Trébert og fleira svona eitthvað.

Góðir hálsar. Mér til mikillar gleði er allt um garð gengið. Eða sko skólinn já. Áðan fór ég á inn á kerfið sem heitir myschool og tékkaði á einkunnunum mínum. Ég þjáist víst ekki af greindarskorti samkvæmt tölunum þar. Lokaverkefnið í leikfangaáfanganum var að documenta leikfangið.
A.P. hjálpaði mér svo mikið að það fossblæddi úr nefinu á honum. Grín, ég veit ekkert af hverju ég sagði þetta. En þessi indælisdrengur vakti með mér og tók upp og klippti og stóð sig eins og hetjan sem ég er víst ekki. Hér er það.





Þetta er hann trébert. Við gerðum líka vídeó sem er einhverskonar viðtal við mig sem lúðalegt gáfumenni. Það heitir "Inside Treebert" með undirtitlinum "an interview with a genius". Ég fattaði ekki hvað þetta var hellað fyrr en daginn eftir. Þá trúði ég því ekki að við höfðum í alvörunni sett þetta á netið. Ef einhver hefur áhuga á því að sjá það þá verður sá hinn sami að finna það.

Heldurðu ekki bara að foreldrar mínir séu búnir að hegða sér eins og englar. Ég hef bara ekkert um þau að segja. Í gær fórum við á Guggenheim og heimsóttum litlu Guggenheimana. Þeir voru hressir. Svo var líka sýning eftir kínverskan mann sem heitir..... öhhhh ég gæti gúglað það en heilinn minn verður að fá að spreyta sig ræfillinn...... Cai... Quong....We....nei ég man það ekki. Augnablik. Já sýningin hans Cai Guo Qiang. Jebbbb.


Kaffivélin er eitthvað að reyna að fá mig yfir til sín. Ég get svarið fyrir það að hún sagði nafnið mitt í alvörunni. Með draugalegri uppáhellingarröddu.
En hvað veit ég, sótugi minningaþjófurinn?

abbsakið

jæja þá er ég bara sest við tölvuna. Tveir dagar eftir af skólanum og ég á eftir að mála heilt málverk, prenta fimm myndir og gera eitt stykki vídeó.

Talandi um vídeó Ég var að föndra vídeó með Árna mæn.

Nennir einhver að segja mér hvernig á að láta youtube videó yfir á bloggið mitt. Ég hef ekki réttan litningafjölda fyrir þetta helvíti.

Núna er ég með gúlann fullan af jórturleðri. A.P.(aríaprinsinn mun heita þetta hér eftir. Ef þú ert með lélegt minni þá er núna rétti tíminn til þess að hripa þetta niður.) A.P. þreytist seint á því að tala um tyggjósiði mína.
,, Hvað ertu með mörg tyggjó uppí þér núna?" glymur í drengnum. ,, Tvö." lýg ég mjóróma og slefa út um annað munnvikið. ,, Ég trúi þér ekki" segir sjálfskipaði einkaspæjarinn.

Tyggjó er eins og popp fyrir mér. Eitt styk er glatað, tvö er ekkert spes, þrjú er jújú svosem í lagi, fjögur fínt, fimm styk ídeal og þar fram eftir götunum þar til ég get ekki lokað munninum.
Ég er að spá í að vaxa aldrei upp úr þessu. Mér finnst hvort eð er ekkert fullorðinslegt við það að maula á einhverju tyggigúmmíi í tíma og ótíma. Best að fara bara alla leið í þessu máli.

Fyrst ég er að ræða um það sem fullorðið er þá er skemmst frá því að segja að foreldrar vorir guðuðu hér á dyrnar fyrir ekki svo löngu síðan. Blessunin stukku svo upp í rútu í Kínahverfinu og munu ekki láta sjá sig hér fyrr en þann fjórtánda. Mamma fór í keng í leigubílnum á leiðinni frá flugvellinum. Bílstjórinn var glanni og svo ákvað hún að hann myndi nú örugglega ekki rata og tók hún sig því til og las upp öll götunöfnin í um það bil tvo kílómetra eins og það myndi hjálpa einhverjum í heiminum. Á meðan sat pabbi og ataðist í snertiskjánum sem var á bakhlið bílstjórasætisins.

Daginn eftir vaknaði ég klukkan níu. Þegar ég kom inn í stofu þá sátu gömlu hjónin fullklædd í sófanum og vildu fara. Guð má vita hversu lengi þau höfðu setið þarna.

Ég ætla að fara að undirbúa mig andlega fyrir endurkomu þeirra eða bara taka nógu mikið af sljóvgandi ofnæmislyfjum.