Barn með andlitshár.

Já ég skal segja ykkur það. Við fórum í kvöldgöngutúr og viti menn, í götunni lá manneskja. Skyndilega spratt upp drengur, um það bil ellefu eða tólf ára, sem hafði bara verið að grínast í vini sínum. Þegar betur var að gáð þá var ungi grínarinn með skegg. Það þótt mér mun fyndnara en ,,liggja í götunni" djókið.

Mandag

Mandag mandag, sa god med mig.

Ég var að koma úr skólanum. Frægur teiknimyndasöguhöfundur, Kim Deitch, var að leysa kennarann minn af. Því miður gat ég ekki nýtt mér ótæmandi viskubrunn gamla refsins því hann var svo skelfilega andfúll. Hann var eitthvað að skoða dótið mitt og tala og ég kúgaðist lítillega. Sem betur fer er ég svo mikil dama að ég gat kúgast án þess að vera með læti.

En jú og jemm, ég sat bara og teiknaði og lét lítið á mér bera. Ég gat ekki hugsað mér að finna þessa lykt aftur. Lyktin var svona dáldið eins og streptókokkalykt ef einhver kannast við þá ýldufýlu.

Þennan fnyk hef ég ekki fundið síðan smiðurinn með streptókokkana reyndi við mig í strætó þarna um árið. Svo þegar hann bað mig um símanúmerið mitt átti ég erfitt með að hemja undrun mína. Ég snéri nefnilega höfðinu að glugganum alla ferðina og svaraði í einsatkvæðisorðum og spurði engra spurninga. Furðulega vanhæfur í því að meta andstæður greyið. Kannski var hann bara með hita eða eitthvað vanheill á geði.

Eiginmaður minn er að skoða skipaferðir á netinu. Það væri nú bara gaman að sigla heim.

dæ

ÍÍííííkh. Heili minn er að sjóða upp úr kúpu. Í dag er ég búin að prenta sex ætingarmyndir og klára eitt stykki portrettmálverk og þarf víst að sætta mig við það að vinna og vinna alla helgina.
Lappirnar á mér eru búnar að sofna um það bil, tre million sinnum vegna þess að ég sit eins og kjáni þegar ég er að vinna.

Núna ligg ég í sófanum með prentsvertu undir nöglunum, plástur á fingrinum og belginn fullan af osti og maískornum eins og hvað, jú eins og grís eða gríslingur.
Aríaprinsinn... sem minnir mig á það, ég þarf að finna nýtt nafn á hann. En já sumsugt, herra Hávær..hehehe, mikið er ég fyndin lítil ófreskja. Drengurinn er meira að vera tillitsamur um þessar mundir og situr því á móti mér með heyrnatól. Ætli hann sé ekki að búa til einhverja kakófóníska kransaköku. En ég gæti ómögulega vitað það því hér ríkir þögn.

Í gærkveldi fórum við á tónleika með gesti vorum herra Trumpington. Hann ásamt indælli stúlku frá Hol-landi spila dularfulla tónlist á undarlegum stöðum. Áður en við mættum á staðinn var ég að sjálfsögðu búin að snúa upplýsingunum, sem mér voru gefnar af sjálfum Trumpington, á hvolf og var allt kvöldið að undirbúa mig að hlýða á hörmulega Seinfeld slap bassa drullu. Svo reyndist alls ekki vera og ég var fegin og þetta var fallegt.

Um daginn var ég að ræða um broskarla við Hallarmúla. Hann heldur því fram að broskarla séu mikilvægir í samtölum á netinu, kommentum og þannig löguðu. Ég skil argúmentið en ég er bara rétt svo byrjuð að nota upphrópunarmerki. Mér hefur nefnilega alltaf fundist furðulegt að vera með einhverjar upphrópanir í texta! En kannski hef ég rangt fyrir mér og lífið er betra með :) og !

uppáhaldsorðin mín úr þessari bloggfærslu eru; ligg, grís, argúment og slapbassadrulla

Bæ

Lalalalaaa

Ég er að fara í barnasturtu eða baby shower. Það var dáldið skemmtilegt að fara í barnafatabúð og kaupa lítil föt. Ætli ég verði ekki bara í barnabúðum þegar ég kem heim fyrst fólk er að fjölga sér svona mikið í kreppunni. Sverrir Stormsker er ábyggilega búinn að semja lag um þetta.

En gaskarlinn kom og fór og núna getum við farið í bað. Ekki það að við séum búin að vera drullug í mánuð. Bara svona semí drullug. Við fórum í YMCA, böðuðum okkur heima hjá öðrum og svo voru nokkur kattaþvotts session með köldu vatni í vaskinum inni á baði. Áðan sat ég í garði með yndislegri frænku minni. Ég var að reyna að teikna hana en það var ekki alveg nógu vel heppnað hjá mér svo ég tók ljósmyndir og ætla að reyna að gera smekkleg málverk.

