Núna er ég í þann mund að þrauka allra síðustu næturvaktina mína. Í dag leið mér hálf illa og ætlaði að hringja og tilkynna veikindi mín. Viti menn, ég hringdi, guggnaði og spurði svo yfirmann minn hvernig hún hefði það. Ég vissi ekki hvert ég ætlaði og inni í höfði mér æpti rödd sem sagði að ég væri aulabárður og ætti skilið að fá ræpu. Svo lagði ég á og ráfaði guggin inn í stofu. Ætli yfirmaður minn hafi ekki líka hrist hausinn og velt því fyrir sér hvers vegna ég hefði skyndilega gerst svo almennileg að hringja í hana og spyrja um almenna líðan.

Það er mjög erfitt að athafna sig ef maður er ekki einu sinni með sjálfum sér í liði.

Hmmm já síðustu helgi heyrði ég í fyrsta skipti geisladiskinn með Doktor Minister og Mister Hamster. Vinafólk okkar notaði þennan tiltekna hljómdisk sem bakgrunnstónlist í matarboði. Aríaprinsinn spurði svo hvað þetta væri og húsráðendur gáfu það upp. Ekki bjóst ég við að það væri hægt að borða við þessa tónlist. En ég hafði sumsé látið fjölmiðla koma gjörsamlega í veg fyrir að ég myndi nokkurn tímann hlusta á þá kátu pilta að eigin frumkvæði. Ég þarf að hlusta á þetta aftur til að fullvissa mig um hvort þetta sé góð músík eða ekki. Nógu erfitt hefur mér þótt að kyngja nafninu Doktor Mister.

Eitt af sambýlisfólki mínu tók sig til á dögunum og samdi söngleik um fóstureyðingar. Allt heila klabbið verður frumflutt í vikunni. Á frumsýningunni munu svo gráir hártoppar fjúka, gangráðar stöðvast og gervitennur hrökkva ofan í kok. Eldri borgarar eru jú fjölmennasti hópurinn meðal leikhúsgesta. Annars er pápi minn bara nokkrum árum frá því að detta inn í þennan fríðindaklúbb og ég held satt að segja að hann myndi nú ekki kippa sér upp við smá fóstureyðingar. .. Þetta hljómaði einkennilega.

Ehhhh....ahahaha... klukkan er hálftvö og mér líður eins og Gísla á Uppsölum. Ein í heiminum að blaðra út í vindinn, í mínu tilviki, blásturinn frá rakatækinu á skrifstofunni.