Aldeilis bit.

Ef ég væri íri þá myndi ég heita Lóa O´heppin. Enn á ný þurfti hrakfallabálkurinn ég að skríða á heilsugæslustöðina. Ef ég bara ætti allar kvittanir sem ég hef fengið á mismunandi heilsugæslustöðvunum í hinum ýmsu löndum. Þá gæti ég gefið út bók sem myndi heita Sicko ef það nafn væri ekki frátekið. Þar sem ég keypti sjúkratryggingu hérna úti, hef ég ekki þurft að borga krónu fyrir . Eða jú 25 dollarar fóru í bólusetningu sem ég varð að fara í til þess að mega vera áfram í skólanum.

Núna ligg ég í sófanum (uppblásinni queen-size dýnu) með bólginn upphandlegg og heit eyru. Á eftir ætla ég að gá hvort ég sé nokkuð komin með hita því mér líður ekkert æðislega vel.

Í morgun vaknaði ég nefnilega með tvær litlar rauðar skellur í líkingu við skordýrabit. Önnur var á upphandleggnum en hin hafði komið sér notalega fyrir hjá olnboganum. Um hádegisbilið fór mig að klæja allsvakalega og síðar um daginn svimaði mig, fingurnir voru orðnir kaldir og upphandleggurinn á stærð við lítinn hamborgarahrygg. Ég þraukaði kennslustundir dagsins og trítlaði svo upp á heilsugæslustöð. Þar bar ég mig aumlega og tvær konur lýstu upp handlegginn með vasaljósi og hrukkuðu ennin. Svo fékk ég sýklalyf og á að koma aftur á morgun. Ég heyrði aðra þeirra tala um venom og það hljómaði hreint ekki vel í eyrum mér. Svo reyndi ég að fá upp úr annarri þeirra hvurslags skordýr þetta hafi nú eiginlega verið, allar bítandi flugur löngu dauðar úr kulda. Hún sagði mér að köngulær væru einnig á ferli á veturna. Jibbí kóla.

Svo á ég víst að panta tíma hjá The Medical Resident því konunum þóttu ofnæmisviðbrögð mín ekki eðlileg.

Jæja vendum voru kvæði í kross. Vegna fjölda áskoranna(þ.e.a.s. einni frá Ollu) ætla ég að reyna að lýsa hversdagslegu umhverfi mínu.

Við Árni búum í Brooklyn á þriðju hæð í rauðu múrsteinsfjölbýlishúsi. Síðan í byrjun október erum við búin að vera að sanka að okkur húsgögnum. Við byrjuðum á því að hringa í 1-800-MATRESS og kaupa jújú dýnu. Svo fengum við borð, sjónvarp og ruggubaststól hjá nágrönnum okkar. Úti á götu höfum við svo fundið stóla og ýmis konar dótarí og íbúðin lítur loksins út eins og íbúð. Okkur vantar sófa en ég held að það reddist á morgun.. vonandi. Svo væri dásamlegt að finna eldhúsborð. Öll eldhúsborð hérna eru annaðhvort ljót eða dýr og það gildir líka um sófana.
Árni er heimavinnandi húsmóðir en ég tek lest í skólann á hverjum degi. Lestin er úti á næsta horni, hana tek ég að Metropolitan Avenue og tek aðra lest þar að Union Square. (Classon, Bedford Nostrand, Myrtle-Willoughby, Flushing, Broadway, Metropolitan, Bedford Ave., 1st Ave, 3rd Ave, Union Square ef ég á að vera nákvæm).

Hverfið okkar er næs, bara eitt morð síðan í ágúst. Þetta er ekki klígjulegt hverfi eins og Williamsburg(Sveittir hipsterar í þröngum buxum með sólgleraugu hvenær sem er dags og hvernig sem viðrar, flestir með hatta. Dáldið eins og Joey Jeremiah í Degrassy Junior High) jájjája. Meira síðar. Mér er illt í hendinni.

