Úff lalalala. Vikan hefur verið mér erfið. Ég er þreytt lítið hænsn. Sjö næturvinnuvaktir í röð hahahaha arrrgggh...hvað var ég að pæla? Einn daginn mun ég gera ítarlega greinargerð sem mun bera titilinn: ,,Vinnumarkaðurinn og fólk á rangri hillu."

En það góða við að vera í næturvinnu er að það er einmitt tíminn sem sumir eiga auðveldast með að fá hugmyndir. Svo vel vill til að ég er ein af þeim.
Í þessari viku er ég búin að semja heila barnabókaseríu . Á morgun hefst svo vinnan við að koma þessu öllu skipulega á blað. Bókaflokkurinn heitir ,, Feðgarnir". Ég er nú reyndar bara að spauga. Bækurnar hafa ekki fengið neitt nafn ennþá.

Þegar ég ofkeyri mig, á ég það til að verða dáldið rugluð og veruleikafirrt. Að vísu hefur mér oftar en ekki verið tilkynnt að dags daglega sé ég ekki með hefðbundnar skoðanir og ekki alltaf að hegða mér mjög eðlilega. Þannig að ég gef mér að þegar mér finnst ég vera veruleikafirrt, þá sé eitthvað mikið að.
Nema hvað, á fimmtudagskvöldið fór ég í sund. Skyndilega fannst mér eitthvað svo skelfilega undarlegt að vera að synda fram og til baka með helling af ókunnugu hálfnöktu fólki, í flísalagðri, upplýstri holu , fullri af klórvatni. Á endanum komst ég yfir þetta og gat synt án þess að vera alltaf að stoppa og líta í kringum mig og furða mig á því af hverju ég væri ekki bara heima hjá mér. Ja... þegar ég hugsa mig betur um þá held ég að þessi upplifun sé meira í ætt við að raunveruleikasjokk heldur en firringu. Eða bara síðbúið menningarsjokk.

Núna er ég að kljást við eitt það leiðinlegasta vítistól sem fyrirfinnst á þessari guðsvoluðu jörð: Skannann í vinnunni minni. Ó hve heitt ég hata hann.
Núna er ég á síðasta vinnudegi í þessari viku og þá tekur við vikufrí. Í fríinu væri mjög sniðugt af mér að skrá mig á eitthvað námskeið í skipulögðu ofbeldi á borð við íþróttir. Ef ég sit mikið við tölvu og þarf að endurtaka einhvern verknað þá safnast bara upp hjá mér einhver gífurleg ofbeldishneigð.

Þessi áðurnefnda hneigð mín náði hámarki á föstudaginn þar sem ég sat í uppi í Háskóla Íslands í alþjóðlegu enskuprófi.
Erkiflónið ég ákvað að fara illa sofin og óundirbúin í próf sem kostaði 10.000 krónur. Eftir því sem á leið próftímann langaði mig meira og meira til þess að ráðast á einhvern og rífa í hálsmálið á honumog tryllast og æpa: ,, HVAÐ ERUM VIÐ AÐ GERA HÉRNA??? SÉRÐU EKKI AÐ ÞAU ERU AÐ HAFA OKKUR AÐ FÍFLUM?? VIÐ KUNNUM ALVEG ENSKU!!! AF HVERJU ER VERIÐ AÐ GRILLA SVONA Í MANNI??"
Á meðan á ópunum stæði myndi ég svo hrista manneskjuna fyrir framan mig þangað til að útlínur hennar myndu mást út.
Mannkyninu til happs er ég ein af þeim sem heldur sig oftast réttu megin við landamæralínuna á milli þess geðveika og geðfríska. Þegar ég segi ,, heldur sig" á ég við að ég er réttu megin en held ekki að ég sé það. Já... eh... æi vonum bara það besta.

Ég veit ekki hvort ég náði prófinu vegna þess að mestan hluta tímans sat ég þarna eins og glápti á tölvuna eins og naut á nývirki, sökum herfilegs áunnins athyglisbrests. Ég verð að fara að ná mér í greiningu eða eitthvað. Þetta er ekki eðlilegt einbeitingarvandamál.
Ef ég er að lesa texta sem er ekki beinlínis tengdur mínu áhugasviði, fjarar athyglisgáfa mín út.

Til að mynda, ef einhver tæki nú upp á því að lesa fyrir mig upp úr Viðskiptablaðinu og spyrja mig svo spurninga eftir lesturinn, er bókað að ég myndi ekki geta rifjað upp neitt sem viðkomandi hefði lesið fyrir mig.

Nema kannski eitthvað í ætt við: ,, Óvenjulega mikil aukning á sölu teiknimyndasagna í Noregi" eða: ,,Japönsk vélmenni innkölluð sökum forritunargalla sem framkallar morðfýsn."

Hvað er með þessar játningar á internetinu hjá mér? Þetta er mun skrítnara fyrirbæri en t.d. almenningssundlaugar. Pehh.. ég ætla að snúa mér að einhverju leiðinlegu eins og að skanna.