nóg með að blöðin hafi hjálpað mér við losun hægða, heldur notaði ég þau óspart við að hjálpa mér að sofna. Ég var óskaplega myrkfælið barn og las teiknimyndasögublöð á næturna til þess að bægja frá hugsunum um skrímsli, augnalausar konur, glæpamenn, útburði og drauga. Flestar nætur sofnaði ég því með kveikt ljós og blað á bringunni.

Heh.. fyndið ég ætlaði bara að telja upp alla í Andabæ, hverja ég fílaði og hvaða týpur mér þættu óþolandi en endaði bara á því að rifja upp æskuminningar. Ætli þetta sé ekki vegna þess að ég er að hlusta á Rás 2 og það er þáttur um Ladda og þeir eru að spila lög af DEO og fleiri skemmtilegum plötum. Ég var búin að gleyma hvað mér þykir vænt um Ladda... og Bubba..ég má til með að nota tækifærið og garga ást mína á þessum æskuhetjum mínum. Ætli þeir séu ekki ástæða þess að ég er eins og ég er í dag: hress kókaínfíkill. Fyrir þá sem álpuðust inn á þetta blogg og þekkja mig ekki þá vil ég taka fram að ég er bara að bulla, ég er alls ekki hress.

Þegar ég var unglingur byrjaði ég með strák sem ég var svo með í næstum sjö ár. Tengdamóðir mín fyrrverandi vann með einhverfum á vernduðum vinnustað. Starf þeirra einhverfu var að pakka inn Andrésblöðum. Ég leyfi mér að ganga svo langt að þar hafi ég hitt á gullæð. Ókeypis blöð í næstum áratug. Með þessu móti gat ég auðveldlega fylgst með fiðruðu vinum mínum frá unglingsaldri til fullorðinsára. En hjónabandinu lauk fyrir næstum fjórum árum síðan og nú til dags kemst ég aðeins í blöðin þegar ég fer í fjölskylduboð. Þá lauma ég mér pent inn í eitthvert barnaherbergið og tek til við að sinna mínu andfélagslega áhugamáli. En gott og vel, ég hef hugsað mér að enda þessa langloku á að gera það sem ég upphaflega ætlaði mér og gefa álit mitt á persónum og leikendum úr verkinu Sögur úr Andabæ.

Andrés Önd: Ekki nóg með að Andrés sé skapstór og hefnigjörn önd heldur er hann sjálfskipaður leiksoppur örlaganna. Ekkert er honum að kenna, aðrir sjá um að gera hann að fórnarlambi að hans mati.

Andrésína Önd: Sjálfumglaður tækifærissinni sem hefur verið trúlofuð sama skaphundinum í meira en hálfa öld en er of meðvirk til þess að slíta trúlofuninni og heldur því Andrési í lausu lofti með því að segja aldrei af eða á. Í gegnum tíðina hefur hún gerst sek um fjölmörg framhjáhöld með misheppnuðum árangri. Meðal annars fer hún oft á stefnumót með frænda Andrésar og etur þeim saman.

Hábeinn hepppni: Hann er í einu orði sagt óþolandi en það þyrfti ansi dyggðuga önd til þess að vera ekki óþolandi ef maður væri svona fáránlega heppinn í spilum, happdrættum, fjársjóðsleitum og tombólum. Skapgerðarbrestir hans eru tilkomnir vegna ofeldis en hann mætti nú alveg stunda smá sjálfsskoðun og kannski gera eitt og eitt góðverk.

Ok, ég veit ekki hvort ég ætti að halda áfram núna, þetta er ekki sanngjörn greining vegna þess að ég er í hræðilegu skapi. Klukkan er eitt, skanninn er hálfviti og ég er farin að hegða mér eins og ónefnd skapstór önd. Ég þarf verulega að halda aftur af mér til þess að kasta ekki þessu ömurlegasta tæki veraldarsögunnar út um gluggann.
Spurning hvort að þessi næturvinna sé getting to me.

Jæja nú sit ég með þurrar glyrnur og stari á tölvuskjáinn og bíð. Nei, ég er ekki að bíða eftir commentum eða friend requestum á meinspaz.com.

Að þessu sinni snýst biðin um títtnefndan skanna... sem öhh...sem ætlar allt um koll að keyra á skemmtistöðum bæjarins.
Á rugl.is má sjá myndir af skannanum í trylltum fansi á Vegamótum í sleik við ljóshærða gellu í svörtum partýtopp, gráum niðurmjóum gallabuxum, svörtum stígvélum yfir skálmarnar, með með eina til fimm hálsfestar (helst gylltar). Hún heitir mjög líklega Eva eða Kristín.

Í nótt ætlar hann að skanna hana.

Hjah, nú verð ég bara að taka að mér hlutverk Almannavarna og vara almenning við eh... nei nú ætlaði ég að tuða eitthvað. Aldrei þessu vant dettur mér ekkert í hug. Húrra fyrir sjálfri mér. Niður með heilaæxli sem láta mann:

Tuða út af engu.

Metast við aðra og láta mann svo alltaf tapa í samanburðinum.

Fara í fýlu þegar fólk gerir ekki nákvæmlega eins og maður hafði ákveðið fyrir það hvað/hvernig/hvenær það ætti að gera það.

Reiðast þulum, þáttastjórnendum, dagskrárgerðarmönnum, kynnum, fréttamönnum, grínurum og leikurum sem álpast inn á skjáinn hjá manni.

Æi heyrðu Skannsi er búinn í sleik. Ég verð að fara að vinna.