Áðan sat ég öll útötuð í sósu. Héðan í frá er víst best að ég borði pítur í einrúmi. Í gær var ég ekki í einrúmi eina einustu sekúndu. Þetta var einstaklega fínn þjóðhátíðardagur. Það eina sem var skrítið var að þegar klukkan var hálftólf helltist yfir mig löngun að eyða pening í drasl. Bara eitthvað drasl. Ég hafði komist í gegnum allan daginn án þess að kaupa mér gasblöðru, tveggja kílóa sleikjó, sleikjósnuð, candy floss, popp, fuglaflautu eða límmiða á kinnina. Þegar miðnætti nálgaðist arkaði ég sem óð manneskja og keypti eitthvað hauskúpudrasl fullt af pipardufti. Hvarf þá löngunin eins og dögg fyrir sólu.

Dagurinn hófst á því að ég og sambýlisfólk mitt héldum niður í bæ. Þar kíktum við á sólina í gegnum stjörnukíki, fórum í sólbað í Alþingisgarðinum, sáum undarlegt víkinga skemmtiatriði... ég vona að forfeður okkar hafi ekki verið svona miklir lúðar, töldum munaðarlausar gasblöðrur á himninum og virtum fyrir okkur samlanda okkar. Svo fóru ég og aríaprinsinn, hárgreiðslumaðurinn og flugmaðurinn á hljómsveitaræfingu.

Þegar æfingunni lauk fórum við og horfðum á handbolta. Ég er nýbyrjuð að horfa aftur á handboltaleiki. Áður fyrr fékk ég alltaf bullusóttina og ærðist ef landsliðið tapaði. Uppáhaldsleikmaðurinn minn er hann Óli en aðallega af því að hann fer á Sirkus og drekkur sig fullan.