fjandinn sjálfur

Bannorð vikunnar:

Kreppan
Davíð Oddsson
Fjármálin
Kuldinn
Leigumarkaðurinn
Þjóðarskútan
Þjóðmálin


Æi bara allt sem fjallar um það hvað við erum royally screwed. Ef við erum það þá erum við það bara og drepumst úr hungri og kulda. Ég ætla að smíða mér bát og reyna að finna óbyggða eyju með trópikal ávöxtum. Ef það tekst ekki þá ætla ég bara að setjast í stól og bíða eftir því að drepast úr hungri og kulda.... eða nei ég ætla að hlaupa mér til hita þangað til ég drepst úr hungri.,... hmmm nei annars, ég ætla að skokka mér til hita í gegnum Stjórnarráðið og Seðlabankann og grípa mér nokkra feita menn sem ég ætla að grilla í Fjölskyldu- og Húsdýragarðinum. Hvað gerði ég aftur við fjandans ÍTR starfsmannakortið mitt? Ég á sko að fá ókeypis í Fjölskyldu- og Húsdýragarðinn.
Jæja,, ég hef ekki tíma til þess að blogga eins og einhver fábjáni, ég þar sko að fara að gramsa í skúffum. Bæ.

Miðvikudagur er góður dagur til þess að blogga.

Halló krakkar. Fyndinn þykir mér túrisminn sem fylgir Airwaves vikunni. Flesta daga eru goritex húðuð þýsk pör að windowshoppa á laugaveginum og borða heimasmurðar samlokur á meðan þeir bíða eftir fyrstu rútunni út úr bænum, þeim þýsku finnst nefnilega landið mun meira spennandi en landinn. Um miðjan október fyllist Reykjavík af leðurjakkaklæddum sólglereygðum ferðamönnum í þröngum buxum sem munu að öllum líkindum ekki sjá eitt einasta náttúruundur fyrir utan ónáttúruundrið Bláa lónið.

Miðað við tíðafarið núna þá væri afar viðeigandi að Bláa lóninu yrði breytt í upprunalega mynd, eða eins og þetta leit út fyrir um tuttugu árum síðan. Þegar að maður skipti um föt í einhverjum kofa, fór í strigaskóm ofan í lónið til þess að rispa ekki á sér iljarnar í hrauninu og var á varðbergi gagnvart straumi af heitu vatni sem átti það til að umlykja mann fyrirvaralaust og brenna húðina. Jah, svona er allavega brengluð minning mín af þessu fyrrverandi náttúruundri. Ég man samt ekki hvað kostaði að fara ofan í. Kannski þrjár ískóla og tvær fernur af svaladrykknum Garpi.

Gaman þætti mér ef að auðkýfingar og nokkrir spilltir ráðamenn landsins landsins færu í innlit útlits mengað lónið og æfðu sig í hópdrukknun. (Sambýlismaður minn er einmitt á þessari stundu að lesa yfir öxlina mína og segja:,, Ekki svona mikið hatur Lóa." Ég veit ekki alveg hvað hann vill mér en ég ætla sko ekki að stroka þetta út. Fyrir utan þá staðreynd að ,,sumir" virðast ekki skilja muninn á hatri og léttu skemmtituði. Mikið væri nú leiðinlegt að lenda í helvíti fyrir það eitt að vera orðljótur bloggari.)

eru ekki allir í stuði?

Fyrst sleppti ég því að blogga sökum leti, þar á eftir kom mikil vinnutörn, stuttu síðar skall á krepputíð.

Mig langar bara alls ekki að ræða neitt af þessu þrennu.
Annars var ég nú bara að koma frá Tromsö. Norðmenn eru dúllur en einnig afar duglegir að troða sér fram fyrir mann í biðröðum. Mig langar að einhver gefi út bókina ,, Alhæft um þjóðir".

Síðustu viku hef ég hamast við að horfa hvorki á fréttir né lesa dagblöðin. Ég tók þessa ákvörðun geðheilsu minnar vegna. Sambýlismaður minn er ekki alveg á sömu blaðsíðu og hefur tekið að sér hlutverk fréttaskýringamanns þvert ofan í óskir mínar. Á hverjum morgni vekur hann mig með upplýsingar um gengið og alla djöfulsins vitleysuna sem gengur hér á. Ég skamma hann í hvert einasta skipti en hann lætur það sem vind um upplýst eyru þjóta.

Afneitun er ein af mínum uppáhalds iðjum, iðjum heilans...iðja heilans, það er ekki heil brú í þessu. göö, hvar glopraði ég niður tungumáli mínu. Kannski byrjaði orðaforði minn að tætast í sundur um leið og landið fór í hundana. Mörg ár eru liðin frá því að ég uppgötvaði að mér fer best að lifa í vernduðum heimi þar sem ég tel mér trú um að allt sé í fínasta lagi. Æi, reyndar held ég barasta að heilinn minn sé að gefast upp. Það er eina útskýringin sem ég get mögulega fundið á því hvers vegna ég er með gamla Japis auglýsingu á heilanum. ,, Hundadagar í Japis.. óú óú ódýrt."

Tilkynning.

Jæja góðir hálsar. Þá er best að koma sér að efninu. Sölumaður dauðans (árni gleraugnaglámur) er byrjaður að blogga. Bloggið hans er www.cottontopp.blogspot.com. Á hverjum degi spyr drengurinn: ,, Ertu búin að lesa bloggið mitt í dag?".

Ég mun setja link á hann þegar ég nenni að hanga á þessu skítalarfa internet rusli.

í veskinu mínu liggur snickersræfill og bíður eftir að ég borði sig. Svo mun ég ræflinum niður með Cillit Bang. Ég held að manneskjan, sem fann upp nafnið á þessu hreinsiefni, sé pínku vitlaus eða kannski alltaf pínku full.

Collateral er mynd kvöldsins, ef einhvern langar að ná mér út úr húsi þá verður sú manneskja að mæta með kíttispaða. Ekki það að sú mynd sé eitthvað góð. Mér finnst bara svo gaman að sjá myndir með Tom Cruise eftir að ég komst að því að hann væri klikk.

Bless, mér þykir alveg vænt um ykkur, svo lengi sem þið standið ekki fyrir sjónvarpinu eða borðið snickersið mitt. Glamúúúr.

Játning.

Nú verð ég bara að játa að ég horfði ekki á einn einasta handboltaleik. Ekki var það nú vegna áhugaleysis heldur vegna þess að ég get ekki horft á Ísland keppa í neinu. Ég verð alltaf svo geðbilaðslega keppnisóð og tapsár að ég er hætt að leggja þetta á mig. Síðasti leikur sem ég horfði á var á sautjánda júní í fyrra. Ég var stödd í heimsókn hjá kunningjum og skyndilega áttaði ég mig á því að ég var orðin snælduóð og gargaði þarna fyrir framan fólk sem ég þekki ekkert of vel. Ísland vann sem betur fer, annars hefði ég líklega farið að grenja.

Gaman að segja frá því að frá því að ég skrifaði Ísland vann sem betur fer, hefur heill vinnudagur liðið hjá. Ég sat í sakleysi mínu og bloggaði og þá var hringt í mig frá veitingastaðnum. ,, átt þú ekki að vera að vinna?" lesist með kólumbískum hreim.

,,Agg" æpti ég upp yfir mig og þaut af stað.

Og hér er ég núna komin aftur heim.
jájá.

Myndir sem ég á eftir að sjá og skil ekki af hverju ég er ekki búin að sjá.

Diving bell og þarna butterfly

Pan´s Labyrinth (já já ég veit.)

Orphanage (eða hvernig það er skrifað)

Darjeeling bla bla man ekki meira

Bob Dylan myndina

Sweeney Todd söngleikinn (annars vantar mig í Tim Burton Glápsafnið)

Penelope

Persepolis

Eagle vs Shark

Flest eru þetta myndir sem Aríaprinsinn vildi ekki sjá í bíó og ég nennti ekki að sjá ein. Núna nenni ég alveg að sjá þær ein. Nema ef einhvern langi til þess að glápa á videó með mér. Einhvern? Gerðuuuu það?

Ribbaldurinn Bibbi og mamman

er án efa skemmtilegasta barnabók sem ég hef lesið. Kannski er það bara af því að ég las færeysku þýðinguna. Mig minnir að hún hafi upphaflega verið skrifuð á sænsku. Svo skemmir ekki fyrir bókinni að hún er myndskreytt af sömu manneskju og myndskreytti Grænu höndina. Sú hönd eyðilagði fyrir mér afmælisdag. Ég fékk þessa draugasögubók í afmælisgjöf og afmælisgestirnir gátu ekki stillt sig um að lesa upphátt úr henni í boðinu. Vitaskuld varð ég andvaka og las bókina aldrei framar. En myndirnar eru fínar. Mikið væri ég til í að teikna fyrir hryllingsbók. En ekki fyrir börn. Ég er á móti hryllingi fyrir börn. Nema ef börnin eru gefin fyrir hrylling og eiga auðvelt með svefn. Fyrir þau börn er ég alveg til í að teikna lík og úlfa.

Veitingastaðurinn var að sjálfsögðu troðfullur í gær. Ekkert fór úrskeiðis þökk sé nýja kerfi mágs míns. Hann er mjög hrifinn af því að búa til kerfi. Maður frænku minnar mætti síðan á svæðið til þess að anda ofan í hálsmálin á okkur. Ég er farinn að sjá spaugilegu hliðina á stjórnseminni í drengnum. Það er svo sem ekkert erfitt enda er fjölskyldan mín eitt stórt samansafn af stjórnsemisbrjálæðingum, lúffurum og ölkum. Sumir eru með blöndu af þessu þrennu. Enginn í fjölskyldunni er undanskilinn þessari flokkun minni. Amma er til dæmis lúffari en henni tekst líka að stjórna öðrum með síendurteknu lúffi. Æhh já ef lífið væri nú bara eins auðvelt og í Kardimommubæ, hmmm eitthvað er nú alkóhólískt við þetta bæjarnafn.

Í dag ætla ég að vanda mig við að gera ekki dick. Ég ætla í mesta lagi að komast að því hvað í helvítinu er byrjað að vaxa á tánni minni. Ef þetta er varta þá þarf ég einnig að skrifa Guði eða Decode bréf og skammast. Ef þetta er bara blaðra þá ætla ég að fá mér plástur.

Stamandi nývöknungur.

Ég var vakin af blaðamanni já eða konu og spurð nokkurra spurninga um eitthvað. Mikið er ég heimsk á morgnana.

Er rétt að segja að eitthvað sé stolið úr kollinum á mér eða á að segja að einhverju hafi verið stolið úr kollinum á mér? Allavega er þetta viðtal löngu gufað upp í gegnum heilabörk minn. Ég held að ég hafi meira að segja ropað því áðan. Mig minnir að ég hafi sagt eitthvað svona: ,, Tjaaa...böööh? uu, böh." Svo sendi ég blaðamanneskjunni grátbón(email) um að fá að lesa það yfir.

