Maníski safnarinn.

Þetta mun vera hluti af smádótasafni mínu. Frá því að ég man eftir mér þá hef ég alltaf fallið í stafi ef ég rekst á smáa hluti. Um daginn fékk ég verkefni í skólanum þar sem við áttum að gera teiknimyndasögu um týndan hlut. Ég gerði endurminningasögu um lukkutröll er ég eitt sinn glataði.

Þegar ég var barn átti ég bleikhært tröll sem hét Júmbi í höfuðið á birninum úr Lukku Láka bókinni Rangláti dómarinn. Sá Júmbi var drykkfelldur, latur og grimmur, minn var frekar edrú og næs. En sumsé, ég bjó til íbúð í gluggasyllu handa tröllinu mínu. Júmbi átti gullrúm og bleikan fataskáp. Dag einn týndist fjandans trölli. Vesalings geðheilsa mín varð aldrei söm. Ég fékk Júmba á heilann og til að bæta upp fyrir tapið fóru ósýnileg tröll að birtast í herbergi mínu. Þau gengu undir samheitinu Litlu tröllin. Fjölskylda mín tók fullan þátt í tröllaævintýrinu. ,, Hvað segja litlu tröllin í dag?" spurði mamma og pabbi minn teiknaði hurð og glugga á vegginn inni í eldhúsi. Fyrir utan dyrnar á heimili tröllanna, lét ég litla matarbita á barbíleirtau. Suma daga héldum við, ég og öll tröllin, risastórar skrúðgöngur í stofunni.
Eina manneskjan, sem fílaði ekki ósýnilega herinn minn, var frænka mín og jafnaldri. ,, Litlu tröllin eru ekki til í alvörunni!" skrækti frænksnið. Eitt sinn, þar sem við sátum við eldhúsborðið, benti frænka á borðið og spurði: ,, Er þetta tröll?". ,, Já" svaraði ég, ánægð með sýndan áhuga. Frænki tók sig til og lamdi með litla hnefanum sínum á borðið. Ég man ekki eftirstöðvar þessa atburðar en yfirleitt enduðu samskipti okkar á því að ég barði, beit eða öskraði á frænku mína. Hún missti sjaldan stjórn á skapi sínu enda var hún mun lúmskara og gáfaðra barn heldur en ég.

Nú verður hún líklega brjáluð af því að henni er ekki vel við þegar ég fer að segja sögur þar sem ég kem út eins og vinalegur einfeldningur og hún eins og evil mastermind. hehehe

4.apríl 2008

Edda var bitin af sporðdreka í Kolaportinu.

Nýtt ekki beinlínis grín.

Magga feita skoðar list.

Gamalt grín.

einu sinni var ég að dunda mér við þetta. Það var stuð. Núna dettur mér ekkert grín í hug. Ég er reyndar búin að teikna eina mynd en hún er ekki beinlínis grínmynd. Henni verður uplódað innan tíðar.

Haltu áfram að trukka.

Snúlli Snær er duglegur að fylgjast með fréttum. Þegar ég fer á fætur gellur í honum: ,, Krónan er komin upp í 75 krónur!" eða ,, Evrópubandalagið hefur ákveðið að sökkva Íslandi í sæ fyrir að vera okurbúlla með lélegt veður og glatað attitude gagnvart miðbænum sínum." Í morgun var hann að sýna mér fréttir af mótmælum vörubílstjóra. Ég varð alveg snar þegar ég sá hvað allir eru fúlir út af mótmælunum. Þetta er í ykkar þágu aularnir ykkar. Hvað með það þó þið komist ekki til Keflavíkur?? Það nennir aldrei neinn að mótmæla og núna loksins þegar flutningabílstjórar gera eitthvað þá eru allir bara að væla og vera aular." Fréttastofan á RÚV var ekkert að hjálpa til þegar að þeir sýndu bara neikvæða hlutann: Reitt fólk að missa af flugi til Ibiza.

Auðvitað myndu þeir hleypa sjúkrabílum í gegn. Þetta er ekki disney mynd þar sem vörubílstjórarnir eru hreinræktuð illmenni, brúnklæddir með sixpensara og svífast einskis eins og í dalmatíuhundamyndinni þetta eru venjulegir náungar sem eru ábyggilega mjög næs en eru bara komnir með ógeð á gerpunum sem reka þetta land.

Þetta er ekki þeim að kenna heldu olíufélugunum, ríkisstjórninni, olíusvolgrandi bandaríkjunum og aulanum sem fannst sniðugt að knúa ökutæki með risaeðlukúk.

