Stolt siglir fleyið mitt.

Áðan ætlaði ég að skríða upp í bæli mitt. Ég hugsaði með mér að kannski væri sniðugt að fara á klósettið áður.
Þar sem ég á það til að vera utan við mig og gleymin, hafði mér tekist að steingleyma að klósettið var stíflað eftir dvöl mína þar fyrr um kvöldið.
,, Best að sturta bara niður" hugsaði ég með þreytta heilanum mínum. Svo sturtaði ég niður. Yfirborð klósettvatnsins hækkaði og ég horfði á gamlan saur synda um. Glöggir menn hefðu áreiðanlega látið staðar numið þarna en ég aftur á móti hugsaði: ,, Best að sturta bara aftur niður" og sturtaði aftur niður. Vatnið hækkaði enn meira og skyndilega tók ósjálfráða taugakerfi mitt við sér þrátt fyrir þreytu líkamans. Í tæka tíð stökk ég upp í baðkarið og stóð þar og söng ,,Stolt siglir fleyið mitt stórsjónum á" á meðan vatnið fossaði um allt gólf. Í baðkarinu stóð ég þó nokkra stund, ósjálfbjarga og miður mín. Að lokum freistaði ég þess að grípa í vaskinn og vippa mér út um dyrnar. Það tókst ágætlega.

Síðasta klukkutímann hef ég svo verið að dunda mér við að sótthreinsa baðherbergið með Herra Proper og litlum sótthreinsisneplum. Íbúðin ilmar af hreinlæti og ef ég vissi ekki betur þá myndi ég jafnvel halda að hér byggi siðmenntað fólk en ekki villimenn sem geyma kúkinn sinn á gólfinu. En nú ætla ég að fara að sofa og láta mig dreyma um sjúkdómana sem þetta atvik mun leiða af sér. Svei.