Jæja en nú dregur til tíðinda. Í gærkvöldi féll enn eitt prinsipp vígið. Ég skráði mig á Facebook. Djöfull þarf ég að stilla mig um að finna ekki eitthvað ,,sniðugt" íslenskt nafn yfir Facebook. Stundum er nauðsynlegt að hemja æsta grínarann í sjálfum sér svo ekki verði til flippþynnka daginn eftir. Reyndar er orðið ansi langt síðan ég þjáðist af flippþynnku, ég er búin að vera of þreytt til þess að reita af mér mislukkaða brandara. Jæja, þessi bloggfærsla er farin að hljóma eins og ég sé bloggandi úti í bílskúr með snöruna um hálsinn. En nei, ég er bara í ágætis stuði við eldhúsborðið. Til þess að viðhalda stuðinu er ég að spá í að lesa ekki Fréttablaðið. Ég renndi augunum yfir síðuna og við mér blasti fyrirsögn um tvo menn sem köfnuðu í röri. Úff, ég vona að enginn úldinn íslenskur athafnamaður sé byrjaður að skrifa handrit um atburðinn.

Fjandinn hirði þetta líf... nei djók

Jæja, ætli þessi dagur fari í eitthvað gáfulegra en að drekka kaffi og youtuba sig til vítis? Varla, vaaarlaaaa.

Ég er búin að vera ansi löt við að skrifa og lesa blogg. Í fyrradag fór ég svo rúntinn líkt og samviskusamur heimilislæknir, og las þau blogg sem ég hef tamið mér að lesa. Skyndilega dróg ský fyrir netsólu þegar ég komst að því að fólk er búið að liggja í einhverju kommenta skítkasti. Það eru nú engin tíðindi enda eiga margir erfitt með að átta sig á því að það er líka hægt að móðga, særa og rægja á internetinu eins og í lífinu sjálfu. Engu að síður kom þetta mér á óvart enda virðist ég gleyma því reglulega að það eru bara ekki allir næs hvað þá með fulle fem. Bæði pabbi og DD-unit hafa þurft að þola það undanfarnar vikur að eitthvað lið er að skríða um á netinu og inni á bloggsíðum þeirra og henda rusli og úldnum skoðunum í þau. Ég veit ekki hvort ég sé eitthvað marktækt fyrirbæri en pápi og dd eru sómafólk að mínu mati.

Nú ætla ég mér ekki að vera einhver internet Martin Luther King en geta ekki allir bara verið vinir?
Já seisei, en þá er komið að því að rægja móður mína örlítið, jú mikið rétt, á internetinu. Svo fer ég á eftir á Hagstofuna og skrái eftirfarandi breytingu:
Nafn: Júdas
Starf: Hræsnari
Sérgrein: Svik

Á sunnudaginn ætlaði ég að fara í berjamó með Tinnu vinkonu. En heyrðu nú mig, hvernig endaðir þú þá í Kringlunni með fimm ára barni og tómar tupperware dollur? Jú, ég skal segja þér frá því. Nú, ég hringdi í móður mína fyrir helgi í þeim tilgangi að grennslast fyrir um góð berjatínslusvæði í kringum borgina. Mamma, eins og hennar er von og vísa, óð af stað eins og bremsulaus járnbrautarlest og fór að plotta og plana. Nú líður og bíður og að morgni sunnudags er ég vakin með símtali.
,, Amma sagði að við værum að fara í berjamó!" (barnsrödd í skipandi tón)
,, ööö ha? heyrðu má ég hringja í þig eftir smá stund" (andfúl nývöknuð móðursysturrödd)
Svo hringdi ég í mömmu og hún sór fyrir að hafa ekki kjaftað þessu í barnið. Yeah right, varð innri rödd minni að orði. Svo hringdi ég í Tinnu vinkonu og ætlaði að grennslast fyrir um hvort henni þætti í lagi að berjamóið hefði breyst í míní ættarmót með fjölskyldunni minni.
,, Æi heyrðu, ég er að lakka eldhúsgólfið."
,, Ok allt í góðu." (innri rödd mín bölvaði)
Eftir nokkur símtöl var það ákveðið að ég myndi ná í barnið og keyra suður fyrir fjall eða eitthvað og fara til mömmu og vinkonu hennar. Þegar ég er svo komin upp að dyrum heima hjá systurdóttur minni hringir síminn aftur.
,, Hæ heyrðu ég nenni eiginlega ekki að vera hérna lengur, það er þungbúið og allt lítur út fyrir rigningu. Þessu var spáð (..kjáninn þinn sem lest ekki veðurspána.Innskot: LHH), svo er alltaf betra að fara fyrr af stað (..og þú gætir vanið þig á að vakna fyrr um helgar. Innskot: LHH.)"


Og þarna var ekki aftur snúið. Ég var komin með barn upp á arminn og það er bannað að svíkja börn að mínu mati. Mér datt í hug að bjóða henni í göngutúr um bæinn, jafnvel á róló, í skaðabætur fyrir berjamóinn (hennar mömmu). Þá gellur í hinni ömmu hennar (á spænsku): ,, Af hverju farið þið ekki bara í bíó?"
,,BÍÓ!!" æpir barnið svo glymur í Hallgrímskirkju. Eina myndin sem var í boði og hvorug okkar hafði séð var Wall-e. Hún var sýnd í Kringlunni. ,, Kringluferðin" er svo efni í heilan bækling en ég nenni ómögulega að skrifa um það. Góð saga en við það eitt að rifja þetta upp er ég aftur farin að finna fyrir því sem ég vil kalla: Berjagremju.

Lokakafli berjamósögunnar heitir: ,,Salt í sárið" og er svohljóðandi.

Sími hringir.

Dóttir: Halló
Móðir: Hæ, þetta er mamma.
Dóttir: (með kuldalegri röddu) Já hæ.
Móðir: Heyrðu svo veistu að þú getur komið í kvöld til mín og fengið bláber með rjóma.
Innri rödd dóttur: Thanks.

já nú er gaman.

Ein ég sit og myndi vera að sauma inni í litlu húsi ef ég væri ekki læst í bakinu. Þar sem allt er álíka sársaukafullt þá get ég alveg eins drullast til þess að blogga eins og hvað annað. Með uppgjöf í augum horfi ég á draslið í kringum mig. Áðan reyndi ég að vaska upp en það var eins og að fá rýting satans í bakið. Helgin var annars drullugóð. AP, sölumaðurinn, grafíski hönnuðurinn, bjöttabarnið, portúgalinn og auðarbróðirinn skemmtum dansandi þvögu á Nasa og það var nú aldeilis gaman. AP, sölumaðurinn og ég ætluðum út í sal að dansa en það gekk nú ekki betur en svo að við vorum gripin og crowd surfuðum óvart. Ég æpti og hló og rassaði óvart systur mína í andlitið. Það sem maður tekur nú upp á á gamals aldri. Kannski er bara ekkert undarlegt að ég sitji hér með þursabitið mitt.

Í gær gerðist sá stórmerkilegi atburður að við AP fórum í kjörbúð. Við kláruðum innkaupin og töltum svo út á bílastæði. Á þessum tímapunkti var AP orðinn ansi fölur og veiklulegur enda nýbúinn að næla sér í einhverja pest. Hann þurfti engu að síður að halda á öllum pokunum út af baklæsingunni minni. Nema hvað, við stöndum fyrir utan bílinn og mér verður litið á herra aríaprins. Svipurinn á andliti hans benti til þess að eitthvað verulega leiðinlegt hefði átt sér stað. ,,Hvað?" hváði ég. ,, Lyklarnir eru læstir inni í bílnum" sagði drengur þá. Þessar ótrúlega vonlausu aðstæður, sjúklingurinn, fatlaða stúlkan og læsti bíllinn, fengu mig til þess að taka veikluleg bakföll af hlátri. Aríaprinsinum var hins vegar ekki skemmt. Þá varð ég ennþá kátari og gat ekki hamið flissköstin. Eftir skammir, meira fliss og nokkrar góðar Mcgyver tillögur frá mér, endaði ævintýrið á því að ég hringdi í tattúveraðan lásasmið og borgaði honum u.þ.b. 50 evrur. Blóðugt en nauðsynlegt. Það eina sem vantaði upp á var þrumuveður og einn góður mávaniðurgangur í augað.

Í dag greiddi ég alla mína reikninga nema einn og á þá eftir 30.000 krónur út mánuðinn. Geri aðrir betur. Ég sé fram á hafragrautsát og vatnsdrykkju. Ég sem ætlaði að baða mig upp úr geitamjólk og kampavíni. Jæja, best að fara að dópa í verkjalyfjum og bólgueyðandi. Adieu.

Látum okkur nú sjá. Hvað er ég búin að gera í dag? Sofa fram eftir..tékk, drekka kaffi úti á palli..tékk..., veiða flugu upp úr téðu kaffi..tékk..., íhuga að fara í sturtu og skólpa mig..tékk.., lesa Fréttablaðið, 24 stundir og Vesturbæjarblaðið.. tékk.., brjóta af mér gagnvart slúðurbanninu mínu..ójá.
Ég get ómögulega stillt mig um að lesa slúðurfréttir. Ég renndi augunum yfir síðurnar og rak glyrnurnar í ,,frétt" um að Michelle Williams væri kominn með nýjan aðila upp á arminn. Svo flýtti ég mér að frétta yfir yfir slúðurkviksyndið áður en ég myndi komast að því hvern hún hefði dinglandi á arminum. Að sjálfsögðu fletti ég hratt til baka af því að ég réð ekki við forvitni mína. ,, Michelle Willams og Spike Jonze..töff." hugsaði ég. Að því búnu féll eitt titrandi reiðitár úr hvarmi mínum. Sjálfsagi minn er sem lin skita og það reiðir mig. Nei nei, það eru allir rólegir hérna í Vesturbænum.
Á eftir eru ég, sölumaðurinn og aríaprinsinnn að fara í myndatöku. Ég er vitaskuld búin að koma mér upp ímynduðu yfirvaraskeggi í tilefni dagsins og langar helst að vera með lambhúshettu á myndunum. Eða sko meira svona skíðagrímu.
Í gær fóru ég og systir og systursonur á Kung Fu Panda. Æ mig auma hve gaman. Okkur systrum þótti nú sérdeilis gaman að fara í gamla unglingabíóið okkar í Álfabakkanum. Því miður var stæk hlandfýla í salnum en þegar myndin byrjaði var alveg hægt að leiða lyktina hjá sér.
jááá er bara farin í sturtu.

Ég veit það ekki.

