spreyjaði í myrkri.

Vott ðe hell? spyr ég nú bara. Það er allt að verða helvíti geðveikt hérna í skólanum. Kennararnir hamast við að hlaða á okkur lokaverkefnum og skilja ekkert í því að allir nemendurnir séu orðnir fölir, þreyttir og skapstyggir.
Lokaskil lokaskil, ég skil ekki neitt.(syngist við lagið ,, Klukknahljóm")

Loksins fengum við greyin langþráðan sófaling. Ég hoppaði hæð mína, já eða öllu heldur settist hæð mína í sófa.
Á sunnudaginn snjóaði og á um það bil klukkutíma breytist fallegi snjórinn í grænt slurm. Laufin af trjánum blönduðust slabbinu og göturnar voru ljósgrænar. "Glóbal vorming" segja hinir upplýstu kanar í sífellu.

Um daginn var ég að tala við ameríska vinkonu mína í símann. Þegar símtalið var á enda sagði hún: "Bye, I love you". Mér varð hverft við enda ekki mikill elskuorða kall. Ég svaraði bara einhvern veginn: " je, heh.. vell ókei gúdbæ". Svo lagði ég á og hristi víkingahöfuð mitt forviða. Ég getið talið, á fingrum annarar handar, þær manneskjur sem hafa muldrað þessi orð í eyru mér. Fyrsta manneskjan var unglingsgrey sem var að reyna að komast í nærbrækur vorar á Cancun árið 1993. Þrátt fyrir ástarjátningar drengsins þá tókst það ætlunarverk eigi enda var ég afar siðavandur áttundu bekkingur.

Svei, það sem maður man. Verst að minni mitt er algjörlega bundið fortíðinni. Vesalings aríaprinsinn þjáist fyrir götótt heilabú mitt. Hann er alltaf að endurtaka upplýsingar fyrir mig af því ég man ekkert stundinni lengur.

Ég get talið upp nöfnin á heilum her af böngsum og dúkkum sem ég lék mér með 1983 en man ekki hvað ég gerði í gær eða hvað ég á að gera á morgun. Hægt og bítandi breytist ég í móður mína. Hún hefur verið minnislaus síðan ég man eftir mér en segir á hverju ári: ,, Guð, ég er komin með alzheimer." Þá minni ég hana alltaf á að þetta segi hún á hverju ári. Þessi skemmtun mun líklega magnast næst þegar við hittumst minnislausar og utanvið.

Áðan var ég uppi á þaki að spreyja stól. Hann er eitt af lokaverkefnunum. Mér tókst að spreyja hvítu lakki í augun, hendurnar, úlpuna mína og á þakið sjálft. Sem betur fer endaði eitthvað lakk á stólnum. Núna er ég að bíða eftir að hann þorni svo ég geti teiknað á hann. Ástæðan fyrir slæmu gengi mínu var sú að ég komst ekki upp á þak fyrr en seint og síðarmeir og uppi á þaki er ekki ljóstýru að finna. Myrkfælnasta manneskjan í hverfinu stóð því eins og auli í myrkrinu og spreyjaði hratt í allar áttir til þess að komast inn sem fyrst. En nú er þessum hryllingi lokið og ég get róleg farið að dunda mér við eitt af fjölmörgum lokaverkefnum.