jájá

Nú hjefi ég eggjert skribað í mánúð. En það er nú bara allt í lagi er þaggi? Ég hef í mesta lagi kíkt inn á bloggið mitt og hugsað með mér: ,, Gvöð, þetta gengur ekki lengur". Reyndar hefur það sýnt sig og sannað að heimurinn snýst ekki á hvolf ef ég sinni ekki blogginu mínu. Kannski er bara erfitt að blogga þegar maður er brjálaður alla daga. Til dæmis er ég búin að vera frekar brjál, nei ég meina sorgmædd, yfir einum manni að nafni Paul Ramses, vitleysingunum við völd, vöruverði og yfir tveimur hvítabjörnum.

Ég mæli með því að börnin sem vinna í tíu ellefu fái launahækkun. Það er stórhættulegt að vinna á kassa í búð þar sem viðskiptavinirnir verða svo æstir og reiðir yfir verðinu að þeir eiga á hættu að missa skap sitt og ráðast á þann sem verður í vegi þeirra. Nú hef ég tvisvar brotið viðskiptabann mitt við þessa hryllingsverslun og í bæði skiptin þurfti ég að gleypa loft til þess að ganga ekki í skrokk á neinum eða fara að grenja eins og bebe.
Viðskiptabannið er aftur komið í gagnið. Í þetta skiptið mun ég standa við það þó svo að það sé orðið einstaklega erfitt. Við vorum sko að flytja og helvítis klukkubúðin sést út um stofugluggann á íbúðinnni. Bahh, þá er bara að taka á honum stóra sínum.. þetta hljómar eins og ég sé að fara að berja Aríaprinsinn. Ég er sko ekki að fara að gera það ef þú áttaðir þig ekki á því.

Að öðru, núna er ég búin að vinna á Santa María, tryllta veitingastað systur minnar, í um það bil einn og hálfan mánuð. Flestir sem ég vinn með tala ekki íslensku og ekkert sérstaklega góða ensku. Ég hef aldrei verið jafn ánægð með samstarfsfólk mitt. Eftir að hafa unnið með ógrynni af leiðinlegum Íslendingum sem tala og tala um ekki neitt, þá er þetta hinn svokallaði draumur í dós. Það er nefnilega dáldið erfitt að vera leiðinlegur þegar maður þegir.


Jallí jallí jæ. Bööö.