Fjandinn hirði þetta líf... nei djók

Jæja, ætli þessi dagur fari í eitthvað gáfulegra en að drekka kaffi og youtuba sig til vítis? Varla, vaaarlaaaa.

Ég er búin að vera ansi löt við að skrifa og lesa blogg. Í fyrradag fór ég svo rúntinn líkt og samviskusamur heimilislæknir, og las þau blogg sem ég hef tamið mér að lesa. Skyndilega dróg ský fyrir netsólu þegar ég komst að því að fólk er búið að liggja í einhverju kommenta skítkasti. Það eru nú engin tíðindi enda eiga margir erfitt með að átta sig á því að það er líka hægt að móðga, særa og rægja á internetinu eins og í lífinu sjálfu. Engu að síður kom þetta mér á óvart enda virðist ég gleyma því reglulega að það eru bara ekki allir næs hvað þá með fulle fem. Bæði pabbi og DD-unit hafa þurft að þola það undanfarnar vikur að eitthvað lið er að skríða um á netinu og inni á bloggsíðum þeirra og henda rusli og úldnum skoðunum í þau. Ég veit ekki hvort ég sé eitthvað marktækt fyrirbæri en pápi og dd eru sómafólk að mínu mati.

Nú ætla ég mér ekki að vera einhver internet Martin Luther King en geta ekki allir bara verið vinir?
Já seisei, en þá er komið að því að rægja móður mína örlítið, jú mikið rétt, á internetinu. Svo fer ég á eftir á Hagstofuna og skrái eftirfarandi breytingu:
Nafn: Júdas
Starf: Hræsnari
Sérgrein: Svik

Á sunnudaginn ætlaði ég að fara í berjamó með Tinnu vinkonu. En heyrðu nú mig, hvernig endaðir þú þá í Kringlunni með fimm ára barni og tómar tupperware dollur? Jú, ég skal segja þér frá því. Nú, ég hringdi í móður mína fyrir helgi í þeim tilgangi að grennslast fyrir um góð berjatínslusvæði í kringum borgina. Mamma, eins og hennar er von og vísa, óð af stað eins og bremsulaus járnbrautarlest og fór að plotta og plana. Nú líður og bíður og að morgni sunnudags er ég vakin með símtali.
,, Amma sagði að við værum að fara í berjamó!" (barnsrödd í skipandi tón)
,, ööö ha? heyrðu má ég hringja í þig eftir smá stund" (andfúl nývöknuð móðursysturrödd)
Svo hringdi ég í mömmu og hún sór fyrir að hafa ekki kjaftað þessu í barnið. Yeah right, varð innri rödd minni að orði. Svo hringdi ég í Tinnu vinkonu og ætlaði að grennslast fyrir um hvort henni þætti í lagi að berjamóið hefði breyst í míní ættarmót með fjölskyldunni minni.
,, Æi heyrðu, ég er að lakka eldhúsgólfið."
,, Ok allt í góðu." (innri rödd mín bölvaði)
Eftir nokkur símtöl var það ákveðið að ég myndi ná í barnið og keyra suður fyrir fjall eða eitthvað og fara til mömmu og vinkonu hennar. Þegar ég er svo komin upp að dyrum heima hjá systurdóttur minni hringir síminn aftur.
,, Hæ heyrðu ég nenni eiginlega ekki að vera hérna lengur, það er þungbúið og allt lítur út fyrir rigningu. Þessu var spáð (..kjáninn þinn sem lest ekki veðurspána.Innskot: LHH), svo er alltaf betra að fara fyrr af stað (..og þú gætir vanið þig á að vakna fyrr um helgar. Innskot: LHH.)"


Og þarna var ekki aftur snúið. Ég var komin með barn upp á arminn og það er bannað að svíkja börn að mínu mati. Mér datt í hug að bjóða henni í göngutúr um bæinn, jafnvel á róló, í skaðabætur fyrir berjamóinn (hennar mömmu). Þá gellur í hinni ömmu hennar (á spænsku): ,, Af hverju farið þið ekki bara í bíó?"
,,BÍÓ!!" æpir barnið svo glymur í Hallgrímskirkju. Eina myndin sem var í boði og hvorug okkar hafði séð var Wall-e. Hún var sýnd í Kringlunni. ,, Kringluferðin" er svo efni í heilan bækling en ég nenni ómögulega að skrifa um það. Góð saga en við það eitt að rifja þetta upp er ég aftur farin að finna fyrir því sem ég vil kalla: Berjagremju.

Lokakafli berjamósögunnar heitir: ,,Salt í sárið" og er svohljóðandi.

Sími hringir.

Dóttir: Halló
Móðir: Hæ, þetta er mamma.
Dóttir: (með kuldalegri röddu) Já hæ.
Móðir: Heyrðu svo veistu að þú getur komið í kvöld til mín og fengið bláber með rjóma.
Innri rödd dóttur: Thanks.