Maníski safnarinn.

Þetta mun vera hluti af smádótasafni mínu. Frá því að ég man eftir mér þá hef ég alltaf fallið í stafi ef ég rekst á smáa hluti. Um daginn fékk ég verkefni í skólanum þar sem við áttum að gera teiknimyndasögu um týndan hlut. Ég gerði endurminningasögu um lukkutröll er ég eitt sinn glataði.

Þegar ég var barn átti ég bleikhært tröll sem hét Júmbi í höfuðið á birninum úr Lukku Láka bókinni Rangláti dómarinn. Sá Júmbi var drykkfelldur, latur og grimmur, minn var frekar edrú og næs. En sumsé, ég bjó til íbúð í gluggasyllu handa tröllinu mínu. Júmbi átti gullrúm og bleikan fataskáp. Dag einn týndist fjandans trölli. Vesalings geðheilsa mín varð aldrei söm. Ég fékk Júmba á heilann og til að bæta upp fyrir tapið fóru ósýnileg tröll að birtast í herbergi mínu. Þau gengu undir samheitinu Litlu tröllin. Fjölskylda mín tók fullan þátt í tröllaævintýrinu. ,, Hvað segja litlu tröllin í dag?" spurði mamma og pabbi minn teiknaði hurð og glugga á vegginn inni í eldhúsi. Fyrir utan dyrnar á heimili tröllanna, lét ég litla matarbita á barbíleirtau. Suma daga héldum við, ég og öll tröllin, risastórar skrúðgöngur í stofunni.
Eina manneskjan, sem fílaði ekki ósýnilega herinn minn, var frænka mín og jafnaldri. ,, Litlu tröllin eru ekki til í alvörunni!" skrækti frænksnið. Eitt sinn, þar sem við sátum við eldhúsborðið, benti frænka á borðið og spurði: ,, Er þetta tröll?". ,, Já" svaraði ég, ánægð með sýndan áhuga. Frænki tók sig til og lamdi með litla hnefanum sínum á borðið. Ég man ekki eftirstöðvar þessa atburðar en yfirleitt enduðu samskipti okkar á því að ég barði, beit eða öskraði á frænku mína. Hún missti sjaldan stjórn á skapi sínu enda var hún mun lúmskara og gáfaðra barn heldur en ég.

Nú verður hún líklega brjáluð af því að henni er ekki vel við þegar ég fer að segja sögur þar sem ég kem út eins og vinalegur einfeldningur og hún eins og evil mastermind. hehehe