Stamandi nývöknungur.

Ég var vakin af blaðamanni já eða konu og spurð nokkurra spurninga um eitthvað. Mikið er ég heimsk á morgnana.

Er rétt að segja að eitthvað sé stolið úr kollinum á mér eða á að segja að einhverju hafi verið stolið úr kollinum á mér? Allavega er þetta viðtal löngu gufað upp í gegnum heilabörk minn. Ég held að ég hafi meira að segja ropað því áðan. Mig minnir að ég hafi sagt eitthvað svona: ,, Tjaaa...böööh? uu, böh." Svo sendi ég blaðamanneskjunni grátbón(email) um að fá að lesa það yfir.

Jæja en nú dregur til tíðinda. Í gærkvöldi féll enn eitt prinsipp vígið. Ég skráði mig á Facebook. Djöfull þarf ég að stilla mig um að finna ekki eitthvað ,,sniðugt" íslenskt nafn yfir Facebook. Stundum er nauðsynlegt að hemja æsta grínarann í sjálfum sér svo ekki verði til flippþynnka daginn eftir. Reyndar er orðið ansi langt síðan ég þjáðist af flippþynnku, ég er búin að vera of þreytt til þess að reita af mér mislukkaða brandara. Jæja, þessi bloggfærsla er farin að hljóma eins og ég sé bloggandi úti í bílskúr með snöruna um hálsinn. En nei, ég er bara í ágætis stuði við eldhúsborðið. Til þess að viðhalda stuðinu er ég að spá í að lesa ekki Fréttablaðið. Ég renndi augunum yfir síðuna og við mér blasti fyrirsögn um tvo menn sem köfnuðu í röri. Úff, ég vona að enginn úldinn íslenskur athafnamaður sé byrjaður að skrifa handrit um atburðinn.