Áfram trukkabílstjórar. Ég myndi skrifa þetta á bolinn minn og standa við Reykjanesbrautina ef ég væri ekki að spóka mig í Ameríku og drekka olíu úr martini glasi.

En já hér er að koma vor og í gær stóð ég eins og væminn auli og horfði á tré með bleikum blómum og brosti. Svo fór ég heim, rotaðist og vaknaði óvart klukkan 10 um kvöld. Jaaá.

egg

Núna er ég paranoid af því að það svarar enginn emailunum mínum. Er ég með svona andfúlt email?

Vinnuherbergi og örlítið baktal um skólafélaga.

Þetta er minn hluti af heimatilbúnu skrifstofunni okkar. Eins og sjá má þá er ég skipulögð og snyrtileg.

Ég var að koma úr tíma. Mjög skemmtilegur tími atarna en 85 prósentuhlutar nemendanna eru ljótu vitleysingarnir. Tökum Frank sem dæmi. Hann situr þarna með helvítis húfuna sína ofan á albínóahárinu sínu og teiknar myndir af konum í Borat-sundbolum. Þær eru allar með risabrjóst og sítt hár og allt er einhvern veginn þakið manga slikju. Hann er nú ekki einn um mangaslikjuna hún liggur hérna yfir öllu. Það er eitthvað asíuæði í gangi. Æi mér finnst þetta bara jafn lélegt og hvítt fólk með dredda. En aftur að Frank eða Frankie sem er gæluyrðið yfir þetta draslmenni. Ef hann væri ekki svona latur þá væri mér sama þótt hann myndi sýna þennan viðbjóð á Moma. Auk þess er það ekki strákfjandanum að kenna að kennararnir flestir eyða jafn miklum tíma í að tala um myndir sem eru augljóslega gerðar í skröltandi lest á þremur mínútum og myndir sem tóku marga daga í vinnslu. Böhhh, hvenær kemur maturinn minn?

Hans og Greta

Jæja búin að laga þetta. Ég þakka Jónínu aðstoðina við að leysa myndsnúningavandamálið. En þetta eru sem sagt Hanzel og Gretel. Myndin er frekar stór í raun og veru. Lófinn á Gretu er svipað stór og lófi fimm ára barns. OK bæ.

Tuskudýr

Þar sem Kristín hreifst svo af Kubbi og frændum hans, þá ákvað ég bara að demba tuskudýrahrúgunni minni hérna inn. Þetta eru bæði skólaverkefni og svo eitthvað sem ég hef verið að dunda í tilgangsleysi mínu.

Meiri hattar.

Hvernig snýr maður þessu helvíti? En já þarna er ég með helvítis hattinn. Ef ég væri hrifin af Vestmannaeyjum og fylleríi með Árna Johnsen þá myndi ég ábyggilega kaupa mér hattinn.

Spurning hvort ég geri það að prinsipp máli að fara aldrei til Vestmannaeyja fyrst ég er ekki ennþá búin að fara þangað.

Matta á fimm hatta.

þetta er nú eitthvað öfugsnúið en hér erum við sem sagt að máta hatta í túristabúð.

Snúlli Snær að kafna í Texas

Ég er í miklum net ham eða ham neti og ætla bara að sýna hitt og þetta fyrst ég nenni. En þetta er sem sagt Krúttbelgurinn að bíða eftir strætó í Texas. Hitinn var næstum óbærilegu svo vesalings drengurinn varð að skýla sér með tösku.

Kubbur og litlu frændur hans

Þessa náunga gerði ég fyrir mexíkanska svilkonu systur minnar og sá stóri var gjöf handa aríaprinsinum litla. Ég var búin að gleyma því hvað veggurinn á Lindargötunni var lifandis laxableikur.

eh.

já sko allt í einu fór ég að velta því fyrir mér hvort að það væri ekki ólöglegt að segja að einhverjum verði hlátur um hug. Ég held að ég hafi verið að rugla saman fjötur um fót og og hlátur í hug.

Mér kom ekki hlátur í hug.

Af hverju vefst þetta blessaða móðurmál mitt ennþá fyrir mér. Eftir að einhver smámunasamur málfasistadreddi minntist á það, á Rás eitt, að þjóð vor væri alltaf að rugla saman af og að þá varð mér allri lokið. Ekki var á það bætandi. Mér finnst mjög erfitt að muna hvenær maður á að segja að eða af. Að mér er annars gott af frétta.