Stundum og þá meina ég eiginlega alltaf.. segjum bara oftast, á ég mjög erfitt með að vita hvað mér finnst um hlutina. Ég skipti um skoðun á ljóshraða og á afar erfitt með að halda mig við eitthvað ákveðið. Til dæmis núna. Fyrir utan svefnherbergisgluggann eru þrír menn að sarga í sundur hellur með steinsög. Þeir byrja klukkan átta á morgnana og svo heldur djöfulgangurinn áfram fram eftir degi. Þar sem ég vinn á kvöldin þá er ég yfirleitt ekki komin á fætur fyrr en í fyrsta lagi klukkan ellefu. Mér finnst mjög huggulegt að sofa og hvíla mig en ég á eitthvað erfitt með sjálfa mig þegar ég vakna seint. Þá líður mér eins og ég hafi sóað deginum. Ég held að þetta sé einhver norsk og helluð arfleifð. Núnú og nema hvað. Ég get ómögulega ákveðið hvort mig langi til þess að opna gluggann og garga á mennina fyrir að gera ráð fyrir að allir vinni frá átta til fimm eða sjö til fjögur eða hvernig í dauðanum "eðlilegur" vinnutími er og skamma þá fyrir að vekja mig með nístandi hávaða, eða hvort ég eigi að opna útidyrnar, gægjast út fyrir og þakka mönnunum fyrir að gera mér ókleift að sofa fram undir hádegi og hrósa þeim fyrir að vera svona duglegir að helluleggja. Þetta telst líklega ekki með sem vandamál en alltaf endar með því að ég stari bara út í loftið og veit ekkert hvað mér á að finnast. Sömuleiðis ef einhver segir eitthvað móðgandi við mig. Er gott að fólk sé svona hreinskilið eða eru þau bara að vera helvítis dónar og eiga skömm í hattinn skilið. Í gær þá lenti ég einmitt í samtali og vissi hreinlega ekki hvort um móðgun hafi verið að ræða. Æi svei, nú veit ég ekki einu sinni hvort að það sé góð hugmynd að vera að blogga um þetta. Uppáhalds svörin mín by the way eru, ,,Ég veit það ekki" og ,, Ég held það en ég er ekki viss". Algengustu svörin öllu heldur, ég er ekki viss um að þau séu uppáhalds..... eða sko ég veit það ekki.

jájá

Nú hjefi ég eggjert skribað í mánúð. En það er nú bara allt í lagi er þaggi? Ég hef í mesta lagi kíkt inn á bloggið mitt og hugsað með mér: ,, Gvöð, þetta gengur ekki lengur". Reyndar hefur það sýnt sig og sannað að heimurinn snýst ekki á hvolf ef ég sinni ekki blogginu mínu. Kannski er bara erfitt að blogga þegar maður er brjálaður alla daga. Til dæmis er ég búin að vera frekar brjál, nei ég meina sorgmædd, yfir einum manni að nafni Paul Ramses, vitleysingunum við völd, vöruverði og yfir tveimur hvítabjörnum.

Ég mæli með því að börnin sem vinna í tíu ellefu fái launahækkun. Það er stórhættulegt að vinna á kassa í búð þar sem viðskiptavinirnir verða svo æstir og reiðir yfir verðinu að þeir eiga á hættu að missa skap sitt og ráðast á þann sem verður í vegi þeirra. Nú hef ég tvisvar brotið viðskiptabann mitt við þessa hryllingsverslun og í bæði skiptin þurfti ég að gleypa loft til þess að ganga ekki í skrokk á neinum eða fara að grenja eins og bebe.
Viðskiptabannið er aftur komið í gagnið. Í þetta skiptið mun ég standa við það þó svo að það sé orðið einstaklega erfitt. Við vorum sko að flytja og helvítis klukkubúðin sést út um stofugluggann á íbúðinnni. Bahh, þá er bara að taka á honum stóra sínum.. þetta hljómar eins og ég sé að fara að berja Aríaprinsinn. Ég er sko ekki að fara að gera það ef þú áttaðir þig ekki á því.

Að öðru, núna er ég búin að vinna á Santa María, tryllta veitingastað systur minnar, í um það bil einn og hálfan mánuð. Flestir sem ég vinn með tala ekki íslensku og ekkert sérstaklega góða ensku. Ég hef aldrei verið jafn ánægð með samstarfsfólk mitt. Eftir að hafa unnið með ógrynni af leiðinlegum Íslendingum sem tala og tala um ekki neitt, þá er þetta hinn svokallaði draumur í dós. Það er nefnilega dáldið erfitt að vera leiðinlegur þegar maður þegir.


Jallí jallí jæ. Bööö.

Verði ljós.

Kæru félagar, ég er komin heim.

Heimkoma mín samanstendur af um það bil átta þúsund símtölum, loforðum og kaffihittingum. Núna er ég byrjuð að vinna hjá systur og mági á margrómuðum veitingastað þerira. Kvöldið í kvöld var hreinræktaður hryllingur og ég er verulega farin að íhuga að útrýma miðaldra konum. Nei, spaug. Þær eru fínar svo lengi sem þær hópa sig ekki saman. Ég og A.P. erum að þeytast á milli heimila og ég hlakka gífurlega mikið til að eignast almennilegt heimili. Ekki það að ég muni gera eitthvað merkilegt á því heimili. Mig langar bara að vita hvar ég muni höfði mínu halla næstu vikurnar. Djöfull er leigumarkaðurinn annars svívirðilegur. Það mætti halda að Reykjavík sé áhugaverðari borg en New York. Ekki skil ég neitt í fólki sem kemur héðan frá austur evrópu. Íbúðaverðið þar er fimmaurabrandari miðað við nauðungaruppboðin hér. Þess má geta að ég las nauðungaruppboð sem nauðgunaruppboð þar til ég var um það bil seytján vetra. Skekkt veruleika skyn mitt þarf því engan að undra.

Stundum minnir lífið mig á ljóðlínur eftir Stæla Steinarr.

og þó þú tapir það gerir ekkert til
það var víst vitlaust gefið

En þetta eru líklegast meðvirkasta ljóð sem ég veit um. Heyrðu já... ég er búin að drekka aðeins of mikið hvítavín. Strax farin að vitna í fokking ljóð. Djöfulsins Íslendingur getur maður verið.

Trébert og fleira svona eitthvað.

Góðir hálsar. Mér til mikillar gleði er allt um garð gengið. Eða sko skólinn já. Áðan fór ég á inn á kerfið sem heitir myschool og tékkaði á einkunnunum mínum. Ég þjáist víst ekki af greindarskorti samkvæmt tölunum þar. Lokaverkefnið í leikfangaáfanganum var að documenta leikfangið.
A.P. hjálpaði mér svo mikið að það fossblæddi úr nefinu á honum. Grín, ég veit ekkert af hverju ég sagði þetta. En þessi indælisdrengur vakti með mér og tók upp og klippti og stóð sig eins og hetjan sem ég er víst ekki. Hér er það.





Þetta er hann trébert. Við gerðum líka vídeó sem er einhverskonar viðtal við mig sem lúðalegt gáfumenni. Það heitir "Inside Treebert" með undirtitlinum "an interview with a genius". Ég fattaði ekki hvað þetta var hellað fyrr en daginn eftir. Þá trúði ég því ekki að við höfðum í alvörunni sett þetta á netið. Ef einhver hefur áhuga á því að sjá það þá verður sá hinn sami að finna það.

Heldurðu ekki bara að foreldrar mínir séu búnir að hegða sér eins og englar. Ég hef bara ekkert um þau að segja. Í gær fórum við á Guggenheim og heimsóttum litlu Guggenheimana. Þeir voru hressir. Svo var líka sýning eftir kínverskan mann sem heitir..... öhhhh ég gæti gúglað það en heilinn minn verður að fá að spreyta sig ræfillinn...... Cai... Quong....We....nei ég man það ekki. Augnablik. Já sýningin hans Cai Guo Qiang. Jebbbb.


Kaffivélin er eitthvað að reyna að fá mig yfir til sín. Ég get svarið fyrir það að hún sagði nafnið mitt í alvörunni. Með draugalegri uppáhellingarröddu.
En hvað veit ég, sótugi minningaþjófurinn?

abbsakið

jæja þá er ég bara sest við tölvuna. Tveir dagar eftir af skólanum og ég á eftir að mála heilt málverk, prenta fimm myndir og gera eitt stykki vídeó.

Talandi um vídeó Ég var að föndra vídeó með Árna mæn.

Nennir einhver að segja mér hvernig á að láta youtube videó yfir á bloggið mitt. Ég hef ekki réttan litningafjölda fyrir þetta helvíti.

Núna er ég með gúlann fullan af jórturleðri. A.P.(aríaprinsinn mun heita þetta hér eftir. Ef þú ert með lélegt minni þá er núna rétti tíminn til þess að hripa þetta niður.) A.P. þreytist seint á því að tala um tyggjósiði mína.
,, Hvað ertu með mörg tyggjó uppí þér núna?" glymur í drengnum. ,, Tvö." lýg ég mjóróma og slefa út um annað munnvikið. ,, Ég trúi þér ekki" segir sjálfskipaði einkaspæjarinn.

Tyggjó er eins og popp fyrir mér. Eitt styk er glatað, tvö er ekkert spes, þrjú er jújú svosem í lagi, fjögur fínt, fimm styk ídeal og þar fram eftir götunum þar til ég get ekki lokað munninum.
Ég er að spá í að vaxa aldrei upp úr þessu. Mér finnst hvort eð er ekkert fullorðinslegt við það að maula á einhverju tyggigúmmíi í tíma og ótíma. Best að fara bara alla leið í þessu máli.

Fyrst ég er að ræða um það sem fullorðið er þá er skemmst frá því að segja að foreldrar vorir guðuðu hér á dyrnar fyrir ekki svo löngu síðan. Blessunin stukku svo upp í rútu í Kínahverfinu og munu ekki láta sjá sig hér fyrr en þann fjórtánda. Mamma fór í keng í leigubílnum á leiðinni frá flugvellinum. Bílstjórinn var glanni og svo ákvað hún að hann myndi nú örugglega ekki rata og tók hún sig því til og las upp öll götunöfnin í um það bil tvo kílómetra eins og það myndi hjálpa einhverjum í heiminum. Á meðan sat pabbi og ataðist í snertiskjánum sem var á bakhlið bílstjórasætisins.

Daginn eftir vaknaði ég klukkan níu. Þegar ég kom inn í stofu þá sátu gömlu hjónin fullklædd í sófanum og vildu fara. Guð má vita hversu lengi þau höfðu setið þarna.

Ég ætla að fara að undirbúa mig andlega fyrir endurkomu þeirra eða bara taka nógu mikið af sljóvgandi ofnæmislyfjum.

of næm

Já nú er vor í lofti og það þýðir bara eitt. Ónæmiskerfi mitt gerir uppreisn og líkami minn fer í varnarstöðu. Mig klæjar í nefið og augun og hálsinn og eyrun og húðina í andlitinu og ekki nóg með það þá lekur úr augunum á mér og saltvatnið úr augunum veldur sviða í andlitinu á mér. Ekki má gleyma hnerrunum. Ég hnerra um það bil fjórtán sinnum í röð á fimm mínútna fresti. Þetta samsull er eitt stórt áreiti og er ég því ansi skapstygg um þessar mundir. Ef ofnæminu myndu fylgja einhverjir ofurkraftar þá væri ég sáttari við fyrirkomulagið. Enn sem komið er hef ég ekki fundið neina jákvæða punkta, ég er bara að drepast úr þreytu og ergelsi. Á hverjum degi tek ég risastórar ofnæmistöflur og þær virðast ekki virka fullkomlega. Þetta er svo fáránlegt af því að ofnæmi er gjörsamlega tilgangslaust. Þetta er ekki sjúkdómur og gerir heldur ekki gagn. Ég sé þetta bara sem einhverja stæla. Æ hvað tilveran getur verið úldið drasl. Ef einhvern sárvantar manneskju til þess að vorkenna þá skal ég með glöðu geði taka það að mér að þiggja vorkunnina.

Nú hefi ég í hyggju að birta ofnæmislistann minn í heild sinni:

Frjókorn
Gras
Birkitré
Epli
Plómur
Perur
Kirsuber
Kiwi
Valhnetur
Heslihnetur
Kastaníuhnetur
Möndlur
Hveiti
Sinnep
Þorskur
Hundar

Stuð.