4.apríl 2008 taka tvö

Nanna reynir að gera Huggó heima hjá sér.

Maníski safnarinn.

Þetta mun vera hluti af smádótasafni mínu. Frá því að ég man eftir mér þá hef ég alltaf fallið í stafi ef ég rekst á smáa hluti. Um daginn fékk ég verkefni í skólanum þar sem við áttum að gera teiknimyndasögu um týndan hlut. Ég gerði endurminningasögu um lukkutröll er ég eitt sinn glataði.

Þegar ég var barn átti ég bleikhært tröll sem hét Júmbi í höfuðið á birninum úr Lukku Láka bókinni Rangláti dómarinn. Sá Júmbi var drykkfelldur, latur og grimmur, minn var frekar edrú og næs. En sumsé, ég bjó til íbúð í gluggasyllu handa tröllinu mínu. Júmbi átti gullrúm og bleikan fataskáp. Dag einn týndist fjandans trölli. Vesalings geðheilsa mín varð aldrei söm. Ég fékk Júmba á heilann og til að bæta upp fyrir tapið fóru ósýnileg tröll að birtast í herbergi mínu. Þau gengu undir samheitinu Litlu tröllin. Fjölskylda mín tók fullan þátt í tröllaævintýrinu. ,, Hvað segja litlu tröllin í dag?" spurði mamma og pabbi minn teiknaði hurð og glugga á vegginn inni í eldhúsi. Fyrir utan dyrnar á heimili tröllanna, lét ég litla matarbita á barbíleirtau. Suma daga héldum við, ég og öll tröllin, risastórar skrúðgöngur í stofunni.
Eina manneskjan, sem fílaði ekki ósýnilega herinn minn, var frænka mín og jafnaldri. ,, Litlu tröllin eru ekki til í alvörunni!" skrækti frænksnið. Eitt sinn, þar sem við sátum við eldhúsborðið, benti frænka á borðið og spurði: ,, Er þetta tröll?". ,, Já" svaraði ég, ánægð með sýndan áhuga. Frænki tók sig til og lamdi með litla hnefanum sínum á borðið. Ég man ekki eftirstöðvar þessa atburðar en yfirleitt enduðu samskipti okkar á því að ég barði, beit eða öskraði á frænku mína. Hún missti sjaldan stjórn á skapi sínu enda var hún mun lúmskara og gáfaðra barn heldur en ég.

Nú verður hún líklega brjáluð af því að henni er ekki vel við þegar ég fer að segja sögur þar sem ég kem út eins og vinalegur einfeldningur og hún eins og evil mastermind. hehehe

4.apríl 2008

Edda var bitin af sporðdreka í Kolaportinu.

Nýtt ekki beinlínis grín.

Magga feita skoðar list.

Gamalt grín.

einu sinni var ég að dunda mér við þetta. Það var stuð. Núna dettur mér ekkert grín í hug. Ég er reyndar búin að teikna eina mynd en hún er ekki beinlínis grínmynd. Henni verður uplódað innan tíðar.

Haltu áfram að trukka.

Snúlli Snær er duglegur að fylgjast með fréttum. Þegar ég fer á fætur gellur í honum: ,, Krónan er komin upp í 75 krónur!" eða ,, Evrópubandalagið hefur ákveðið að sökkva Íslandi í sæ fyrir að vera okurbúlla með lélegt veður og glatað attitude gagnvart miðbænum sínum." Í morgun var hann að sýna mér fréttir af mótmælum vörubílstjóra. Ég varð alveg snar þegar ég sá hvað allir eru fúlir út af mótmælunum. Þetta er í ykkar þágu aularnir ykkar. Hvað með það þó þið komist ekki til Keflavíkur?? Það nennir aldrei neinn að mótmæla og núna loksins þegar flutningabílstjórar gera eitthvað þá eru allir bara að væla og vera aular." Fréttastofan á RÚV var ekkert að hjálpa til þegar að þeir sýndu bara neikvæða hlutann: Reitt fólk að missa af flugi til Ibiza.

Auðvitað myndu þeir hleypa sjúkrabílum í gegn. Þetta er ekki disney mynd þar sem vörubílstjórarnir eru hreinræktuð illmenni, brúnklæddir með sixpensara og svífast einskis eins og í dalmatíuhundamyndinni þetta eru venjulegir náungar sem eru ábyggilega mjög næs en eru bara komnir með ógeð á gerpunum sem reka þetta land.

Þetta er ekki þeim að kenna heldu olíufélugunum, ríkisstjórninni, olíusvolgrandi bandaríkjunum og aulanum sem fannst sniðugt að knúa ökutæki með risaeðlukúk.

