í dag er ég svo þunnur

Oj mig auma. Það er nú dáldið mikið vesen að vera þunnur. Í gær fór ég með Michelle á bar. Á leiðinni tókst mér að ná ótrúlegum árangri í lestarferðum. Sko þú veist hvernig það er þegar þú ert að keyra og lendir alltaf á grænu. Ég labbaði niður í lest, lestin kom, ég skipti á næstu stöð og lestin kom strax. Þriðja lestin hermdi eftir og ég komst á áfangastað á tuttugu mínútum. Magnað stöff. Annars var ég á mörkunum með að hverfa inn í fimmtu víddina því höfuð mitt dúndraði og þrútnaði af skelfilegum höfuðverk.

Að sjálfsögðu fór mig strax að gruna að ég væri komin með dularfullu veikina sem ég sá tilkynnta á forsíðu dagblaðs. Þar stóð: SUPERBUG KILLS NYC KID!. Svo kom einhver frétt um að tólf ára drengur í Brooklyn hefði dáið af völdum þessarar ofurpöddu. Fólki var ráðlagt að þvo mikið á sér hendurnar, nota plástra og sleppa því að bora í nefið. Það hljómaði erfitt þvi ég er mikið fyrir að bora í nefið mitt.

Á leiðinni heim frá barnum varð ég bílveikin uppmáluð. Leigubílstjórinn reyndi að drepa mig með ilmefnum. Ég reyndi að giska á hvaða ódýra rakspíra maðurinn hefði klínt á sig en hann sagði mér að þetta væri Nivea rakspíri. Ég verð nú að segja að hann lyktaði frekar eins og hann hefði smurt á sig Nivea klósetthreinsi.

Þannig að ég var með höfuðið út um gluggann alla leiðina eins og lítill hundur.
Núna er ég bara að teikna og reyna að halda höfði. Mig langar nú bara að horfa á Home Alone og éta ost.