Drullusokkur

EIginmaðurinn gerðist framtakssamur í hádeginu og skellti sér í Family Dollar búðina og festi kaup á þessum líka forláta drullusokk. Nú getum við tekið á móti gestum í spreng. Árnarnir fóru í bæinn rétt í þessu en ég húki heima og teikna. Ég sé þetta nú ekki sem kvöð. Gvöð. Ég er að vinna upp tapaðan tíma. Best að vera ekkert að blogga og eyða tímanum.

Stolt siglir fleyið mitt.

Áðan ætlaði ég að skríða upp í bæli mitt. Ég hugsaði með mér að kannski væri sniðugt að fara á klósettið áður.
Þar sem ég á það til að vera utan við mig og gleymin, hafði mér tekist að steingleyma að klósettið var stíflað eftir dvöl mína þar fyrr um kvöldið.
,, Best að sturta bara niður" hugsaði ég með þreytta heilanum mínum. Svo sturtaði ég niður. Yfirborð klósettvatnsins hækkaði og ég horfði á gamlan saur synda um. Glöggir menn hefðu áreiðanlega látið staðar numið þarna en ég aftur á móti hugsaði: ,, Best að sturta bara aftur niður" og sturtaði aftur niður. Vatnið hækkaði enn meira og skyndilega tók ósjálfráða taugakerfi mitt við sér þrátt fyrir þreytu líkamans. Í tæka tíð stökk ég upp í baðkarið og stóð þar og söng ,,Stolt siglir fleyið mitt stórsjónum á" á meðan vatnið fossaði um allt gólf. Í baðkarinu stóð ég þó nokkra stund, ósjálfbjarga og miður mín. Að lokum freistaði ég þess að grípa í vaskinn og vippa mér út um dyrnar. Það tókst ágætlega.

Síðasta klukkutímann hef ég svo verið að dunda mér við að sótthreinsa baðherbergið með Herra Proper og litlum sótthreinsisneplum. Íbúðin ilmar af hreinlæti og ef ég vissi ekki betur þá myndi ég jafnvel halda að hér byggi siðmenntað fólk en ekki villimenn sem geyma kúkinn sinn á gólfinu. En nú ætla ég að fara að sofa og láta mig dreyma um sjúkdómana sem þetta atvik mun leiða af sér. Svei.

þriðjudagur guði sé lof

Nú dregur til tíðinda. Nei nei, mig langaði bara að byrja bloggið á þessum orðum.

Í fyrradag gistum við hjá hundunum. Við komumst að því að minna gerpið er ekki hvolpur heldur þrolli. Það þótti okkur fyndið mjög því hún Buffy er pínkulítil og nautheimsk. Aðfaranótt mánudags, skeit dýrið á gólfið og ég hóf vikuna með því að stíga með stóru tánni ofan í gumsið. Svo komst ég ekki strax í sturtu því téðir voffar eltu mig á röndum og meinuðu mér aðgang að baðherberginu. Mjög hlægilegur viðbjóður sú sena.

Í morgun tókst mér svo að telja mér trú um að það væri miðvikudagur og ég stressaðist um fimm stig. Þegar dagaruglingurinn var leiðréttur, róaðist ég og fékk mér kaffi. Í eina tíð stundaði ég það að reyna að telja mér trú um að klukkan væri meira en hún væri og stillti allar klukkur vitlaust. Þegar mér tókst að plata sjálfa mig, stressaðist ég vegna tímaskorts en varð alltaf jafn fegin þegar ég fattaði að ég var ekkert orðinn of sein heldur hafði nógan tíma. Ég skil ekki hvað mér gekk til þar sem heiminn skortir ekki stressvalda. Hehe kannski ég fari að kalla Valdimar StressValda.

Ég er með tölvuna úti í glugga af þvi að við erum ekki með okkar eigið internet. Mér er orðið dáldið kalt á puttunum. Ég myndi blogga í vettlingum ef ég gæti.

