Sunnudagur þessi hefur verið mér einstaklega drjúgur. Hann hófst vitaskuld á því að ég drattaðist á fætur. Nokkru síðar tók ég til við að heiðra danska forfeður mína og sat í góðu yfirlæti með Hulla og Hlabbadibbi á Jómfrúnni. Ég pantaði mér einhvern djöfulann sem ég át svo eins og hraðvirka matvinnsluvélin sem ég er. Jómfrúin fær kannski svona tvær kámugar stjörnur en bara af því að ég var ekki nógu vel stemmd fyrir súrkál og majónes.
Þegar heim var komið fékk ég skyndilega þá hugmynd að slá garðinn. Ég vissi greinilega ekkert hvað ég var að fara út í þar sem þessi landræma leyndi verulega á sér. Reynsla mín af Unglingavinnunni kom samt að góðum notum þar sem ég er ein af þeim fáu íslensku einstaklingum sem átti skilið á fá laun fyrir vinnu mína. En já aftur að garðinum. Nokkrum stundum síðar rankaði ég við mér þar sem ég stóð drullug í beði að lofa blómum upp í ermina á mér við nágrannann. Hann er gamall og hrýtur mjög hátt og einkennilega. Hulli getur gert eftirhermu af þessum hvalahljóðum og það hefur iðulega kætt mig.

Sá gamli lýsti því yfir að ég hefði átt: ,, grimmilega góða frammistöðu" í garðvinnu minni. Ég át hrósið upp til agna. Ætli ég hafi ekki ofmetnast á þeim tímapunkti, misst minnið og byrjað að tala um yfirvofandi aldingarð.

Um sjöleytið átti ég stefnumót við foreldra mína. Alveg finnst mér ótrúlegt að þetta fólk sé alræmdir samkvæmisdansarar þar sem þau virðast á stundum taktlaus með öllu. Þetta hófst allt á því að faðir minn leit á mig þar sem ég stóð í nýjum sumarkjól. ,, Ertu ólétt?" glumdi í pabba. Ég brást ókvæða við og tilkynnti honum að hann væri dóni og að svona tali maður ekki við konur. Hann baðst afsökunar samstundis. Af gefinni reynslu er hann farinn að biðjast afsökunar þegar ég tek upp á því að móðgast við hann. Einu sinni fór ég nefnilega í rækilega fýlu og píndi þannig út úr honum afsökunarbeiðni. Ég játa að það er ömurleg aðferð sérstaklega þar sem fýlan var af tegundinni silent treatment. Ætli það sé hægt að fara á stofu og fá silent treatment. Þar sem vandamál og líkamlegir kvillar eru þöguð í hel.

Já en nú að taktleysi móður. Við duttum inn í bíómynd eftir matinn. Móðir var dugleg við að spyrja út í hitt og þetta varðandi atburðarásina í myndinni og ég svaraði samviskusamlega nema þegar hún spurði út í hluti sem áttu eftir að gerast þar sem að ég er bara eðlilegur áhorfandi en ekki skyggn.
Eitthvað undarlegt klukkuverk hefur farið í gang í höfðinu á mömmu þar sem þegar um það bil fjórar mínútur eru eftir af myndinni heyrist: ,, Ég hef séð þessa mynd, hann fer ekki inn og hittir konuna sem hann hefur ekki talað við öll þessi ár." Þar með varð lokasena myndarinnar að engu. Ég leit á múttu og hef líklega verið með raðmorðingjaglampa í augunum því mamma greyið fór að draga í land en varð á endanum að gefast upp því auðvitað rættist það sem hún hafði sagt. Svo fékk ég hláturskast og mamma líka. Ég sá svo innilega fyrir mér mekanismann í höfðinu á mömmu þar sem ryðguð tannhjól snérust hægt í tvo klukkutíma og kveiktu loks á fimmtán vatta peru.

Síðan fór ég að velta því fyrir mér hvort þetta væri arfgengur sjúkdómur. Sérstaklega í ljósi reynslu minnar af Maju systur. Atvik sem gengur undir nafninu ,, The Sixth Sense atvikið" rennur mér seint úr minni.