Nú veit ég hvað var að. Ég var komin með leið á útlitinu á blogginu mínu. Hér er gömul teikning af bræðrum sem eru eitthvað að vesenast.
Aríaprinsinn er búinn að ganga hér um gólf og spangóla af eirðarleysi. Ungfrú Margrét Eyrð(ég) skilur ómögulega hvers vegna honum leiðist. Á endanum sendi ég hann bara út úr húsi til að hitta kunningja. Ég nenni ekki að færa mig spönn frá rassi þar sem ég eyddi deginum í að þramma á the Armory Show sem er dáldið eins og heimilisiðnaðarsýning í Laugardalshöllinni nema bara með ríkara fólki og fleiri svörtum rúllukragabolum. Hananú, varð mér að orði þegar ég gekk inn ásamt frænku minni og eiginmanni hennar eða öllu heldur listfræðingnum og hjartaskurðlækninum. Þau eru einstaklega indæl og skemmtileg og líta út fyrir að vera 15 árum yngri en þau eru í raun og veru og ég veit ekki af hverju ég læt þær upplýsingar fljóta með. Kannski af því að ég var að horfa á þau í dag og dást að húðinni þeirra eða öllu heldur húðunum þeirra.
í gærkvöldi fórum við á Caribou eða Caribo eða... æi hljómsveit. Það var gubbað fjör. Hljómsveitin var samt með kjánalegustu visjúala sem ég hefi á glápt. Þeir voru svo andlausir og beisik að þeir voru næstum því snilld, en bara næstum því. Ég var farin að heyra í hausnum á mér, litlu lagbútana sem heyrast þegar að unglingarnir í That 70´s Show eru að glenna sig ofan á síkadelísku bakgrunnana í litlu milliköflunum í þáttunum. Þetta var í fyrsta sinn sem ég upplifði mig sem visuala fasista.
Á undan Caribou (ég gúgglaði það bara motherlicker) sáum við Fuckbuttons og litlu bifhárin í eyrunum á mér visnuðu. Þetta var aðeins of mikið træbal diskó, nei veistu, ég er bara að vera neikvæð, þetta var fínt.
úhh, í dag sá ég hund vinafólks okkar hömpa bak á barni. Það hefði getað verið fyndið en var meira svona eins og sena úr Gummo þ.e.a.s. of undarlegt til þess að manni verði hlátur um hug. Ég skammaði graða hvuttann og ýtti honum með löppinni og hann glefsaði út í loftið. Meiri vitleysingurinn.
Það er samt svo dularfullt að alltaf þegar ég sé eitthvað disturbing þá er ég alltaf svo lengi að ákveða hvað mér finnst um það. Kannski er ég með of þykkan heilabörk. Til dæmis, þegar ég var að fatta hvað hundurinn var að bauka þá heyrðist í heilanum á mér(í slow motion) ,, Er ekki eitthvað athugavert við þetta?" svo komu önnur skilaboð löngu síðar: ,, Júúúú, ég held það" þriðju skilaboðin fylgdu ekki fast á eftir: ,, Ætti ég ekki að gera eitthvað í þessu?". Fjórðu komu ekki um hæl: ,, Júú, en hvað?"
Áratug síðar tók einhver taugafruma við sér og æpti: ,, Látum hana ýta hundinumm í burtu með löppinni!", sem ég og gerði.
Það mætti stundum halda að ég væri heilasködduð eða dagreykingamanneskja. Ég mæli eindregið með því að fólk lendi ekki í slysi fyrir framan mig. Ykkur gæti auðveldlega blætt út fyrir framan mig á meðan ég væri að maula með mér: ,, Skrýtinn þessi vökvi sem lekur úr höfðinu á honum."
Já annars, farið á Santa María á Laugavegi. Ef þið verið fyrir vonbrigðum þá skal ég hundur heita og éta hattinn minn og fara fjandans til.
Ég veit ekki með þig en ég ætla að leggjast upp í sófa og horfa á eitthvað og borða frostpinna í leiðinni. Við eigum kassa af frostpinnum í ísskápnum. Lím, þrúgu, stráberja og órans. Oftast sitjum við uppi með þá óranslituðu eftir að hafa sleikt alla hina litina upp til agna. Hvern langar í eitthvað með appelsínubragði, ég bara spyr? Ef þetta eru ekki appelsínur eða appelsínusafi þá ætla ég ekki að japla á því. Sérstaklega þykir mér svívirðilegt þegar fólk reynir að blanda saman appelsínum og súkkulaði. Þegar ég var barn þá fór ég næstum því að gráta þegar ég sá pakka af Jaffakökum. Þær eru áreiðanlega innfluttar frá bakaríinu í helvíti. Bakaðar af fólki sem sveik undan skatti. úbbbb sem minnir mig á það, ég er ekki búin með skattaskýrsluna mína..... góði guð, ég skal hætta að vera reið yfir því að hafa ekki fengið páskaegg ef þú sendir mér endurskoðanda sem vill gera skattaskýrsluna mína ókeypis eða í skiptum fyrir teikningu af...ööö Tollstjórahúsinu í Tryggvagötu.
En já, er ekki bara dáldið fínt um að litast á blogginu mínu?
Engin ummæli:
Skrifa ummæli