Á fimmtudaginn er Þakkargjörðahátíðin mikla. Þá munu Bandaríkjamenn skríða til sinna heima, fara í kalkúnabúning, borða pílagrímahatta með indíánafyllingu og brenna nornir og ljósmæður. Eða það skilst mér.

Persónulega finnst mér Þakkargjörðahátíð betra orð en hið frumstæða Thanksgiving. Af hverju kalla þau þá jólin ekki Presentbuying og páska Eggeating? Svo þykir mér einnig undarlegt að kalla afmæli birthday eða fæðingardag. Til hamingju með fertuasta fæðingardaginn.

En ég er nú bara að ergja mig vegna þess að skólinn minn er ein allsherjar skipulagsóreiða. Ég reyndi að skrá mig í tíma en allir tímarnir sem ég á og verð að taka eru yfirfullir. Samt má ég ekki bara skrá mig í þá tíma sem ég vil. Skrítið. Tvær milljónir í skólagjöld og ekki pláss fyrir mann. Á eftir fer ég til námsráðgjafans í þriðja skiptið og hann ætlar að reyna að troða mér í skylduáfangana. Algjört R-U-D-L: rugl.

En jújú núna er bara að spýta í lófana, þurrka af sér tárin og snýta sér í fánann.

Bless í bæli.

Ef einhver getur útskýrt hvað mensen þýðir þá væri ég þakklát. Vinkona mín endar alltaf sms á því að skrifa þetta orð. Mér finnst of seint að spyrja hana núna í lok nóvember hvað orðið þýðir. Mamma hennar er sko norsk.

apar

Hér ligg ég á uppblásinni dýnu og googla apa. Hugmyndakennarinn minn lét okkur fá apaverkefni síðastliðinn mánudag. Við áttum að stúdera apa og búa til eitthvað ægilegt concept. Mér finnst engin þörf á því þar sem apar eru alveg nógu merkilegir og er að pæla í því að búa bara til apa altari.
Japanskir snjóapar eiga hug minn allan eftir ábendingu frá sölumanninum. Sölumaðurinn dvelur hjá okkur næstu vikuna. Það er skemmtilegt. Ennþá skemmtilegra þykir mér að hann fékk það frábæra verkefni að passa apa.. hmm nú ætlaði ég reyndar að skrifa hunda. Djöfull.. ég vildi óska þess að hann væri líka að passa apa. Hundarnir sem hann er að passa heita Buffy og Tyson og eru eins og hundur vonda kallsins í Pocahontas.

Litlu rassgötin fögnuðu okkur ákaft þegar við komum heim til þeirra. Svo fórum við þrjú með dýrin í labbitúr og mér þótti samstundis vænt um þau.

Í nótt neyddist sölumaðurinn svo til þess að reka voffana út úr svefnherberginu sínu því þeir voru að vera með læti. Svo hrjóta þeir eins og astmaveikir flóðhestar. Ég gæti hreinlega kramið þá í mauk. MAUK.

Borðtennisborð og stóra ritgerðarblekkingin.

Eins og þeir, sem til mín þekkja vita, þá er ég aftur sest á skólabekk. Að sitja (á skólabekk) er einmitt mitt helsta viðfangsefni um þessar mundir. Ég sit í skólanum svo fer ég heim og sest við borðið mitt. Til að vega á móti þessu stend ég hvenær sem tækifæri gefst t.d. í lestinni og í matarhléum. Eða já til að vega á móti flötum rassi það er að segja.

Einmitt þessa stundina sit ég. Aríaprinsinn skaust, með trompetleikara nokkrum, út í bæ til að tralla og syngja og skjóta upp flugeldum á meðan þeir sænga hjá fögrum portkonum í rússíbanavögnum á ferð. Ætli þeir séu ekki líka að borða kandíflos með pulsubitum og osti og drekka doktor pipar? Eitthvað svoleiðis ímynda ég mér. Ég sit hér föst og þarf að skrifa eitthvað kjánalegt enskuverkefni og nenni því alls ekki.

