Eins og strúturinn, sem grefur höfuðið í sandinn, hef ég grafið höfuð mitt í snakkpoka. Þegar ég verð stressuð eða niðurdregin eða andlaus þá get ég stundum ekkert annað gert en að úða í mig óhollustu.

Þegar ég finn enga orsök fyrir niðurtúrum mínum þá hugsa ég alltaf að það hljóti nú bara að vera lægð. Núna vildi ég óska þess að einhver sæti á móti mér því þá gæti ég sagt: ,, Það hlýtur nú bara að vera lægð" með fullan munninn af snakki og lakki.. lakkrís meina ég.
Ég er að kafna úr sykurmagnsoverloadi. Ætli ég verði ekki blind á endanum.

Tvíburasysturnar frænkur mínar sömdu lag þegar við voru börn. Lagið heitir ,,Allir eru svo vondir við mig" og textinn er:

Allir eru svo vondir
vondir við miiiiiiig
Allir eru svo vondir
vondir við mig

Þegar fórnarlambshluti persónu minnar tekur yfir þá söngla ég þetta lag í huganum til að kæta mig.