En þetta af og að havarí hefur orðið til þess að ég gef mér aldrei tilefni.

Tekið til á internetinu

Nú veit ég hvað var að. Ég var komin með leið á útlitinu á blogginu mínu. Hér er gömul teikning af bræðrum sem eru eitthvað að vesenast.

Aríaprinsinn er búinn að ganga hér um gólf og spangóla af eirðarleysi. Ungfrú Margrét Eyrð(ég) skilur ómögulega hvers vegna honum leiðist. Á endanum sendi ég hann bara út úr húsi til að hitta kunningja. Ég nenni ekki að færa mig spönn frá rassi þar sem ég eyddi deginum í að þramma á the Armory Show sem er dáldið eins og heimilisiðnaðarsýning í Laugardalshöllinni nema bara með ríkara fólki og fleiri svörtum rúllukragabolum. Hananú, varð mér að orði þegar ég gekk inn ásamt frænku minni og eiginmanni hennar eða öllu heldur listfræðingnum og hjartaskurðlækninum. Þau eru einstaklega indæl og skemmtileg og líta út fyrir að vera 15 árum yngri en þau eru í raun og veru og ég veit ekki af hverju ég læt þær upplýsingar fljóta með. Kannski af því að ég var að horfa á þau í dag og dást að húðinni þeirra eða öllu heldur húðunum þeirra.

í gærkvöldi fórum við á Caribou eða Caribo eða... æi hljómsveit. Það var gubbað fjör. Hljómsveitin var samt með kjánalegustu visjúala sem ég hefi á glápt. Þeir voru svo andlausir og beisik að þeir voru næstum því snilld, en bara næstum því. Ég var farin að heyra í hausnum á mér, litlu lagbútana sem heyrast þegar að unglingarnir í That 70´s Show eru að glenna sig ofan á síkadelísku bakgrunnana í litlu milliköflunum í þáttunum. Þetta var í fyrsta sinn sem ég upplifði mig sem visuala fasista.

Á undan Caribou (ég gúgglaði það bara motherlicker) sáum við Fuckbuttons og litlu bifhárin í eyrunum á mér visnuðu. Þetta var aðeins of mikið træbal diskó, nei veistu, ég er bara að vera neikvæð, þetta var fínt.

úhh, í dag sá ég hund vinafólks okkar hömpa bak á barni. Það hefði getað verið fyndið en var meira svona eins og sena úr Gummo þ.e.a.s. of undarlegt til þess að manni verði hlátur um hug. Ég skammaði graða hvuttann og ýtti honum með löppinni og hann glefsaði út í loftið. Meiri vitleysingurinn.

Það er samt svo dularfullt að alltaf þegar ég sé eitthvað disturbing þá er ég alltaf svo lengi að ákveða hvað mér finnst um það. Kannski er ég með of þykkan heilabörk. Til dæmis, þegar ég var að fatta hvað hundurinn var að bauka þá heyrðist í heilanum á mér(í slow motion) ,, Er ekki eitthvað athugavert við þetta?" svo komu önnur skilaboð löngu síðar: ,, Júúúú, ég held það" þriðju skilaboðin fylgdu ekki fast á eftir: ,, Ætti ég ekki að gera eitthvað í þessu?". Fjórðu komu ekki um hæl: ,, Júú, en hvað?"

Áratug síðar tók einhver taugafruma við sér og æpti: ,, Látum hana ýta hundinumm í burtu með löppinni!", sem ég og gerði.

Það mætti stundum halda að ég væri heilasködduð eða dagreykingamanneskja. Ég mæli eindregið með því að fólk lendi ekki í slysi fyrir framan mig. Ykkur gæti auðveldlega blætt út fyrir framan mig á meðan ég væri að maula með mér: ,, Skrýtinn þessi vökvi sem lekur úr höfðinu á honum."

Já annars, farið á Santa María á Laugavegi. Ef þið verið fyrir vonbrigðum þá skal ég hundur heita og éta hattinn minn og fara fjandans til.

