Merkileg uppgötvun

Ég er búin að fatta hvers vegna enginn kommentar hér lengur. Það eru allir of uppteknir við að fjölga sér. Ólíklegasta fólk er að hamast við að skipta frumum inni í sér. Ég veit ekki hvað mér á að finnast um þetta en ég býst ekki við því að fara í partý í nánustu framtíð. Eða jú kannski með Tinnu og Ásthildi.

Heima er best

Mér fannst rétt að tilkynna að ef þið hafið áhuga á að hitta mig þá er ég stödd á íslandi. Við hliðina á mér er bleikklædd lítil frænka sem þagnar sjaldan. Mjög vinalegt.

Jul

Gledileg jól.

Á næsta ári verdur blogg þetta til fyrirmyndar. Jákvæðnin og lífsgleðin munu drjúpa af hverju strái. Klístrað blogg 2008.

Ég er búin að éta svo mikið konfekt að ég get varla mælt orð af vörum, hvað þá fingrum. Neih bara smá vélritunardjók hjá mér.

Svo virðist sem fjölskylda mín haldi að ég hafi flutt til Suðurskautslandsins. Ég fékk bara ullarvörur í jólagjöf. En thad var dásamlegt thar sem ég er búin ad vera illa klædd í allan vetur.

Aríaprinsinn sló öll met með gebbuðum jólagjöfum. Smádótið valt hér um gangana og ég skríkti eins og japönsk smápíka.

Bæ

Núna er litli kall orðinn þreyttur. Í nótt var ég að klára nokkur verkefni og svo leit ég á klukkuna og hún var orðin sjö. Svo illa vildi nú til að ég þurfti að fara á fætur klukkan hálf átta. Ég veit ekki hvað í dauðanum ég er að blogga núna. blefs

Svínið yðar.

Jæja, þá er kominn tími til þess að tala um nýja erkióvin, málunarkennarann minn. Ef einhver mun brenna í víti þá er það þessi blessaði aðili.

Á hverjum þriðjudagsmorgni síðan í ágúst hef ég drattast af stað með lestinni til þess að mæta í tíma hjá þessari eðlu. Maður þessi er einstaklega slæmur kennari og hefur stundað það að láta mér líða eins og hálfvita í hálft ár.

Frá níu til þrjú stöndum við nemendurnir með olíulitina okkar og málum berrassað fólk. Þegar hin berrössuðu taka sér pásur, breytir kennarinn sverum vísifingri sínum í lítinn krók og hreyfir puttann með svokallaðri ,, Komið hingað" hreyfingu. "Come, gather your stools" segir hann alltaf. Svo byrjar ballið.

Í stað þess að fræða okkur um notkun olíumálningar og almenna litameðferð, blaðrar hann út í eitt um Hollywood stjörnur, peninga og fleira leiðinlegt. "You know, Gwyneth Palthrow has realllly bad skin" segir flónið. Þvínæst fer hann að rausa um hversu gamlir Harrison Ford og Sean Connery séu orðnir og hvað Nicolas Cage ræfillinn sé með lélega hárígræðslu. Þetta veit hann því þegar hann er ekki að "kenna", þá fær hann þetta fólk í heimsókn og málar þau fyrir bíóauglýsingar. Mig grunar nú reyndar að það sé bölvuð lygi.

Svo heldur hann því fram að hann hafi verið inni í einum af ormunum í bíómyndinni Tremors og að sjálfur Kevin Bacon hafi staðið á höfðinu á honum. ,, Hvílíkur heiður" hugsaði ég með mér. Hróðugur sagði hann okkur að Herra Beikon hafi staðið fyrir aftan hann í röð á Starbucks og hvíslað í eyra hans: ,, Má ég standa á höfðinu þínu." Svo hlógu þeir saman því þeir eru víst svo ægilega miklir mátar. Þetta hljómar ef til vill eins og hress karl en þið verðið eiginlega bara að hitta hann til þess að sjá hvað hann er hálslaus og creepy. Hann er alltaf í svörtum fötum og horfir aldrei í augun á manni.

Verkefnin í tímanum eru álíka spennandi og maðurinn sjálfur. Núna þarf ég að mála kvikmyndaplaggat fyrir næsta tíma. Valið stóð á milli: Indiana Jones, National Treasurer og Harry Potter. Ég er ekki alveg í stuði fyrir það.