Jæja, en hér koma jákvæðar fréttir. Við þurfum ekki að borga leigu fyrir maí. Þar spara ég mér 103.000 krónur. Auk þess er ég að leggja lokahönd á teikningar fyrir Námsgagnastofnun. Þá get ég einbeitt mér að því að klára lokaverkefnin fyrir skólann. Talandi um skólann, þrjár vikur eftir. Júhúú. Djöfull er ég fegin.

tammtítei

Hér sit ég og teikna eins og sturluð kona. Talandi um sturlað, fjandans vottarnir komu aftur í dag. Í þetta skiptið voru þau þrjú. Sem betur fer er ég með greind á við meðalstórt spendýr já eða rottu og hafði þess vegna að vit á því að njósna í gegnum gægjugatið til að sjá hver væri að koma. Bölvaðir dónarnir hringdu bjöllunni tvisvar. Þarna stóðu þau í hnapp með bæklingana sína, konan síðan um daginn og tveir litlir vinir hennar. Ég lokaði gægjugatinu hljóðlega og læddist frá hurðinni. Þegar ég fór út stuttu síðar, voru þau búin að troða bækling milli stafs og hurðar. Mikið finnast mér svona óumbeðin trúboð leiðinleg. Það eina næstum því jákvæða við þetta, og kannski hef ég minnst á það áður, er að þau eru í alvörunni að reyna að bjarga manni. Ég skil samt ekki alveg hvað vottarnir eru að bauka með að banka upp á og reyna að frelsa fólk. Eftir því sem ég best veit trúa þau því að guð sé búinn að ákveða fyrirfram hverjir komast til himna, eitthvað um 144.000 manns auk þess eru þau ekki með neitt helvíti þannig að þetta er fullkomin ráðgáta fyrir mér. Mig persónulega langar ekki að lifa að eilífu með 143.999 vottum svo ég vona að þau hafi ekki rétt fyrir sér. Ef þau hafa rétt fyrir sér eftir allt saman, þá vona ég að ég hafi ekki lent í þessu guðsúrtaki. Ég var að enda við að fletta þessu upp og trúðurinn sem stendur fyrir þessari vitleysu heitir Charles Taze Russel. Kannski ég stríði vottunum og skrifi nafnið hans á bjölluna hjá mér. Svo læt ég lak yfir höfuðið þegar þau koma, lími yfirvaraskegg á lakið og þykist vera afturgangan hans Russels. Góð hugmynd. Jafn góð og lazershow í boði Íslandsbanka.

Um daginn fór ég á tónleika með hljómsveitinni Mini Kiss, þetta eru dvergar sem covera kiss lög. Aulinn sem ég er, gleymdi myndavél og því var þessi menningalegi viðburður ekki heimildaður af minni hálfu. Dvergarnir voru í fullum Kiss skrúða og Mini Gene Simmons var með tunguna út um allt. Ég fór með Haraldi og Jóhannesi. Við Halli vorum svo spennt að við skríktum á víxl.
Eftir að dvergarnir höfðu trítlað af sviðinu, mætti hljómsveitin Tragedy. Þeir eru metal hljómsveit sem spilar bara Bee Gees.
Á sömu stundu var gáfaði vinur okkar Eiríkur staddur á experimental jazz fusion tónleikum á smekklegum stað. Gjáin á milli okkar breikkaði eftir þetta kvöld og ég er ekki frá því að daginn eftir hafi Eiríkur litið á mig með fyrirlitningarsvip er hann las langa grein í New York Times og drakk makkíatóinn sinn. Ég yppti bara öxlum, drakk kokteilsósuna mína og fletti í slúðurblaði.

Barn með andlitshár.

Já ég skal segja ykkur það. Við fórum í kvöldgöngutúr og viti menn, í götunni lá manneskja. Skyndilega spratt upp drengur, um það bil ellefu eða tólf ára, sem hafði bara verið að grínast í vini sínum. Þegar betur var að gáð þá var ungi grínarinn með skegg. Það þótt mér mun fyndnara en ,,liggja í götunni" djókið.

Mandag

Mandag mandag, sa god med mig.

Ég var að koma úr skólanum. Frægur teiknimyndasöguhöfundur, Kim Deitch, var að leysa kennarann minn af. Því miður gat ég ekki nýtt mér ótæmandi viskubrunn gamla refsins því hann var svo skelfilega andfúll. Hann var eitthvað að skoða dótið mitt og tala og ég kúgaðist lítillega. Sem betur fer er ég svo mikil dama að ég gat kúgast án þess að vera með læti.

En jú og jemm, ég sat bara og teiknaði og lét lítið á mér bera. Ég gat ekki hugsað mér að finna þessa lykt aftur. Lyktin var svona dáldið eins og streptókokkalykt ef einhver kannast við þá ýldufýlu.

Þennan fnyk hef ég ekki fundið síðan smiðurinn með streptókokkana reyndi við mig í strætó þarna um árið. Svo þegar hann bað mig um símanúmerið mitt átti ég erfitt með að hemja undrun mína. Ég snéri nefnilega höfðinu að glugganum alla ferðina og svaraði í einsatkvæðisorðum og spurði engra spurninga. Furðulega vanhæfur í því að meta andstæður greyið. Kannski var hann bara með hita eða eitthvað vanheill á geði.

Eiginmaður minn er að skoða skipaferðir á netinu. Það væri nú bara gaman að sigla heim.

dæ

ÍÍííííkh. Heili minn er að sjóða upp úr kúpu. Í dag er ég búin að prenta sex ætingarmyndir og klára eitt stykki portrettmálverk og þarf víst að sætta mig við það að vinna og vinna alla helgina.
Lappirnar á mér eru búnar að sofna um það bil, tre million sinnum vegna þess að ég sit eins og kjáni þegar ég er að vinna.

Núna ligg ég í sófanum með prentsvertu undir nöglunum, plástur á fingrinum og belginn fullan af osti og maískornum eins og hvað, jú eins og grís eða gríslingur.
Aríaprinsinn... sem minnir mig á það, ég þarf að finna nýtt nafn á hann. En já sumsugt, herra Hávær..hehehe, mikið er ég fyndin lítil ófreskja. Drengurinn er meira að vera tillitsamur um þessar mundir og situr því á móti mér með heyrnatól. Ætli hann sé ekki að búa til einhverja kakófóníska kransaköku. En ég gæti ómögulega vitað það því hér ríkir þögn.

Í gærkveldi fórum við á tónleika með gesti vorum herra Trumpington. Hann ásamt indælli stúlku frá Hol-landi spila dularfulla tónlist á undarlegum stöðum. Áður en við mættum á staðinn var ég að sjálfsögðu búin að snúa upplýsingunum, sem mér voru gefnar af sjálfum Trumpington, á hvolf og var allt kvöldið að undirbúa mig að hlýða á hörmulega Seinfeld slap bassa drullu. Svo reyndist alls ekki vera og ég var fegin og þetta var fallegt.

Um daginn var ég að ræða um broskarla við Hallarmúla. Hann heldur því fram að broskarla séu mikilvægir í samtölum á netinu, kommentum og þannig löguðu. Ég skil argúmentið en ég er bara rétt svo byrjuð að nota upphrópunarmerki. Mér hefur nefnilega alltaf fundist furðulegt að vera með einhverjar upphrópanir í texta! En kannski hef ég rangt fyrir mér og lífið er betra með :) og !

uppáhaldsorðin mín úr þessari bloggfærslu eru; ligg, grís, argúment og slapbassadrulla

Bæ

Lalalalaaa

Ég er að fara í barnasturtu eða baby shower. Það var dáldið skemmtilegt að fara í barnafatabúð og kaupa lítil föt. Ætli ég verði ekki bara í barnabúðum þegar ég kem heim fyrst fólk er að fjölga sér svona mikið í kreppunni. Sverrir Stormsker er ábyggilega búinn að semja lag um þetta.

En gaskarlinn kom og fór og núna getum við farið í bað. Ekki það að við séum búin að vera drullug í mánuð. Bara svona semí drullug. Við fórum í YMCA, böðuðum okkur heima hjá öðrum og svo voru nokkur kattaþvotts session með köldu vatni í vaskinum inni á baði. Áðan sat ég í garði með yndislegri frænku minni. Ég var að reyna að teikna hana en það var ekki alveg nógu vel heppnað hjá mér svo ég tók ljósmyndir og ætla að reyna að gera smekkleg málverk.

4.apríl 2008 taka tvö

Nanna reynir að gera Huggó heima hjá sér.

Maníski safnarinn.

Þetta mun vera hluti af smádótasafni mínu. Frá því að ég man eftir mér þá hef ég alltaf fallið í stafi ef ég rekst á smáa hluti. Um daginn fékk ég verkefni í skólanum þar sem við áttum að gera teiknimyndasögu um týndan hlut. Ég gerði endurminningasögu um lukkutröll er ég eitt sinn glataði.

Þegar ég var barn átti ég bleikhært tröll sem hét Júmbi í höfuðið á birninum úr Lukku Láka bókinni Rangláti dómarinn. Sá Júmbi var drykkfelldur, latur og grimmur, minn var frekar edrú og næs. En sumsé, ég bjó til íbúð í gluggasyllu handa tröllinu mínu. Júmbi átti gullrúm og bleikan fataskáp. Dag einn týndist fjandans trölli. Vesalings geðheilsa mín varð aldrei söm. Ég fékk Júmba á heilann og til að bæta upp fyrir tapið fóru ósýnileg tröll að birtast í herbergi mínu. Þau gengu undir samheitinu Litlu tröllin. Fjölskylda mín tók fullan þátt í tröllaævintýrinu. ,, Hvað segja litlu tröllin í dag?" spurði mamma og pabbi minn teiknaði hurð og glugga á vegginn inni í eldhúsi. Fyrir utan dyrnar á heimili tröllanna, lét ég litla matarbita á barbíleirtau. Suma daga héldum við, ég og öll tröllin, risastórar skrúðgöngur í stofunni.
Eina manneskjan, sem fílaði ekki ósýnilega herinn minn, var frænka mín og jafnaldri. ,, Litlu tröllin eru ekki til í alvörunni!" skrækti frænksnið. Eitt sinn, þar sem við sátum við eldhúsborðið, benti frænka á borðið og spurði: ,, Er þetta tröll?". ,, Já" svaraði ég, ánægð með sýndan áhuga. Frænki tók sig til og lamdi með litla hnefanum sínum á borðið. Ég man ekki eftirstöðvar þessa atburðar en yfirleitt enduðu samskipti okkar á því að ég barði, beit eða öskraði á frænku mína. Hún missti sjaldan stjórn á skapi sínu enda var hún mun lúmskara og gáfaðra barn heldur en ég.

Nú verður hún líklega brjáluð af því að henni er ekki vel við þegar ég fer að segja sögur þar sem ég kem út eins og vinalegur einfeldningur og hún eins og evil mastermind. hehehe

4.apríl 2008

Edda var bitin af sporðdreka í Kolaportinu.

Nýtt ekki beinlínis grín.

Magga feita skoðar list.

Gamalt grín.

einu sinni var ég að dunda mér við þetta. Það var stuð. Núna dettur mér ekkert grín í hug. Ég er reyndar búin að teikna eina mynd en hún er ekki beinlínis grínmynd. Henni verður uplódað innan tíðar.

