Játning.

Nú verð ég bara að játa að ég horfði ekki á einn einasta handboltaleik. Ekki var það nú vegna áhugaleysis heldur vegna þess að ég get ekki horft á Ísland keppa í neinu. Ég verð alltaf svo geðbilaðslega keppnisóð og tapsár að ég er hætt að leggja þetta á mig. Síðasti leikur sem ég horfði á var á sautjánda júní í fyrra. Ég var stödd í heimsókn hjá kunningjum og skyndilega áttaði ég mig á því að ég var orðin snælduóð og gargaði þarna fyrir framan fólk sem ég þekki ekkert of vel. Ísland vann sem betur fer, annars hefði ég líklega farið að grenja.

Gaman að segja frá því að frá því að ég skrifaði Ísland vann sem betur fer, hefur heill vinnudagur liðið hjá. Ég sat í sakleysi mínu og bloggaði og þá var hringt í mig frá veitingastaðnum. ,, átt þú ekki að vera að vinna?" lesist með kólumbískum hreim.

,,Agg" æpti ég upp yfir mig og þaut af stað.

Og hér er ég núna komin aftur heim.
jájá.