Ég veit ekki með þig en ég ætla að leggjast upp í sófa og horfa á eitthvað og borða frostpinna í leiðinni. Við eigum kassa af frostpinnum í ísskápnum. Lím, þrúgu, stráberja og órans. Oftast sitjum við uppi með þá óranslituðu eftir að hafa sleikt alla hina litina upp til agna. Hvern langar í eitthvað með appelsínubragði, ég bara spyr? Ef þetta eru ekki appelsínur eða appelsínusafi þá ætla ég ekki að japla á því. Sérstaklega þykir mér svívirðilegt þegar fólk reynir að blanda saman appelsínum og súkkulaði. Þegar ég var barn þá fór ég næstum því að gráta þegar ég sá pakka af Jaffakökum. Þær eru áreiðanlega innfluttar frá bakaríinu í helvíti. Bakaðar af fólki sem sveik undan skatti. úbbbb sem minnir mig á það, ég er ekki búin með skattaskýrsluna mína..... góði guð, ég skal hætta að vera reið yfir því að hafa ekki fengið páskaegg ef þú sendir mér endurskoðanda sem vill gera skattaskýrsluna mína ókeypis eða í skiptum fyrir teikningu af...ööö Tollstjórahúsinu í Tryggvagötu.

En já, er ekki bara dáldið fínt um að litast á blogginu mínu?

úgggele

Fjandinn hafi það.

trallilæ

óhóhó, þá erum við eiginlega bara komin heim frá Texas, ef heim skyldi kalla. Það væri nú aðeins of gróft að kalla Bandaríkin heimili eftir nokkurra mánaða dvöl.

Manfriendið mitt er að hamast við að pústa ýldulykt úr botninum á sér. Því sit ég hér í fýlu án þess að vera í vondu skapi.

Þegar við lentum í Texas þá; heyrðum við kántrítónlist, vorum afgreidd af konu sem hét Barbie. Ég stillti mig um að flissa enda rígfullorðin orðin.

Strákarnir í Reykjavík! gistu hjá Swingerum en við eymingjarnir hundskuðumst á hótel. Swingerarnir voru ljótir. Þetta voru hjón á miðjum aldri og kærastan þeirra. Maðurinn var hálfgerður Lebowsky, eiginkonan eins og lukkutröll og kærastan var með starandi augu eins og hún ætti við skjaldkirtilsvandamál að stríða.

Að sjálfsögðu stillti ég mig einnig um að flissa þegar við mættum þessu gengi frjálsra ásta. Við áttum sko upphaflega að gista hjá vinkonu þeirra en sölumaðurinn var svo lasinn að ég og aríprinsinn(eða Jarlinn af Fret eins og ég kalla hann núna) ákváðum að vera ekkert að raska ró hans.

Heyrðu augnablik, leyfðu mér að útskýra. Við vorum í Texas af því að okkur bauðst að glamra og tralla á tónlistarhátíðinni South by Southwest.

Annars var ég að hugsa um eitt sem mér þykir ansi fyndið. Þegar íslenskir fjölmiðlar fjalla um íslenskar hljómsveitir sem hætta sér út fyrir landið til að spila á tónleikum fyrir nokkrar erlendar hræður þá er fréttin alltaf svona: ,,_ _ _ _ gera það gott í Noregi." Svo er allt látið hljóma glamúrus og eins og allir séu að meikaða á nóinu. Úbbb, hvaðan koma allar þessar slettur. Ég sem er vel upp alin.

....

Jæji jæjason. Þá er ég búin að sitja enn einn daginn við skrifborðið mitt og teikna. Bakið mitt gefur frá sér undarleg hljóð þegar ég rétti úr mér. Á laugardaginn erum við að fara að spila á tónleikum.

Hmmm.. var það nokkuð fleira? Bjehh, getur varla hafa verið merkilegt.

Járni er steinsofandi, það er hægara sagt en gert að hrinda honum á lappir.

Lóa gamla

Ég var að koma úr teboði. Mjög indælt. Við sátum og drukkum te og spiluðum Scrabble. Ég vildi óska þess að ég væri ellilífeyrisþegi. Það hljómar ekkert smá næs. Dagurinn minn myndi vera einhvern veginn svona:

Vakna klukkan 7
Drekka kaffi eða te og lesa blöðin í svona klukkutíma
Rölta í sund
Hanga í sundi í svona 4 tíma
Fara heim og fá mér hádegismat
Baka
Bjóða einhverjum í kaffi
Spila, slúðra og spjalla í nokkra tíma
Fara á veitingahús
Fara heim og lesa
Glápa á sjónvarpið
Sofa

Repeat.

slepptessö barah.

