Núna er ég andvaka. Klukkan er ellefu mínútur í sex og mér hefur ekki komið dúr á auga. Enn fremur veit ég ekki hvort ég eigi að mæta í vinnuna á eftir eða ekki.

Mútta kom í heimsókn fyrr í kvöld og bað mig um að falda gardínur og gera saum fyrir gardínustöng. Hún er ekki mikil hannyrðakona blessunin og neyðist því til þess að heimsækja Fúsa fúskara. Það er sko ég.

Allt sem ég kann er klastr og plástr og fúsk. Ég held að ég hafi ekki lært neitt verklegt almennilega alla mína ævi. Mér finnst erfitt að læra þegar fólk er að sýna mér eitthvað. Ég verð að prófa það sjálf og hingað til hef ég ekki mætt mörgum þolinmóðum kennurum.

Ein af mínum verstu handmenntaminningum er úr ellefu ára bekk.

Verkefnið hafði verið að búa til stuttbuxur. Mér var lífsins ómögulegt að skilja sniðagerð og saumavélar og klúðraði þar af leiðandi helvítis buxunum. (Þess má geta að ég var óskaplega metnaðargjarnt barn og það truflaði mig mjög mikið að saumar og leikfimi lækkuðu alltaf meðaleinkunnina mína..... ég þess má einnig geta að þetta leiddi til haturs á penum jazzballetstelpum sem hlógu kurteisislega á meðan þær saumuðu óaðfinnanlega í.)

En já.. þar sem mér tókst ekki að leysa buxnaverkefnið, brá ég á það ráð að láta eins og mig langaði meira í pils og hófst handa við að drulla saman einhvers konar flík.
Kennarinn skammaði mig harkalega af því að í raun og veru var þetta pils bara skálm og svo brjálaðist hún þegar ég bað um hjálp við pilsið mitt. Aldrei mun ég gleyma þessum risastóra kennararassi í svörtu rassafýluefnabuxunum þar sem hún stóð og snéri baki í mig fussandi og sveiandi. Ég hímdi fyrir aftan hana, grátandi, full af fallörvæntingu þar til óttinn breytist í logandi reiði og ég lét mig dreyma um að keyra nál á kaf í þessar spikuðu rasskinnar. Hmm.. ætli ég hafi verið yngri.. ég efast um að ég hafi bara verið í rassgatshæð þegar ég var ellefu ára enda ekki þekkt fyrir að vera lágvaxið barn.

Fórnarlambssaga dagsins var í boði Eimskips.
,, Eimskip, flytur ljót saumaefni frá þriðja heiminum til allra grunnskóla Reykjavíkur."

Mikið væri nú gaman að fara í gamla skólann minn og gá hvort að þau séu ennþá með lager af þessum efnum. Ég man eftir einu sem var með munstri sem leit út eins og veggur með neonlituðu veggjakroti.

Aríaprinsinn keypti sér svoleiðis munstrað veski í Góða Hirðinum um daginn. Ég fékk flashback, henti mér á gólfið í fósturstellinguna og muldraði: ,, Fyrirgefðu Sigrún saumakennari, fyrirgefðu mér."

Nam veterans eiga ekkert í fólk sem gekk í gegnum grunnskóla í Breiðholti.