Áfram trukkabílstjórar. Ég myndi skrifa þetta á bolinn minn og standa við Reykjanesbrautina ef ég væri ekki að spóka mig í Ameríku og drekka olíu úr martini glasi.

En já hér er að koma vor og í gær stóð ég eins og væminn auli og horfði á tré með bleikum blómum og brosti. Svo fór ég heim, rotaðist og vaknaði óvart klukkan 10 um kvöld. Jaaá.

egg

Núna er ég paranoid af því að það svarar enginn emailunum mínum. Er ég með svona andfúlt email?

Vinnuherbergi og örlítið baktal um skólafélaga.

Þetta er minn hluti af heimatilbúnu skrifstofunni okkar. Eins og sjá má þá er ég skipulögð og snyrtileg.

Ég var að koma úr tíma. Mjög skemmtilegur tími atarna en 85 prósentuhlutar nemendanna eru ljótu vitleysingarnir. Tökum Frank sem dæmi. Hann situr þarna með helvítis húfuna sína ofan á albínóahárinu sínu og teiknar myndir af konum í Borat-sundbolum. Þær eru allar með risabrjóst og sítt hár og allt er einhvern veginn þakið manga slikju. Hann er nú ekki einn um mangaslikjuna hún liggur hérna yfir öllu. Það er eitthvað asíuæði í gangi. Æi mér finnst þetta bara jafn lélegt og hvítt fólk með dredda. En aftur að Frank eða Frankie sem er gæluyrðið yfir þetta draslmenni. Ef hann væri ekki svona latur þá væri mér sama þótt hann myndi sýna þennan viðbjóð á Moma. Auk þess er það ekki strákfjandanum að kenna að kennararnir flestir eyða jafn miklum tíma í að tala um myndir sem eru augljóslega gerðar í skröltandi lest á þremur mínútum og myndir sem tóku marga daga í vinnslu. Böhhh, hvenær kemur maturinn minn?

Hans og Greta

Jæja búin að laga þetta. Ég þakka Jónínu aðstoðina við að leysa myndsnúningavandamálið. En þetta eru sem sagt Hanzel og Gretel. Myndin er frekar stór í raun og veru. Lófinn á Gretu er svipað stór og lófi fimm ára barns. OK bæ.

Tuskudýr

Þar sem Kristín hreifst svo af Kubbi og frændum hans, þá ákvað ég bara að demba tuskudýrahrúgunni minni hérna inn. Þetta eru bæði skólaverkefni og svo eitthvað sem ég hef verið að dunda í tilgangsleysi mínu.

Meiri hattar.

Hvernig snýr maður þessu helvíti? En já þarna er ég með helvítis hattinn. Ef ég væri hrifin af Vestmannaeyjum og fylleríi með Árna Johnsen þá myndi ég ábyggilega kaupa mér hattinn.

Spurning hvort ég geri það að prinsipp máli að fara aldrei til Vestmannaeyja fyrst ég er ekki ennþá búin að fara þangað.

Matta á fimm hatta.

þetta er nú eitthvað öfugsnúið en hér erum við sem sagt að máta hatta í túristabúð.

Snúlli Snær að kafna í Texas

Ég er í miklum net ham eða ham neti og ætla bara að sýna hitt og þetta fyrst ég nenni. En þetta er sem sagt Krúttbelgurinn að bíða eftir strætó í Texas. Hitinn var næstum óbærilegu svo vesalings drengurinn varð að skýla sér með tösku.

Kubbur og litlu frændur hans

Þessa náunga gerði ég fyrir mexíkanska svilkonu systur minnar og sá stóri var gjöf handa aríaprinsinum litla. Ég var búin að gleyma því hvað veggurinn á Lindargötunni var lifandis laxableikur.

eh.

já sko allt í einu fór ég að velta því fyrir mér hvort að það væri ekki ólöglegt að segja að einhverjum verði hlátur um hug. Ég held að ég hafi verið að rugla saman fjötur um fót og og hlátur í hug.

Mér kom ekki hlátur í hug.

Af hverju vefst þetta blessaða móðurmál mitt ennþá fyrir mér. Eftir að einhver smámunasamur málfasistadreddi minntist á það, á Rás eitt, að þjóð vor væri alltaf að rugla saman af og að þá varð mér allri lokið. Ekki var á það bætandi. Mér finnst mjög erfitt að muna hvenær maður á að segja að eða af. Að mér er annars gott af frétta.

En þetta af og að havarí hefur orðið til þess að ég gef mér aldrei tilefni.

Tekið til á internetinu

Nú veit ég hvað var að. Ég var komin með leið á útlitinu á blogginu mínu. Hér er gömul teikning af bræðrum sem eru eitthvað að vesenast.