Haltu áfram að trukka.

Snúlli Snær er duglegur að fylgjast með fréttum. Þegar ég fer á fætur gellur í honum: ,, Krónan er komin upp í 75 krónur!" eða ,, Evrópubandalagið hefur ákveðið að sökkva Íslandi í sæ fyrir að vera okurbúlla með lélegt veður og glatað attitude gagnvart miðbænum sínum." Í morgun var hann að sýna mér fréttir af mótmælum vörubílstjóra. Ég varð alveg snar þegar ég sá hvað allir eru fúlir út af mótmælunum. Þetta er í ykkar þágu aularnir ykkar. Hvað með það þó þið komist ekki til Keflavíkur?? Það nennir aldrei neinn að mótmæla og núna loksins þegar flutningabílstjórar gera eitthvað þá eru allir bara að væla og vera aular." Fréttastofan á RÚV var ekkert að hjálpa til þegar að þeir sýndu bara neikvæða hlutann: Reitt fólk að missa af flugi til Ibiza.

Auðvitað myndu þeir hleypa sjúkrabílum í gegn. Þetta er ekki disney mynd þar sem vörubílstjórarnir eru hreinræktuð illmenni, brúnklæddir með sixpensara og svífast einskis eins og í dalmatíuhundamyndinni þetta eru venjulegir náungar sem eru ábyggilega mjög næs en eru bara komnir með ógeð á gerpunum sem reka þetta land.

Þetta er ekki þeim að kenna heldu olíufélugunum, ríkisstjórninni, olíusvolgrandi bandaríkjunum og aulanum sem fannst sniðugt að knúa ökutæki með risaeðlukúk.

Áfram trukkabílstjórar. Ég myndi skrifa þetta á bolinn minn og standa við Reykjanesbrautina ef ég væri ekki að spóka mig í Ameríku og drekka olíu úr martini glasi.

En já hér er að koma vor og í gær stóð ég eins og væminn auli og horfði á tré með bleikum blómum og brosti. Svo fór ég heim, rotaðist og vaknaði óvart klukkan 10 um kvöld. Jaaá.

egg

Núna er ég paranoid af því að það svarar enginn emailunum mínum. Er ég með svona andfúlt email?

Vinnuherbergi og örlítið baktal um skólafélaga.

Þetta er minn hluti af heimatilbúnu skrifstofunni okkar. Eins og sjá má þá er ég skipulögð og snyrtileg.

Ég var að koma úr tíma. Mjög skemmtilegur tími atarna en 85 prósentuhlutar nemendanna eru ljótu vitleysingarnir. Tökum Frank sem dæmi. Hann situr þarna með helvítis húfuna sína ofan á albínóahárinu sínu og teiknar myndir af konum í Borat-sundbolum. Þær eru allar með risabrjóst og sítt hár og allt er einhvern veginn þakið manga slikju. Hann er nú ekki einn um mangaslikjuna hún liggur hérna yfir öllu. Það er eitthvað asíuæði í gangi. Æi mér finnst þetta bara jafn lélegt og hvítt fólk með dredda. En aftur að Frank eða Frankie sem er gæluyrðið yfir þetta draslmenni. Ef hann væri ekki svona latur þá væri mér sama þótt hann myndi sýna þennan viðbjóð á Moma. Auk þess er það ekki strákfjandanum að kenna að kennararnir flestir eyða jafn miklum tíma í að tala um myndir sem eru augljóslega gerðar í skröltandi lest á þremur mínútum og myndir sem tóku marga daga í vinnslu. Böhhh, hvenær kemur maturinn minn?

Hans og Greta

Jæja búin að laga þetta. Ég þakka Jónínu aðstoðina við að leysa myndsnúningavandamálið. En þetta eru sem sagt Hanzel og Gretel. Myndin er frekar stór í raun og veru. Lófinn á Gretu er svipað stór og lófi fimm ára barns. OK bæ.

Tuskudýr

Þar sem Kristín hreifst svo af Kubbi og frændum hans, þá ákvað ég bara að demba tuskudýrahrúgunni minni hérna inn. Þetta eru bæði skólaverkefni og svo eitthvað sem ég hef verið að dunda í tilgangsleysi mínu.

Meiri hattar.

Hvernig snýr maður þessu helvíti? En já þarna er ég með helvítis hattinn. Ef ég væri hrifin af Vestmannaeyjum og fylleríi með Árna Johnsen þá myndi ég ábyggilega kaupa mér hattinn.

Spurning hvort ég geri það að prinsipp máli að fara aldrei til Vestmannaeyja fyrst ég er ekki ennþá búin að fara þangað.

Matta á fimm hatta.

þetta er nú eitthvað öfugsnúið en hér erum við sem sagt að máta hatta í túristabúð.

Snúlli Snær að kafna í Texas

Ég er í miklum net ham eða ham neti og ætla bara að sýna hitt og þetta fyrst ég nenni. En þetta er sem sagt Krúttbelgurinn að bíða eftir strætó í Texas. Hitinn var næstum óbærilegu svo vesalings drengurinn varð að skýla sér með tösku.

Kubbur og litlu frændur hans

Þessa náunga gerði ég fyrir mexíkanska svilkonu systur minnar og sá stóri var gjöf handa aríaprinsinum litla. Ég var búin að gleyma því hvað veggurinn á Lindargötunni var lifandis laxableikur.

eh.

já sko allt í einu fór ég að velta því fyrir mér hvort að það væri ekki ólöglegt að segja að einhverjum verði hlátur um hug. Ég held að ég hafi verið að rugla saman fjötur um fót og og hlátur í hug.

Mér kom ekki hlátur í hug.

Af hverju vefst þetta blessaða móðurmál mitt ennþá fyrir mér. Eftir að einhver smámunasamur málfasistadreddi minntist á það, á Rás eitt, að þjóð vor væri alltaf að rugla saman af og að þá varð mér allri lokið. Ekki var á það bætandi. Mér finnst mjög erfitt að muna hvenær maður á að segja að eða af. Að mér er annars gott af frétta.

En þetta af og að havarí hefur orðið til þess að ég gef mér aldrei tilefni.

Tekið til á internetinu

Nú veit ég hvað var að. Ég var komin með leið á útlitinu á blogginu mínu. Hér er gömul teikning af bræðrum sem eru eitthvað að vesenast.

Aríaprinsinn er búinn að ganga hér um gólf og spangóla af eirðarleysi. Ungfrú Margrét Eyrð(ég) skilur ómögulega hvers vegna honum leiðist. Á endanum sendi ég hann bara út úr húsi til að hitta kunningja. Ég nenni ekki að færa mig spönn frá rassi þar sem ég eyddi deginum í að þramma á the Armory Show sem er dáldið eins og heimilisiðnaðarsýning í Laugardalshöllinni nema bara með ríkara fólki og fleiri svörtum rúllukragabolum. Hananú, varð mér að orði þegar ég gekk inn ásamt frænku minni og eiginmanni hennar eða öllu heldur listfræðingnum og hjartaskurðlækninum. Þau eru einstaklega indæl og skemmtileg og líta út fyrir að vera 15 árum yngri en þau eru í raun og veru og ég veit ekki af hverju ég læt þær upplýsingar fljóta með. Kannski af því að ég var að horfa á þau í dag og dást að húðinni þeirra eða öllu heldur húðunum þeirra.

í gærkvöldi fórum við á Caribou eða Caribo eða... æi hljómsveit. Það var gubbað fjör. Hljómsveitin var samt með kjánalegustu visjúala sem ég hefi á glápt. Þeir voru svo andlausir og beisik að þeir voru næstum því snilld, en bara næstum því. Ég var farin að heyra í hausnum á mér, litlu lagbútana sem heyrast þegar að unglingarnir í That 70´s Show eru að glenna sig ofan á síkadelísku bakgrunnana í litlu milliköflunum í þáttunum. Þetta var í fyrsta sinn sem ég upplifði mig sem visuala fasista.

Á undan Caribou (ég gúgglaði það bara motherlicker) sáum við Fuckbuttons og litlu bifhárin í eyrunum á mér visnuðu. Þetta var aðeins of mikið træbal diskó, nei veistu, ég er bara að vera neikvæð, þetta var fínt.

úhh, í dag sá ég hund vinafólks okkar hömpa bak á barni. Það hefði getað verið fyndið en var meira svona eins og sena úr Gummo þ.e.a.s. of undarlegt til þess að manni verði hlátur um hug. Ég skammaði graða hvuttann og ýtti honum með löppinni og hann glefsaði út í loftið. Meiri vitleysingurinn.

Það er samt svo dularfullt að alltaf þegar ég sé eitthvað disturbing þá er ég alltaf svo lengi að ákveða hvað mér finnst um það. Kannski er ég með of þykkan heilabörk. Til dæmis, þegar ég var að fatta hvað hundurinn var að bauka þá heyrðist í heilanum á mér(í slow motion) ,, Er ekki eitthvað athugavert við þetta?" svo komu önnur skilaboð löngu síðar: ,, Júúúú, ég held það" þriðju skilaboðin fylgdu ekki fast á eftir: ,, Ætti ég ekki að gera eitthvað í þessu?". Fjórðu komu ekki um hæl: ,, Júú, en hvað?"

Áratug síðar tók einhver taugafruma við sér og æpti: ,, Látum hana ýta hundinumm í burtu með löppinni!", sem ég og gerði.

Það mætti stundum halda að ég væri heilasködduð eða dagreykingamanneskja. Ég mæli eindregið með því að fólk lendi ekki í slysi fyrir framan mig. Ykkur gæti auðveldlega blætt út fyrir framan mig á meðan ég væri að maula með mér: ,, Skrýtinn þessi vökvi sem lekur úr höfðinu á honum."

Já annars, farið á Santa María á Laugavegi. Ef þið verið fyrir vonbrigðum þá skal ég hundur heita og éta hattinn minn og fara fjandans til.

Ég veit ekki með þig en ég ætla að leggjast upp í sófa og horfa á eitthvað og borða frostpinna í leiðinni. Við eigum kassa af frostpinnum í ísskápnum. Lím, þrúgu, stráberja og órans. Oftast sitjum við uppi með þá óranslituðu eftir að hafa sleikt alla hina litina upp til agna. Hvern langar í eitthvað með appelsínubragði, ég bara spyr? Ef þetta eru ekki appelsínur eða appelsínusafi þá ætla ég ekki að japla á því. Sérstaklega þykir mér svívirðilegt þegar fólk reynir að blanda saman appelsínum og súkkulaði. Þegar ég var barn þá fór ég næstum því að gráta þegar ég sá pakka af Jaffakökum. Þær eru áreiðanlega innfluttar frá bakaríinu í helvíti. Bakaðar af fólki sem sveik undan skatti. úbbbb sem minnir mig á það, ég er ekki búin með skattaskýrsluna mína..... góði guð, ég skal hætta að vera reið yfir því að hafa ekki fengið páskaegg ef þú sendir mér endurskoðanda sem vill gera skattaskýrsluna mína ókeypis eða í skiptum fyrir teikningu af...ööö Tollstjórahúsinu í Tryggvagötu.

En já, er ekki bara dáldið fínt um að litast á blogginu mínu?

