Bæjarins Bezta útsýni

Í haust snérist lukkuhjólið mér í hag og ég hreppti einstaklega huggulega skrifstofu. Hún er panelklædd, meðleigjendurnir eru jafn huggulegir og skrifstofan sjálf og rúsínan í pylsuendanum er sú að við erum með útsýni yfir Bæjarins Beztu. Fátt veitir mér jafn mikla gleði og að góna á fólk borða pulsur. Þarna koma leigubílstjórar, fyllibyttur, sjúkraflutningamenn og löggur. Suma daga má sjá Egil Helgason og Kára litla á vappi. Svo koma gæsir og akfeitir þrestir og liggja þarna á beit.
Mér verður varla neitt úr verki með þessa flugeldasýningu fyrir utan gluggann hjá mér.

Núna er til dæmis maður að bíða í röð og hann lítur út fyrir að vera í spreng. Viðskiptavinirnir sem eru á undan honum í röðinni eru ekkert að flýta sér og standa brosandi og skrafa við pylsusalann í rauðu peysunni.
Þarna koma túristar. Á eftir þeim, feitlagin miðaldra kona. Þetta er jafn dáleiðandi og að horfa á sjó í vondu veðri eða dönsku konuna á RÚV baka brauð.

En að allri rómantík slepptri og til að koma í veg fyrir alla öfund þá má ég ekki gleyma að minnast á hinn stórkostlega leynda galla skrifstofunnar. Hann er lúmskur og yfirþyrmandi í senn. Utan á húsinu liggur nefnilega loftræstirör. Þar inni er mótor af einhverju tagi og suma daga slæst hann utan í málminn sem gerir það að verkum að herbergið sem ég sit í nötrar. Eftir nokkra klukkutíma af þessum titringi verð ég að fara heim og hvíla mig. Þá líður mér alltaf eins og að ég sé að koma af vakt af togaranum og þjáist af sjóriðu í dágóða stund á eftir.