Ég þarf á klósettið en ef ég fer á klósettið þá heyri ég ekki í símanum og veit þá ekki hvenær fjandans sendiferðabíllinn kemur með blöðin svo ég geti byrjað að vinna.

Á meðan ég bíð er ég að spá í að gera smá úttekt á sambandi mínu við íbúa Andabæjar. Áður en ég byrja langar mig að taka fram að þetta er ekki gert vegna eftirspurnar heldur gífurlegrar tjáningarþarfar af minni hálfu. En já sumsé.

Allt frá blautu barnsbeini, þ.e.a.s. frá sex ára aldri (af því að þá gat ég byrjað að lesa Andrés Önd), hef ég fylgst með ævintýrum dýranna í Andabæ og nú nýlega Músabæ því ekki er langt síðan ég komst að því að Mikki býr í Músabæ. Reyndar er ekki heldur langt síðan að ég áttaði mig á því að Andabær sé í Ameríku en ekki Danmörku eins og ég gaf mér í æsku. Það er að sjálfsögðu vegna þess að blöðin sem bárust hingað fyrst um sinn voru dönsk. Margir(pabbar), sem eru fæddir í kringum seinni heimsstyrjöldina, fá aldrei nóg af því að tilkynna stoltir að þeir hafi lært dönsku af lestri Anders And blaða. Hvers vegna það ætti að fylla einhvern stolti er mér ekki fyllilega ljóst.

Jæja, Anders eða Andrés, splittar ekki diff, þessi blöð voru svo samtvinnuð tilveru minni í æsku að ég held svei mér þá að ef ekki hefði verið fyrir Andrés og félaga, hefði ég þjáðst af hægðatregðu alla æsku.
Ég hef ekki tölu á öllum þeim skiptum, sem þessi vinalegu sköpunarverk Walt Disney´s, fylgdu matnum mínum frá vöggu til grafar (þ.e. frá eldhúsborði til klósettskálar). Ekki nóg með að blöðin hafi hjálpað mér við losun hægða, heldur notaði ég þau óspart við að hjálpa mér að sofna. Ég var óskaplega myrkfælið barn og las teiknimyndasögublöð á næturna til þess að bægja frá hugsunum um skrímsli, augnalausar konur, glæpamenn, útburði og drauga. Flestar nætur sofnaði ég því með kveikt ljós og blað á bringunni.

Heh.. fyndið ég ætlaði bara að telja upp alla í Andabæ, hverja ég fílaði og hvaða týpur mér þættu óþolandi en endaði bara á því að rifja upp æskuminningar. Ætli þetta sé ekki vegna þess að ég er að hlusta á Rás 2 og það er þáttur um Ladda og þeir eru að spila lög af DEO og fleiri skemmtilegum plötum. Ég var búin að gleyma hvað mér þykir vænt um Ladda... og Bubba..ég má til með að nota tækifærið og garga ást mína á þessum æskuhetjum mínum. Ætli þeir séu ekki ástæða þess að ég er eins og ég er í dag: hress kókaínfíkill. Fyrir þá sem álpuðust inn á þetta blogg og þekkja mig ekki þá vil ég taka fram að ég er bara að bulla, ég er alls ekki hress.

Þegar ég var unglingur byrjaði ég með strák sem ég var svo með í næstum sjö ár. Tengdamóðir mín fyrrverandi vann með einhverfum á vernduðum vinnustað. Starf þeirra einhverfu var að pakka inn Andrésblöðum. Ég leyfi mér að ganga svo langt að þar hafi ég hitt á gullæð. Ókeypis blöð í næstum áratug. Með þessu móti gat ég auðveldlega fylgst með fiðruðu vinum mínum frá unglingsaldri til fullorðinsára. En hjónabandinu lauk fyrir næstum fjórum árum síðan og nú til dags kemst ég aðeins í blöðin þegar ég fer í fjölskylduboð. Þá lauma ég mér pent inn í eitthvert barnaherbergið og tek til við að sinna mínu andfélagslega áhugamáli. En gott og vel, ég hef hugsað mér að enda þessa langloku á að gera það sem ég upphaflega ætlaði mér og gefa álit mitt á persónum og leikendum úr verkinu Sögur úr Andabæ.

Andrés Önd: Ekki nóg með að Andrés sé skapstór og hefnigjörn önd heldur er hann sjálfskipaður leiksoppur örlaganna. Ekkert er honum að kenna, aðrir sjá um að gera hann að fórnarlambi að hans mati.

Andrésína Önd: Sjálfumglaður tækifærissinni sem hefur verið trúlofuð sama skaphundinum í meira en hálfa öld en er of meðvirk til þess að slíta trúlofuninni og heldur því Andrési í lausu lofti með því að segja aldrei af eða á. Í gegnum tíðina hefur hún gerst sek um fjölmörg framhjáhöld með misheppnuðum árangri. Meðal annars fer hún oft á stefnumót með frænda Andrésar og etur þeim saman.

Hábeinn hepppni: Hann er í einu orði sagt óþolandi en það þyrfti ansi dyggðuga önd til þess að vera ekki óþolandi ef maður væri svona fáránlega heppinn í spilum, happdrættum, fjársjóðsleitum og tombólum. Skapgerðarbrestir hans eru tilkomnir vegna ofeldis en hann mætti nú alveg stunda smá sjálfsskoðun og kannski gera eitt og eitt góðverk.

Ok, ég veit ekki hvort ég ætti að halda áfram núna, þetta er ekki sanngjörn greining vegna þess að ég er í hræðilegu skapi. Klukkan er eitt, skanninn er hálfviti og ég er farin að hegða mér eins og ónefnd skapstór önd. Ég þarf verulega að halda aftur af mér til þess að kasta ekki þessu ömurlegasta tæki veraldarsögunnar út um gluggann.
Spurning hvort að þessi næturvinna sé getting to me.