úgggele

Fjandinn hafi það.

trallilæ

óhóhó, þá erum við eiginlega bara komin heim frá Texas, ef heim skyldi kalla. Það væri nú aðeins of gróft að kalla Bandaríkin heimili eftir nokkurra mánaða dvöl.

Manfriendið mitt er að hamast við að pústa ýldulykt úr botninum á sér. Því sit ég hér í fýlu án þess að vera í vondu skapi.

Þegar við lentum í Texas þá; heyrðum við kántrítónlist, vorum afgreidd af konu sem hét Barbie. Ég stillti mig um að flissa enda rígfullorðin orðin.

Strákarnir í Reykjavík! gistu hjá Swingerum en við eymingjarnir hundskuðumst á hótel. Swingerarnir voru ljótir. Þetta voru hjón á miðjum aldri og kærastan þeirra. Maðurinn var hálfgerður Lebowsky, eiginkonan eins og lukkutröll og kærastan var með starandi augu eins og hún ætti við skjaldkirtilsvandamál að stríða.

Að sjálfsögðu stillti ég mig einnig um að flissa þegar við mættum þessu gengi frjálsra ásta. Við áttum sko upphaflega að gista hjá vinkonu þeirra en sölumaðurinn var svo lasinn að ég og aríprinsinn(eða Jarlinn af Fret eins og ég kalla hann núna) ákváðum að vera ekkert að raska ró hans.

Heyrðu augnablik, leyfðu mér að útskýra. Við vorum í Texas af því að okkur bauðst að glamra og tralla á tónlistarhátíðinni South by Southwest.

Annars var ég að hugsa um eitt sem mér þykir ansi fyndið. Þegar íslenskir fjölmiðlar fjalla um íslenskar hljómsveitir sem hætta sér út fyrir landið til að spila á tónleikum fyrir nokkrar erlendar hræður þá er fréttin alltaf svona: ,,_ _ _ _ gera það gott í Noregi." Svo er allt látið hljóma glamúrus og eins og allir séu að meikaða á nóinu. Úbbb, hvaðan koma allar þessar slettur. Ég sem er vel upp alin.

....

Jæji jæjason. Þá er ég búin að sitja enn einn daginn við skrifborðið mitt og teikna. Bakið mitt gefur frá sér undarleg hljóð þegar ég rétti úr mér. Á laugardaginn erum við að fara að spila á tónleikum.

Hmmm.. var það nokkuð fleira? Bjehh, getur varla hafa verið merkilegt.

Járni er steinsofandi, það er hægara sagt en gert að hrinda honum á lappir.

Lóa gamla

Ég var að koma úr teboði. Mjög indælt. Við sátum og drukkum te og spiluðum Scrabble. Ég vildi óska þess að ég væri ellilífeyrisþegi. Það hljómar ekkert smá næs. Dagurinn minn myndi vera einhvern veginn svona:

Vakna klukkan 7
Drekka kaffi eða te og lesa blöðin í svona klukkutíma
Rölta í sund
Hanga í sundi í svona 4 tíma
Fara heim og fá mér hádegismat
Baka
Bjóða einhverjum í kaffi
Spila, slúðra og spjalla í nokkra tíma
Fara á veitingahús
Fara heim og lesa
Glápa á sjónvarpið
Sofa

Repeat.

slepptessö barah.

Áðan sá ég rauðhærðan mann hlæja í sjónvarpinu, svo hrein hann eða reit óvart. Alltaf finnst mér jafn gaman þegar fólk fer að hrína upp úr þurru eða rýtir óvart. Nú ætla ég að giska, aðallega vegna þess að ég nenni ekki að fletta því upp, að þegar einhver segir ,, hrína" þá sé sá hinn sami að tala um svínavælið sem svín gefa frá sér en þegar þeir segja ,,rýta" þá séu þeir að tala um hitt svínahljóðið.. hmmm... hvað er gott orð yfir það, kannski rymja....já segjum bara að þegar svín rýta þá eru þau í raun og veru að rymja. Æi nú er ég ekki lengur viss.
Yfirleitt þegar ég hef hitt svín þá rýta þau og hrína bæði í einu.
Eins og sjá má á textanum hér á undan þá eru sumir greinilega komnir langt fram yfir háttatímann sinn.

Vðöööhh, þvílíkt antíklímax. Sko, nú þarf ég að útskýra ákveðna atburðarás. Ég er búin að vera að flissa yfir hinu og þessu í kvöld þökk sé manninum sem hrein eða reit. Það hláturskast gerði mig viðkvæma gagnvart öðrum fyndnum atburðum. Ég er ekki alveg viss hvort ég sé búin að vera sérlega heimsk í kvöld eða þá að athyglisgáfa mín sé og hafi verið með besta móti og láti ekki eina einustu grín-ögn framhjá sér fara. Nú nema hvað, maðurinn sem gaf frá sér þetta tiltekna svínahljóð olli því að ég fékk skyndilegan áhuga á því hvort hljóðið væri hrín og hvort væri rýt. Ooog til að gera langa sögu stutta þá gúglaði ég ,, að hrína" og rakst á þetta:

"Aldrei má hleypa straumi á rafskaut um leið og þau eru sett á dýrið. Það er mjög mikilvægt að staðsetja rafskautin vel á dýrinu áður en straumi er hleypt á. Annað er ill meðferð á dýri og hætta á blæðingum í kjöti eykst verulega. Svín eiga helst ekki að hrína þegar þau fá raflost, ef það gerist oft er ástæða til að yfirfara útbúnað og handtök starfsfólks. Þegar rétt er staðið að deyfingu með raflosti þá finnur dýrið ekki til. Ef straumur er ónógur eða ef straumur fer ekki í gegnum heilann þá finnur dýrið mikinn sársauka við raflostið."

Samkvæmt heimasíðunni landbunadur.is, um meðferð sláturdýra.

Stundum gleymi ég því hvað ég er í geðveikri afneitun gagnvart því hvernig kjöt og dýr tengjast. Mér tekst í alvörunni að telja mér trú um að kjötbollur séu bara bollur sem amma mín týnir af trjánum í garðinum hjá sér.

Já Hemmi minn, Ignorance is bliss. Þarna tókst mér að kvóta í Ladda og Matrix í sömu setningunni. Virkilega gott hjá mér. ,,Svonehh, réttið mér medallíjonn og hefið hena úr guddleh."

Fyrst svín eru hér til umræðu, eða já, ekki beinlínis umræðu þar sem ég er bara að tala og enginn annar, þá langar mig að minnast á mjög skemmtilegt svín sem ég sá í sjónvarpinu um daginn. Blessað svínið hét Elvis og var, einhverra hluta vegna, þáttakandi í hryllingsraunveruleikaþáttaröðinni "Make me a Supermodel!". Einhverju gáfnaljósi hafði dottið í hug að láta tilvonandi fyrirsæturnar þramma sýningarpallinn með dýr sér við hlið. Karlmódel nokkuð dróg Elvis litla úr dýrahrúgunni og hélt að það hefði aldeilis dottið í lukkupottinn.
Ef ekki hefði verið fyrir svínið þá hefði ég aldrei komist að því hvað vitleysingarnir í "Gjörið mig að ofurfyrirsætu!" væru að bralla. Málið er nú einfaldlega það að ég er búin að vera lasin þessa vikuna og lagðist því í mikið sjónvarpsgláp. Ég hafði hvorki orku né áhuga á að horfa á neitt sérstakt og var því að flakka um öldur ljósvakans af miklum móð. Þegar Elvis litli birtist á skjánum æpti ég upp yfir mig, hrein eða reit og neyddist til þess að horfa á bút úr þættinum. Elvis þessi var óþekktargrís og neitaði að ganga pallinn. Svo dillaði hann bara rófunni þessi elska. Ég verð að eignast grís. En bara svona puntsvín sem er búið að erfðabreyta á viðbjóðslegan hátt og breyta í eilífðarbarn. Dvergsvín, mig langar í dvergsvín.

Það er ekki heil brú í þessu helvíti.

Romm

Í morgun rakst ég á nágranna minn og hann reyndi að halda uppi samræðum við mig. Hann veit ekki að ég get varla tjáð mig á eigin móðurmáli á morgnana hvað þá ensku. Ég sagði bara Yes dáldið oft og brosti.

Eftir tvær vikur erum við að fara til Texas að spila. Ég hlakka gubbað mikið til. Skólinn er farinn að þvælast fyrir mér. Mig langar bara að ferðast og spila og búa til boli. Það er miklu meira stuð en að hlusta á Ameríkana tala um frama og peninga. Sveiolló.

Núna er ég að drekka kaffi úr bollanum sem Tanya vinkona mín stal á kaffihúsi. Ég þekki óvenjulega mikið af fingralöngu fólki. Flestir sem eru með mér í skólanum víla ekki fyrir sér að nappa myndlistarvörum og heima á ég vini sem myndu aldrei borga fyrir neitt sem kemst fyrir í vasanum þeirra. Mjög spes. Ég gæti ekki stolið þó Tony Soprano sjálfur myndi hóta mér og svo borga mér fyrir. Bæði finnst mér eitthvað skrítið við það að taka hluti sem ég á ekki og svo finnst mér líka hræðilegt tilhugsun að vera gómuð með eitthvað aulalegt eins og pensil eða Snickers. Auk þess myndi ég ekki vilja að fólk stæli frá mér. Stæli stælunum stælish. Á laugardaginn eru systir mín og mágur að fara að opna bístró. Mig langar að fara. En í staðinn ætla ég að hjálpa þeim þegar ég kem heim í sumar. Það er að segja ef þau vilja. Lúbbílæ.

Í gær kláraði ég fleiri myndir fyrir Námsgagnastofnun. Núna þarf ég bara að drulla mér að senda þær. Myndirnar eru nú dáldið fínar þó ég segi sjálf frá.

Einstaklega djúpar pælingar... Mjööög djúpar

Æ oftar kemur það fyrir að mig langi til þess að hringja í móður mína og biðja hana afsökunar. Svo skemmtilega vill nefnilega til að nú er fólk farið að ásaka mig um nákvæmlega sömu hluti og ég sakaði móður mína um forðum daga.

,, Hvað var ég að segja?, nei þú veist það ekki af því að þú varst ekki að hlusta!!", ,,Þetta er ekki fyndið!", ,, Mikið geturðu verið andstyggileg".

Núna sé ég hlutina með augum móður minnar og hef komist að því að ég var viðkvæmt, þreytandi og athyglisfrekt barn. Ég veit reyndar ekki hvort móðir mín hefði valið þessi orð, allaveganna myndi hún ekki viðurkenna það.

Ég er ekki haldin þeim ranghugmyndum að ég yrði betri í því að ala upp barn heldur en foreldrar mínir. Þvert á móti er ég sannfærð um að ég myndi gera öll sömu mistökin. Það eina sem gerir þessa staðreynd bærilega er að ég er alveg ágætis náungi.

komin heim

Í gær lentum við á JFK eftir fjórtán ef ekki fimmtán tíma ferðalag frá Noregi. Þar sem við hjónin erum ekki loðin um lófana ákváðum við að finna ódýra miða til og frá Osló. Ég held að við höfum verið aðeins of ökónómísk í miðakaupum. Það ætti ekki að taka mikið meira en sex klukkutíma að fljúga til Noregs en við millilentum í Belgíu á leiðinni út og svo í forgarði vítis, eða Heathrow á leiðinni heim og þurftum að dúsa þar í fimm tíma. Sjaldan hef ég verið á jafn viðbjóðslegum stað og Deathrow. Mér leið eins og ég væri föst í Kringlunni og gæti ekki farið fyrr en einhver myndi sækja mig.