Þar sem ég er nú tveimur vetrum undir þrítugu og ansi sjóuð í skólagöngu, veit ég vel að ritgeraðsmíðar eru eitthvað það ofmetnasta fyrirbæri sem um getur. Ég leyfi mér næstum því að kalla þetta svindl.

Allt lítur út fyrir að menntastofnanir taki annað í mál en að allir ætli að verða doktorar og/eða blaðamenn. Þess má geta að blaðamenn þurfa nú varla grunnskólapróf til þess að starfa á Íslandi. Þeir þurfa bara að vera með kjaft, lágt stillta siðferðiskennd og litla sem enga tilfinningagreind. Hehehe mér finnst svo fyndið að troða tilfinningagreind inn í samtöl og skrif. Það er eitthvað svo kerlingarlegt og glatað að gera það. ,, Jáhhh, sá hlýtur nú að vera með lága tilfinningagreind!"

En jújú, ég er sem sagt að klístra saman einhverju rusli um borðtennisborð til þess að skila inn til kvendisins sem kennir mér ensku. Ekki þykir mér nú gaman að láta tala niður til mín á mánudögum og miðvikudögum. Þessi kona stundar það. Ég einn daginn ætla ég að nudda nefinu á henni við handarkrikann á einhverjum feitum og tala niður til hennar í leiðinni, með New Jersey hreimnum sem hún þreytist ekki á að nota þegar hún er að reyna að vera fyndin.
Svo er hún skotin í austur evrópska djass stráknum. Hann drafar.

farin að læra veiii.

Borðtennisborð og stóra ritgerðarblekkingin.

Eins og þeir, sem til mín þekkja vita, þá er ég aftur sest á skólabekk. Að sitja (á skólabekk) er einmitt mitt helsta viðfangsefni um þessar mundir. Ég sit í skólanum svo fer ég heim og sest við borðið mitt. Til að vega á móti þessu stend ég hvenær sem tækifæri gefst t.d. í lestinni og í matarhléum. Eða já til að vega á móti flötum rassi það er að segja.

Einmitt þessa stundina sit ég. Aríaprinsinn skaust, með trompetleikara nokkrum, út í bæ til að tralla og syngja og skjóta upp flugeldum á meðan þeir sænga hjá fögrum portkonum í rússíbanavögnum á ferð. Ætli þeir séu ekki líka að borða kandíflos með pulsubitum og osti og drekka doktor pipar? Eitthvað svoleiðis ímynda ég mér. Ég sit hér föst og þarf að skrifa eitthvað kjánalegt enskuverkefni og nenni því alls ekki.

Þar sem ég er nú tveimur vetrum undir þrítugu og ansi sjóuð í skólagöngu, veit ég vel að ritgeraðsmíðar eru eitthvað það ofmetnasta fyrirbæri sem um getur. Ég leyfi mér næstum því að kalla þetta svindl.

Allt lítur út fyrir að menntastofnanir taki annað í mál en að allir ætli að verða doktorar og/eða blaðamenn. Þess má geta að blaðamenn þurfa nú varla grunnskólapróf til þess að starfa á Íslandi. Þeir þurfa bara að vera með kjaft, lágt stillta siðferðiskennd og litla sem enga tilfinningagreind. Hehehe mér finnst svo fyndið að troða tilfinningagreind inn í samtöl og skrif. Það er eitthvað svo kerlingarlegt og glatað að gera það. ,, Jáhhh, sá hlýtur nú að vera með lága tilfinningagreind!"

En jújú, ég er sem sagt að klístra saman einhverju rusli um borðtennisborð til þess að skila inn til kvendisins sem kennir mér ensku. Ekki þykir mér nú gaman að láta tala niður til mín á mánudögum og miðvikudögum. Þessi kona stundar það. Ég einn daginn ætla ég að nudda nefinu á henni við handarkrikann á einhverjum feitum og tala niður til hennar í leiðinni, með New Jersey hreimnum sem hún þreytist ekki á að nota þegar hún er að reyna að vera fyndin.
Svo er hún skotin í austur evrópska djass stráknum. Hann drafar.

farin að læra veiii.