Svínið yðar.

Jæja, þá er kominn tími til þess að tala um nýja erkióvin, málunarkennarann minn. Ef einhver mun brenna í víti þá er það þessi blessaði aðili.

Á hverjum þriðjudagsmorgni síðan í ágúst hef ég drattast af stað með lestinni til þess að mæta í tíma hjá þessari eðlu. Maður þessi er einstaklega slæmur kennari og hefur stundað það að láta mér líða eins og hálfvita í hálft ár.

Frá níu til þrjú stöndum við nemendurnir með olíulitina okkar og málum berrassað fólk. Þegar hin berrössuðu taka sér pásur, breytir kennarinn sverum vísifingri sínum í lítinn krók og hreyfir puttann með svokallaðri ,, Komið hingað" hreyfingu. "Come, gather your stools" segir hann alltaf. Svo byrjar ballið.

Í stað þess að fræða okkur um notkun olíumálningar og almenna litameðferð, blaðrar hann út í eitt um Hollywood stjörnur, peninga og fleira leiðinlegt. "You know, Gwyneth Palthrow has realllly bad skin" segir flónið. Þvínæst fer hann að rausa um hversu gamlir Harrison Ford og Sean Connery séu orðnir og hvað Nicolas Cage ræfillinn sé með lélega hárígræðslu. Þetta veit hann því þegar hann er ekki að "kenna", þá fær hann þetta fólk í heimsókn og málar þau fyrir bíóauglýsingar. Mig grunar nú reyndar að það sé bölvuð lygi.

Svo heldur hann því fram að hann hafi verið inni í einum af ormunum í bíómyndinni Tremors og að sjálfur Kevin Bacon hafi staðið á höfðinu á honum. ,, Hvílíkur heiður" hugsaði ég með mér. Hróðugur sagði hann okkur að Herra Beikon hafi staðið fyrir aftan hann í röð á Starbucks og hvíslað í eyra hans: ,, Má ég standa á höfðinu þínu." Svo hlógu þeir saman því þeir eru víst svo ægilega miklir mátar. Þetta hljómar ef til vill eins og hress karl en þið verðið eiginlega bara að hitta hann til þess að sjá hvað hann er hálslaus og creepy. Hann er alltaf í svörtum fötum og horfir aldrei í augun á manni.

Verkefnin í tímanum eru álíka spennandi og maðurinn sjálfur. Núna þarf ég að mála kvikmyndaplaggat fyrir næsta tíma. Valið stóð á milli: Indiana Jones, National Treasurer og Harry Potter. Ég er ekki alveg í stuði fyrir það.

Svo segir kennarinn að það séu nú eiginlega bara hann og annar maður sem séu að mála þessi plaggöt. Engu að síður hvetur hann suma nemendur til þess að reyna fyrir sér í þessum bransa því þar liggi peningarnir. Hann er mjög hrifinn að peningum og fær aldrei leið á því að segja okkur hvað hann fékk vel borgað fyrir eitthvað óspennandi verkefni. ,, Þau þurftu nú bara að veifa seðlunum fyrir framan nefið á mér og ég að sjálfsögðu þáði" segir hann glaður.

Í nokkra mánuði var hann alltaf að tönnlast á því að fyrir ofan dyrnar á kennslustofunni ætti að vera skilti sem segði: "Illustrators, we be hoes." Ekki þótti mér nú mikið til vændiskonu titilsins koma og eftir um það bil þrjá mánuði sagði ég stundarhátt á ensku: ,, Ertu til í að hætta að segja að við séum hórur." Hann leit á mig með undarlegum svip og breytti "hoes" í "flexible". Nú tveimur mánuðum síðar segir hann alltaf:" You know, illustrators we be...." svo lítur hann hratt á mig og segir hæðnislega með ýktum tilburðum: "..FLEXibleeee" með sérstakri áherslu á bul í fleksíbul.

Fleksíbuuuuul baular hann nokkrum sinni á dag. Ég held hreinlega að maðurinn sé eitthvað geðveikur. Fyrst fannst mér þetta bara fyndið en svo fór þetta bara að vera eins og áráttugeðbilun hjá vesalings manngarminum.

Nú nema hvað, smám saman fár maðurinn að taka mig fyrir. Hann hrifsaði til dæmis mynd sem ég var að mála í tímanum af borðinu. Ég var búin að mála allsbera manninn sem stóð fyrir framan mig og var að dunda mér við að skreyta myndina. Ég var að teikna eitthvað skraut á kantana á myndinni þegar að Kroppinbakur kemur, grípur myndina af borðinu og endar svo á því að labba um herbergið til þess að sýna öllum bekknum. Svo fór hann að gefa í skyn að skrautið sem ég hefði teiknað liti út eins og kynfæri og eitthvað fleira miður skemmtilegt. Ég rétti fram höndina og þakkaði honum kærlega fyrir dýrustu niðurlægingu ævi minnar. 16000 dollarar fyrir að láta amerískan þrolla gera grín að mér.

Eitt af því versta við þennan mann er að hann er ægilega æstur í að faðma fólk og klappa nemendum á bakið og grípa í axlirnar á þeim. Svo velur hann sér uppáhaldsnemendur og bekkjarfíflið. Ég vann fíflalottóið að þessu sinni. Það er víst ekki sniðugt að vera ósammála vitleysingum sem hafa eitthvað með einkunnir manns að gera. Ég er samt alls ekki búin að vera dónalega. Krakkarnir í bekknum hafa meira að segja tekið eftir hvernig hann hefur tekið mig fyrir. Til dæmis sakaði hann mig um að hafa ekki unnið nógu og mikið í einum tímanum af því að ég væri alltaf að tala við stelpuna við hliðina á mér. Í fyrsta lagi kláraði ég allt sem ég átti að vera að gera. í öðru lagi þá leit ég aldrei upp frá myndinni, í þriðja lagi töluðum við lágt og samtölin voru stutt og fá. Í fjórða lagi þá sátu tvær stelpur stutt frá okkur og töluðu út í eitt. Þær voru háværar og flissandi. Svo tók ég eftir því að þær höfðu ekki gert bofs og önnur þeirra mætti meira að segja tveimur klukkutímum of seint í tímann. Kennaraómyndin gerðist meira svo djarfur að leyfa henni að fara fyrr heim því hún fór að barma sér yfir því hvað hún væri lasin. Daginn eftir fór stúlkan að ræða við mig um hversu undarlegt það hefði verið að gæinn hefði verið að atast í mér þar sem hún hefði verið að kjafta allan daginn eftir að hafa mætt allt of seint og ekki hafa gert neitt. blahh mér líður bara eins og einhverjum reiðum ungling. Æi jæja, ég er nú ekki alveg búin með þetta kennararöfl en ég er svo þreytt að ég ætla bara að láta mig falla ofan ár rúmið mitt. Meiri heimavinna á morgun. Svei.