Á leiðinni frá Englandi þá sátum við í fimmmannasætaröð og hjónin við hliðina á mér lyktuðu af plasti, sváfu alla leiðina og þegar við vorum að bíða eftir því að fá að lenda byrjuðu þau að borða negul. Reyndar var ég sátt við negulinn því alltaf þegar annað þeirra byrjaði að tala þá gaus upp svo mikil andfýla að mér varð óglatt.

En í morgun vaknaði ég sumsé með þungan haus af kommum. Augun í mér fljóta um og ég ætla að fara að fá mér te.

Snjóah.

Hér snjóar og snjóar. Flestir í skólanum kepptust við að tuða út af veðrinu en mér þótti gaman að sjá borgina í vetrarham. Veturinn hefur verið mildur hingað til. Nú verður áhugavert að sjá hvernig Bandaríkjamenn hegða sér í snjó. Ég hef ekki hugmynd um það. Kannski detta þeir oftar en fólkið heima.

Þriðjudagar eru ansi strembnir því þá er ég í skólanum frá níu til níu. Fyrst mála ég í sex klukkutíma, svo æti ég og prenta í þrjá og að lokum set ég saman víra og batterí og ljós og bý til leikföng í þrjá klukkutíma. Ef ekki væri fyrir gífurlegt skemmtanagildi ofantalinna námskeiða, þá væri ég ekki glaði kallinn sem ég er í dag.

Áðan sá ég agnarsmáan pulsuhund í rauðri úlpu kúka. Fyndið? Já, svo sannarlega. Af svipnum að dæma fannst eiganda voffans það ekkert spes.
Á fimmtudaginn erum við að fara til Portúgal. Ég missi af fyrsta deginum af NY Toy fair en get að öllum líkindum bætt mér það upp á mánudeginum. Ef ekki þá mun ég kasta upp af vonbrigðum. Helst fyrir utan húsið sem hýsir ráðstefnuna.

En já já, sjáum bara hvað setur. Nú ligg ég eins og bölvuð klessa og mun bráðum rísa upp til þess að snæða. Sæl að sinni.

vahú

Jæja, afmælið mitt var dásamlegt þökk sé yndislegu fólki. Ég fékk skemmtileg símtöl og email og comment og ég var bara mjög hamingjusöm.

Í gær var ég að rölta heim, framhjá mér hjólaði lúði á fjallahjóli og flautaði fít fíjú á mig. Ég setti upp svip en svo fór ég að hlæja í laumi af því að ég hélt að menn hefðu hætt að flauta fít fíjú fyrir mörgum árum síðan. Í hádegishlénu mínu í gær gengu ég og Lulu skólasystir mín framhjá konu með svartan kross á enninu. Ég leit glottandi á Lulu og sagði: ,, Eitthvað er nú að." Þá sagði Lulu: "It´s Ash Wednesday lúðinn þinn."
,, Ha?" hváði ég ósköp heimóttarlega. Það sem eftir lifði dags sá ég fullt af fólki með öskukross á enninu. Þetta eru víst kaþólikkar sem fara í kirkju á Öskudegi og presturinn klínir ösku í kross á ennið á þeim. Mjög furðulegt og dramatískt á að líta. Ég útskýrði öskudag fyrir Lulu og henni fannst okkar aðferð til að halda upp á öskudag vera mun skrítnari.

Aríprinsinn er að reka á eftir mér og því verð ég að drulla mér. Ég man samt ekki af hverju við þurfum að flýta okkur. Ætli það sé kviknað í?

blöhh.

Einstaka sinnum tékka ég á sjónvarpsstöðvum sem eru sérstaklega ætlaðar börnum. Þar er stundum hægt að finna skemmtilega þætti en að mestu leiti eru þær eintómur hryllingur. Ég skil ekki af hverju Scooby Doo, The Jetsons, Yogi Bear og Flintstones séu ennþá á dagsskrá. Mér þótti þetta ekki einu sinni skemmtilegt þegar ég var barn.

Mjeh, ég hef í alvörunni ekkert áhugaverðara að segja í dag.

Bráðum á ég afmæli. Það er svo sem allt í lagi. Ég hef tekið þá gáfulegu ákvörðun að hætta í tímanum með pólitísku dark konunni. Þá verð ég með 14 einingar og svo get ég fært eina einingu á milli anna. Ég var nefnilega með 17 einingar fyrir jól. LÍN leyfir víst svoleiðis tilfæringar og hananú.

Ákvörðun þessa tók ég að hluta til út af afmælinu mínu. Ég fór að hugsa um afmælisdaginn minn og mundi þá eftir að ég yrði að eyða stórum hluta af honum í tíma hjá þessum kennara. Það þótti mér prump og svo tók ég allt í einu eftir því að ég er orðin nógu gömul til þess að sleppa því að gera það sem mér finnst leiðinlegt. Fyrir utan náttúrulega að borga reikninga, gera skattaskýrslu, svara þegar á mig er yrt, ekki skella hurðum, borða með hnífapörum, vera kurteis, greiða mér, sleppa því að lemja fólk sem mér finnst leiðinlegt eða vont, taka til, þvo fötin mín og fara reglulega í krabbameinsskoðun og til tannlæknis..... nú þegar ég hugsa um það þá er ég að pæla í að leggjast á götuna og láta FedEx bíl keyra yfir höfuð mitt.

Í gær var úrhellisrigning, engu að síður ákváðum við að trítla út í búð og kaupa eitt og annað. Og þá kom steypiregn og vatnið óx og óx. Nú er ég reyndar ekki alveg viss hvort steypi sé meira en úrhelli en sumsé þá rigndi meira. Þar sem við stöndum á götuhorni, blaut inn að beini, tek ég eftir brotinni regnhlíf og loðhúfu á jörðinni. Við nánari athugun er húfan alls ekki húfa heldur stór, blaut, dáin rotta.

Ég æpti, að vísu ekki kvenlega því það hef ég aldrei getað gert, og svo fékk ég tourette og gat ekki hætt að segja: ,, Oj."

Mig hefur alltaf langað til þess að geta æpt dömulegu hryllingsmyndaópi. Öskrin mín eru meira í átt við áreynslustunur kraftlyftingamanna.

Núna þarf ég að fara að vinna.
Bráðum kemur hann Halli minn og þá verður gaman.

Skúli fúli.

Ekki veit ég hvers vegna en ég er í svakalega fúlu skapi. Mér finnst allt leiðinlegt í dag. Í morgun fór ég í fyrsta hugmyndafræðitíma annarinnar. Kennarinn er agalega hrifinn af pólitískri list svo að verkefni vikunnar er að skissa upp eitthvað helvíti. Þemað er: Mannvonska mannsins við manninn. Þetta er að sjálfsögðu lauslega þýtt. Svo þarf allt að vera mjög dark og niðurdrepandi. Ef þessi kona myndi glugga aðeins í skissubækurnar mínar myndi hún áreiðanlega henda mér út. Ég er ekkert voðalega dark týpa. Ég er hrifnari af því að teikna feit börn eða konur með risastórt hár að borða ofskreyttar tertur. Ojj og sveii. Svo fór ég til námsráðgjafans til þess að fá að skipta um kennara en hann reyndi bara enn eina ferðina að skrá mig í ensku. Ég fór út í vægast sagt fúlu skapi en það er ekkert að marka því ég gekk inn í vægast sagt fúlu skapi hvort eð er.

Núna um það bil tíu Reese´s minicups síðar er ég ennþá í vondu skapi. Hvað gera bændur þá? Kannski ég fari að mjólka nágrannakonuna eða smala dópsölum hverfisins inn á löggustöð. Helst langar mig nú að slátra námsráðgjafanum sem neitaði að leyfa mér að skipta um kennara.

Komum, sáum og hækkuðum verðið.

Ég elbska morgna, hádegi og fyrri part eftirmiðdags. Að sama skapi er ég alls ekki hrifin af því þegar klukkan er orðin fimm eða þegar kvöldið siglir að landi. Núna er klukkan eitt eftir hádegi og ég er strax farin að kvíða kvöldinu. Ég veit ekki hvort þetta hefur eitthvað með dagsbirtuna að gera eða þá að þetta séu leifar af kvöldkvíða barnæskunnar. Mér fannst aldrei gaman að fara að sofa.

Hérna á horninu er subbuleg lítil búðarhola. Í gærkveldi örkuðum við þangað inn og litli arabinn með loðhúfuna heilsaði okkur fagnandi og kyssti mig á kinnina með yfirvaraskegginu sínu. Við völdum nokkrar vörur og gengum loks að búðarborðinu. Fullur miðaldra maður var að kaupa einhvern fjandann og þegar hann heyrði verðið þá leit hann á okkur og æpti: ,, Alltaf hækkar helvítis verðið þegar hvíta fólkið flytur í hverfin!" Svei. Þetta er svipað og að segja að fasteignaverðið lækki þegar svart fólk flytur í hverfið. "There goes the neighbourhood." Argasti dónaskapur. Ég hlakka til þegar fólk hættir að taka eftir því hvernig allir eru á litinn. Þetta er ansi þreytandi.

í fréttum er þetta helst

Nú veit ég ekki alveg hvar ég á að byrja. Aldrei þessu vant hef ég frá mörgu að segja. Jæja, á þriðjudagskvöldið vorum við stödd á Lower Eastside með Kollu systur Jóns hárgreiðslumanns og Salóme nýju frænku minni. Við höfðum eytt deginum í að ræða skyndilegt dauðsfall Heath Ledger(s) og einhverra hluta vegna vorum við, nú veit ég ekki með aríaprinsinn en allaveganna við þrjár, afar spenntar að fara að húsinu sem maðurinn lést í. Við gengum Broome Street þar til við komum að sjónvarpsbílum, stálgrindverkum og blómvandahaug. Þar sem Kolla er frakkur fréttahaukur, óð hún upp að dyrum og myndaði herlegheitin. Fréttamennirnir sem voru þarna voru ástralir og við reiknuðum út að ástæðan fyrir því að þau væru svona sein á vettvang væri sú að það tæki langan tíma að fljúga frá Ástralíu. Annað hvort það eða að þau væru að reyna að mjólka málið út í hið óendanlega.

Mig langar að minnast á nokkra hluti varðandi þetta mál. Í fyrsta lagi þá var hinn látni jafnaldri minn. Hann bjó í íbúð í mjög fallegu húsi í Soho þar sem fasteignaverð er eintómur hryllingur. Í þriðja lagi var hann að bíða eftir nuddkonu sem hann hafði pantað heim til sín. Ég bý í Brooklyn og get í mesta lagi pantað mér mat heim til mín. Þetta hugsaði ég og svo skammaðist ég mín fyrir að öfunda látinn jafnaldra minn. Ef það væri mögulega hægt að láta fjarlægja öfundarkirtilinn þá myndi ég með glöðu geði leggjast undir skurðhnífinn.