Aríaprinsinn er búinn að ganga hér um gólf og spangóla af eirðarleysi. Ungfrú Margrét Eyrð(ég) skilur ómögulega hvers vegna honum leiðist. Á endanum sendi ég hann bara út úr húsi til að hitta kunningja. Ég nenni ekki að færa mig spönn frá rassi þar sem ég eyddi deginum í að þramma á the Armory Show sem er dáldið eins og heimilisiðnaðarsýning í Laugardalshöllinni nema bara með ríkara fólki og fleiri svörtum rúllukragabolum. Hananú, varð mér að orði þegar ég gekk inn ásamt frænku minni og eiginmanni hennar eða öllu heldur listfræðingnum og hjartaskurðlækninum. Þau eru einstaklega indæl og skemmtileg og líta út fyrir að vera 15 árum yngri en þau eru í raun og veru og ég veit ekki af hverju ég læt þær upplýsingar fljóta með. Kannski af því að ég var að horfa á þau í dag og dást að húðinni þeirra eða öllu heldur húðunum þeirra.

í gærkvöldi fórum við á Caribou eða Caribo eða... æi hljómsveit. Það var gubbað fjör. Hljómsveitin var samt með kjánalegustu visjúala sem ég hefi á glápt. Þeir voru svo andlausir og beisik að þeir voru næstum því snilld, en bara næstum því. Ég var farin að heyra í hausnum á mér, litlu lagbútana sem heyrast þegar að unglingarnir í That 70´s Show eru að glenna sig ofan á síkadelísku bakgrunnana í litlu milliköflunum í þáttunum. Þetta var í fyrsta sinn sem ég upplifði mig sem visuala fasista.

Á undan Caribou (ég gúgglaði það bara motherlicker) sáum við Fuckbuttons og litlu bifhárin í eyrunum á mér visnuðu. Þetta var aðeins of mikið træbal diskó, nei veistu, ég er bara að vera neikvæð, þetta var fínt.

úhh, í dag sá ég hund vinafólks okkar hömpa bak á barni. Það hefði getað verið fyndið en var meira svona eins og sena úr Gummo þ.e.a.s. of undarlegt til þess að manni verði hlátur um hug. Ég skammaði graða hvuttann og ýtti honum með löppinni og hann glefsaði út í loftið. Meiri vitleysingurinn.

Það er samt svo dularfullt að alltaf þegar ég sé eitthvað disturbing þá er ég alltaf svo lengi að ákveða hvað mér finnst um það. Kannski er ég með of þykkan heilabörk. Til dæmis, þegar ég var að fatta hvað hundurinn var að bauka þá heyrðist í heilanum á mér(í slow motion) ,, Er ekki eitthvað athugavert við þetta?" svo komu önnur skilaboð löngu síðar: ,, Júúúú, ég held það" þriðju skilaboðin fylgdu ekki fast á eftir: ,, Ætti ég ekki að gera eitthvað í þessu?". Fjórðu komu ekki um hæl: ,, Júú, en hvað?"

Áratug síðar tók einhver taugafruma við sér og æpti: ,, Látum hana ýta hundinumm í burtu með löppinni!", sem ég og gerði.

Það mætti stundum halda að ég væri heilasködduð eða dagreykingamanneskja. Ég mæli eindregið með því að fólk lendi ekki í slysi fyrir framan mig. Ykkur gæti auðveldlega blætt út fyrir framan mig á meðan ég væri að maula með mér: ,, Skrýtinn þessi vökvi sem lekur úr höfðinu á honum."

Já annars, farið á Santa María á Laugavegi. Ef þið verið fyrir vonbrigðum þá skal ég hundur heita og éta hattinn minn og fara fjandans til.

Ég veit ekki með þig en ég ætla að leggjast upp í sófa og horfa á eitthvað og borða frostpinna í leiðinni. Við eigum kassa af frostpinnum í ísskápnum. Lím, þrúgu, stráberja og órans. Oftast sitjum við uppi með þá óranslituðu eftir að hafa sleikt alla hina litina upp til agna. Hvern langar í eitthvað með appelsínubragði, ég bara spyr? Ef þetta eru ekki appelsínur eða appelsínusafi þá ætla ég ekki að japla á því. Sérstaklega þykir mér svívirðilegt þegar fólk reynir að blanda saman appelsínum og súkkulaði. Þegar ég var barn þá fór ég næstum því að gráta þegar ég sá pakka af Jaffakökum. Þær eru áreiðanlega innfluttar frá bakaríinu í helvíti. Bakaðar af fólki sem sveik undan skatti. úbbbb sem minnir mig á það, ég er ekki búin með skattaskýrsluna mína..... góði guð, ég skal hætta að vera reið yfir því að hafa ekki fengið páskaegg ef þú sendir mér endurskoðanda sem vill gera skattaskýrsluna mína ókeypis eða í skiptum fyrir teikningu af...ööö Tollstjórahúsinu í Tryggvagötu.

En já, er ekki bara dáldið fínt um að litast á blogginu mínu?