Áðan sá ég rauðhærðan mann hlæja í sjónvarpinu, svo hrein hann eða reit óvart. Alltaf finnst mér jafn gaman þegar fólk fer að hrína upp úr þurru eða rýtir óvart. Nú ætla ég að giska, aðallega vegna þess að ég nenni ekki að fletta því upp, að þegar einhver segir ,, hrína" þá sé sá hinn sami að tala um svínavælið sem svín gefa frá sér en þegar þeir segja ,,rýta" þá séu þeir að tala um hitt svínahljóðið.. hmmm... hvað er gott orð yfir það, kannski rymja....já segjum bara að þegar svín rýta þá eru þau í raun og veru að rymja. Æi nú er ég ekki lengur viss.
Yfirleitt þegar ég hef hitt svín þá rýta þau og hrína bæði í einu.
Eins og sjá má á textanum hér á undan þá eru sumir greinilega komnir langt fram yfir háttatímann sinn.

Vðöööhh, þvílíkt antíklímax. Sko, nú þarf ég að útskýra ákveðna atburðarás. Ég er búin að vera að flissa yfir hinu og þessu í kvöld þökk sé manninum sem hrein eða reit. Það hláturskast gerði mig viðkvæma gagnvart öðrum fyndnum atburðum. Ég er ekki alveg viss hvort ég sé búin að vera sérlega heimsk í kvöld eða þá að athyglisgáfa mín sé og hafi verið með besta móti og láti ekki eina einustu grín-ögn framhjá sér fara. Nú nema hvað, maðurinn sem gaf frá sér þetta tiltekna svínahljóð olli því að ég fékk skyndilegan áhuga á því hvort hljóðið væri hrín og hvort væri rýt. Ooog til að gera langa sögu stutta þá gúglaði ég ,, að hrína" og rakst á þetta:

"Aldrei má hleypa straumi á rafskaut um leið og þau eru sett á dýrið. Það er mjög mikilvægt að staðsetja rafskautin vel á dýrinu áður en straumi er hleypt á. Annað er ill meðferð á dýri og hætta á blæðingum í kjöti eykst verulega. Svín eiga helst ekki að hrína þegar þau fá raflost, ef það gerist oft er ástæða til að yfirfara útbúnað og handtök starfsfólks. Þegar rétt er staðið að deyfingu með raflosti þá finnur dýrið ekki til. Ef straumur er ónógur eða ef straumur fer ekki í gegnum heilann þá finnur dýrið mikinn sársauka við raflostið."

Samkvæmt heimasíðunni landbunadur.is, um meðferð sláturdýra.

Stundum gleymi ég því hvað ég er í geðveikri afneitun gagnvart því hvernig kjöt og dýr tengjast. Mér tekst í alvörunni að telja mér trú um að kjötbollur séu bara bollur sem amma mín týnir af trjánum í garðinum hjá sér.

Já Hemmi minn, Ignorance is bliss. Þarna tókst mér að kvóta í Ladda og Matrix í sömu setningunni. Virkilega gott hjá mér. ,,Svonehh, réttið mér medallíjonn og hefið hena úr guddleh."

Fyrst svín eru hér til umræðu, eða já, ekki beinlínis umræðu þar sem ég er bara að tala og enginn annar, þá langar mig að minnast á mjög skemmtilegt svín sem ég sá í sjónvarpinu um daginn. Blessað svínið hét Elvis og var, einhverra hluta vegna, þáttakandi í hryllingsraunveruleikaþáttaröðinni "Make me a Supermodel!". Einhverju gáfnaljósi hafði dottið í hug að láta tilvonandi fyrirsæturnar þramma sýningarpallinn með dýr sér við hlið. Karlmódel nokkuð dróg Elvis litla úr dýrahrúgunni og hélt að það hefði aldeilis dottið í lukkupottinn.
Ef ekki hefði verið fyrir svínið þá hefði ég aldrei komist að því hvað vitleysingarnir í "Gjörið mig að ofurfyrirsætu!" væru að bralla. Málið er nú einfaldlega það að ég er búin að vera lasin þessa vikuna og lagðist því í mikið sjónvarpsgláp. Ég hafði hvorki orku né áhuga á að horfa á neitt sérstakt og var því að flakka um öldur ljósvakans af miklum móð. Þegar Elvis litli birtist á skjánum æpti ég upp yfir mig, hrein eða reit og neyddist til þess að horfa á bút úr þættinum. Elvis þessi var óþekktargrís og neitaði að ganga pallinn. Svo dillaði hann bara rófunni þessi elska. Ég verð að eignast grís. En bara svona puntsvín sem er búið að erfðabreyta á viðbjóðslegan hátt og breyta í eilífðarbarn. Dvergsvín, mig langar í dvergsvín.

Það er ekki heil brú í þessu helvíti.