Ég get talið á fingrum beggja handa, tám beggja fóta og öllum þeim fæðingarblettum sem líkama minn þekja, þau skipti sem ég hef öfundað einhvern. Í hvert einasta skipti, sem þessi tilfinning gerir vart við sig, fæ ég óbragð í munninn og tilvera mín verður ömurlegri um stundarsakir.
Þegar ég stóð þarna fyrir utan hús látinnar Hollywood stjörnu sem ég hef bara séð í tveimur bíómyndum, áttaði ég mig á því að ég hafði aldrei áður öfundað dána manneskju. Nýtt met. Nú verð ég bara að finna aðferð til þess að hætta að öfunda.

Á mánudagskvöldið var ég á leiðinni heim og fyrir utan húsið mitt kemur ungur maður upp að mér og spyr hvort ég reyki gras. Ég neitaði því og þá kom spurningin ,, En tekurðu E?". Einnig neitaði ég því og ætlaði að labba í burtu. Sá ungi gafst ekki upp og spurði mig hvort ég þekkti einhvern sem hefði áhuga á eiturlyfjum. ,, Nei" sagði ég vingjarnlega og hélt að nú væri ég sloppin. ,, Hvað heitirðu?" spurði kauði þá. Lygaviðbragð mitt er ágætt og því svaraði ég ,, Erin". Þá kynnti hann sig og tilkynnti mér að hann byggi í hverfinu.
Mikið er ég fegin að vera loksins búin að kynnast dópsala hverfisins. Svei, ekki er nú öll vitleysan eins.
Reyndar þekkti ég landasalana í Breiðholti en verslaði reyndar aldrei við þá. Ég fékk nú samt 750 ml af landa í 16 ára afmælisgjöf sem endaði með því að ég ældi svörtu í vask á Villta Tryllta Villa ef einhver man eftir þeim mæta unglingaskemmtistað. Good times.

Ég man ekki hvernig landi er á bragðið þar sem ég hef ekki drukkið hann í um það bil ellefu ár. Ég man bara eftir því að við blönduðum hann með bráðnuðum gúmmíböngsum og sprite eða fylltum brúsana af piparbrjóstsykrum. Svo fórum við niður í bæ og löbbuðum Austurstræti þvert og endilangt og skemmtilegast þótti okkur þegar klukkan var þrjú og bærinnn fylltist af fólki sem okkur fannst töff af því að þau voru eldri. Greyið unglingar. Ég sakna þess samt stundum að vera að deyja úr spenningi fyrir einhverju jafn ómerkilegu og jakka eða varasalva úr body shop.

Skólinn er byrjaður og um þessar mundir er ég að reyna að komast hjá því að fara í ensku. Ég sé nefnilega fram á að vera orðin blönk í maí og er ekki viss um að ég hafi efni á því að fara aftur í skólann í haust. Þar af leiðandi nenni ég ekki að eyða tíma mínum í einhver ömurlegheit eins og enskutíma. Ég sendi námsráðgjafanum mínum kurteist bréf þar sem ég útskýrði hvers vegna hann ætti ekki að neyða mig til þess að skrá mig í þessa tíma. Yfirmaður námsráðgjafans sagði honum nefnilega að ef ég myndi ekki skrá mig þá yrði hann að gera það. Einu tímarnir sem eru hentugir miðað við stundarskrána mína eru á föstudögum. Ég vil ekki vera í skólanum á föstudögum af maður má bara missa úr þrjá tíma og við erum búin að bóka okkur á tónleika þrjár helgar sem þýðír að ég myndi hvort eð er falla í ensku.

spennandi no?

Föstudagur

Ég var að komast að því að ég er óvenju léleg að nefna hluti. Þar með taldir eru bloggfærslu titlar. Af þeim sökum skírði ég færslu dagsins í höfuðið á degi dagsins sem er, jú jú mikið rétt, föstudagur.

Aríaprinsinn sefur á sínu græna eyra. Ef ég vissi ekki betur þá myndi ég halda að hann væri haldinn Narcolepsíu eða svefnsýki. Ég aftur á móti þjáist ekki af slíkri veiki heldur er ég með heilkenni sem hinn almenni borgari kallar leti og stunda íþróttina Lata Sport. Þess má geta að ég geri mér grein fyrir að þetta var ekki góður brandari.

Núna ligg ég uppi í sófa og góni á Never Mind the Buzzcocks sem má finna hér http://www.youtube.com/watch?v=yTK3UNv0DZE&feature=related.

Þess má einnig geta að ég er of löt til þess að finna út úr því hvernig linkar eru gerðir virkir á bloggum og því verða áhugasamir að kópía linkinn upp á eigin spýtur og peista þeim, einnig upp á eigin spýtur, í litla heimilisfangagluggann efst á þeim vefsíðuglugga sem þeir hafa valið sér.

Um daginn keypti ég púða sem er í laginu eins og kjúklingalæri. Hann er þægilegur og hvílir undir lötu höfði mínu.

New Jersey ferðin var fín fyrir utan tíðar tilkynningar, ónefndrar vinkonu minnar, um skemmtanagildi ferðarinnar. Þær voru einhvern veginn svona (í lauslegri íslenskri þýðingu): ,, úúhh hvað það er gaman hjá okkur!", ,, Við verðum að gera þetta oftar!". Þetta endurtók hún svo í lúppu. Svo sagði hún mér og Árna hvað við værum sætt par. Ég fór að hafa áhyggjur þegar hún lýsti yfir áhuga sínum á að búa með okkur í stóru húsi sem við gætum öll deilt og svo myndum við elda saman og búa til tónlist og gera list. Ég held að gera list þýði ekki að kúka heldur teikna og eitthvað svoleiðis.

Þau vilja endilega hitta okkur aftur. Í dag vildu þau fá okkur á tónleika með mjög leiðinlegri hljómsveit. Eþnískt big band. Og á laugardaginn ætla þau að skella sér á eitthvað fyrirbæri þar sem allir eru í búningum og svo sitja sumir og teikna eventið eða skrifa um það. Eitthvað ljóðrænt eða absúrd ætla ég að giska á.

Svei mér. Í skjóli leynimáls, 300.000 manna og kvenna, blogga ég viðbjóð um fólk sem langar bara að eignast vini.
Ég legg til að sleppa því að reyna að vingast við mig. Augljóslega er sál mín skítug sem nærbuxur íþróttamanns.

New Jersey

Í dag ætlum við að fara til New Jersey. Okkur var boðið í mat hjá vinafólki okkar. Vinafólkið er sko fólkið sem á erfitt með að vera eitt og sér sem par. Eftir mörg símtöl og nokkur email, ákváðum við að skella okkur bara yfir ána og hitta þau. Það verður ábyggilega bara fínt. Meira um það síðar.

Í gær ráfuðum við um borgina, fórum í banka og skólaskrifstofuna og í búðir. Við enduðum loks á fáránlegum indverskum veitingastað. Kjörorð staðarins var: "Where chili lights meet christmas tree lights." Staðurinn er á fyrsta Avenue og í sama húsi eru tveir aðrir indverskir veitingastaðir. Fyrir utan staðina eru þrír menn sem keppast um athygli. "FREE WINE" æpir einn. "FREE DESSERT" æpir annar. Sá þriðji reynir að sannfæra mann um að koma inn á sinn stað en fleygir engum gylliboðum í andlit manns. Allir staðirnir eru skreyttir upp í rjáfur með um það bil hálfu tonni af jólaseríum. Við ákváðum að fara á "FREE DESSERT" staðinn efst til hægri. Hinir karlarnir urðu fúlir.

En jú, núna verðum við að drulla okkur til New Jersey.

Vonandi rekumst við á Tony Soprano og ruslamafíuna.

Frú Sennelier

Í byrjun þessa mánaðar tölti ég upp í slipp og spreðaði í rándýrt blek. Í Slippnum átti ég í nördalegum samræðum við tvo indæla afgreiðslumenn. Ég vandaði mig við að hljóma svöl og yfirveguð en það var erfitt af því að ég er svo mikill blek-, vatnslita-, trélita-, tússpenna- og teiknipennalúði. Svo labbaði ég út og hélt báðum höndum um góssið. Ó, hve fagurt blekið er. Ef það er eitthvað í heiminum sem er andstæða við slor þá er það Sennelier blek. Loksins skil ég móðurbróður minn. Hann snobbar sko fyrir matarsalti. Snobba, en fyndið. Nú skulum við snobba. Í kvöld ætla ég að snobba. Snobb. Ég er svo leið..snobb.

Í gær fóru ég og gesturinn okkar í innkaupaferð. Við fórum inn í allar kvenfatabúðir sem fyrirfinnast á Manhattan og mátuðum. Þegar ég segi allar, þá er ég að ýkja.

Áðan sópaði ég stigaganginn í blokkinni okkar. Það bað mig enginn um það en þar sem ég breyttist í maníska kellingu fyrir nokkrum árum, gat ég ekki lengur setið á mér. Ef ég hefði þurft að horfa á sömu ruslhrúgurnar stundinni lengur, hefði ég þurft að fara á þunglyndislyf. Ekki hlakka ég til tíðahvarfa, þá mun ég líklega ráðast inn í íbúðir hjá nágrönnum mínum og þrífa. Þá mun svitinn leka ofan í hrukkurnar í andliti mínu og mynda litla fossa út úr húðinni á neðri kjálka og höku.

jájá best að hætta bara núna.

Woah.

Við kæstu skötuhjúin erum komin með nýtt sveitt áhugamál. Ég gaf aríaprinsinum Nintendo DS í jólagjöf og þar sem ég er kóngur mikill þá splæsti ég nú bara í aðra handa sjálfri mér. ,, Janúargjafir handa sjálfum sér eru vanmetnar." réttlætti ég og dæsti. Núna getum við prinsinn keppt í allskyns tölvuspilum. Svo sit ég og mæli ókvæðisorð og bölva elskhuga mínum. ,,DRULLA!!", ,, ÉG HATA ÞIG", ,, ..KEMUR HELVÍTIS EÐLAN!" æpi ég á vesalings drenginn. Hann tekur því nú bara með jafnaðargeði enda endemis rólegur náungi.

Skólinn minn hefst eftir viku. Amerískt par er á höttunum eftir mér og Aríaprinsinum. Þau vilja endilega eyða tíma með okkur því þau eru svo óhamingjusöm ein og sér. Ég fer undan í flæmingi af því að mér finnst svo óþægilegt þegar fólk rífst fyrir framan mig. Rétt fyrir jól sat ég með téðum hjónum á veitingastað og horfði á magnþrungið störueinvígi sem þau háðu mér til mikillar armæðu.

Jæja, hér er gestur og matur.

Sjáumst.

Ég er komin til Ameríku. Mikið er fínt að vera í fríi.

Í íbúðinni beið okkar morknað lítið jólatré. Ég er að spá í að horfa á það þangað til tréð ákveður að fara af sjálfsdáðum.

Hveitiofnæmið er eitthvað að færa sig upp á skaftið. Áðan var ég að borða kjúkling og hrísgrjón. Svo fór mig að klæja í hálsinn og tók loks eftir að inn á milli grjónanna voru litlar hveitinúðlur að fela sig. Maður er svona helvíti viðkvæmur.

Jæja núna ætla ég að horfa á 30 Rock með Tinu Fey. Hún er skemmtileg. Svo ætla ég að reyna að fá Snúlla Snæ með mér í bíó.