Svo segir kennarinn að það séu nú eiginlega bara hann og annar maður sem séu að mála þessi plaggöt. Engu að síður hvetur hann suma nemendur til þess að reyna fyrir sér í þessum bransa því þar liggi peningarnir. Hann er mjög hrifinn að peningum og fær aldrei leið á því að segja okkur hvað hann fékk vel borgað fyrir eitthvað óspennandi verkefni. ,, Þau þurftu nú bara að veifa seðlunum fyrir framan nefið á mér og ég að sjálfsögðu þáði" segir hann glaður.

Í nokkra mánuði var hann alltaf að tönnlast á því að fyrir ofan dyrnar á kennslustofunni ætti að vera skilti sem segði: "Illustrators, we be hoes." Ekki þótti mér nú mikið til vændiskonu titilsins koma og eftir um það bil þrjá mánuði sagði ég stundarhátt á ensku: ,, Ertu til í að hætta að segja að við séum hórur." Hann leit á mig með undarlegum svip og breytti "hoes" í "flexible". Nú tveimur mánuðum síðar segir hann alltaf:" You know, illustrators we be...." svo lítur hann hratt á mig og segir hæðnislega með ýktum tilburðum: "..FLEXibleeee" með sérstakri áherslu á bul í fleksíbul.

Fleksíbuuuuul baular hann nokkrum sinni á dag. Ég held hreinlega að maðurinn sé eitthvað geðveikur. Fyrst fannst mér þetta bara fyndið en svo fór þetta bara að vera eins og áráttugeðbilun hjá vesalings manngarminum.

Nú nema hvað, smám saman fár maðurinn að taka mig fyrir. Hann hrifsaði til dæmis mynd sem ég var að mála í tímanum af borðinu. Ég var búin að mála allsbera manninn sem stóð fyrir framan mig og var að dunda mér við að skreyta myndina. Ég var að teikna eitthvað skraut á kantana á myndinni þegar að Kroppinbakur kemur, grípur myndina af borðinu og endar svo á því að labba um herbergið til þess að sýna öllum bekknum. Svo fór hann að gefa í skyn að skrautið sem ég hefði teiknað liti út eins og kynfæri og eitthvað fleira miður skemmtilegt. Ég rétti fram höndina og þakkaði honum kærlega fyrir dýrustu niðurlægingu ævi minnar. 16000 dollarar fyrir að láta amerískan þrolla gera grín að mér.

Eitt af því versta við þennan mann er að hann er ægilega æstur í að faðma fólk og klappa nemendum á bakið og grípa í axlirnar á þeim. Svo velur hann sér uppáhaldsnemendur og bekkjarfíflið. Ég vann fíflalottóið að þessu sinni. Það er víst ekki sniðugt að vera ósammála vitleysingum sem hafa eitthvað með einkunnir manns að gera. Ég er samt alls ekki búin að vera dónalega. Krakkarnir í bekknum hafa meira að segja tekið eftir hvernig hann hefur tekið mig fyrir. Til dæmis sakaði hann mig um að hafa ekki unnið nógu og mikið í einum tímanum af því að ég væri alltaf að tala við stelpuna við hliðina á mér. Í fyrsta lagi kláraði ég allt sem ég átti að vera að gera. í öðru lagi þá leit ég aldrei upp frá myndinni, í þriðja lagi töluðum við lágt og samtölin voru stutt og fá. Í fjórða lagi þá sátu tvær stelpur stutt frá okkur og töluðu út í eitt. Þær voru háværar og flissandi. Svo tók ég eftir því að þær höfðu ekki gert bofs og önnur þeirra mætti meira að segja tveimur klukkutímum of seint í tímann. Kennaraómyndin gerðist meira svo djarfur að leyfa henni að fara fyrr heim því hún fór að barma sér yfir því hvað hún væri lasin. Daginn eftir fór stúlkan að ræða við mig um hversu undarlegt það hefði verið að gæinn hefði verið að atast í mér þar sem hún hefði verið að kjafta allan daginn eftir að hafa mætt allt of seint og ekki hafa gert neitt. blahh mér líður bara eins og einhverjum reiðum ungling. Æi jæja, ég er nú ekki alveg búin með þetta kennararöfl en ég er svo þreytt að ég ætla bara að láta mig falla ofan ár rúmið mitt. Meiri heimavinna á morgun. Svei.

Jóhanna af Örk

Nú sit ég í sófa og teikna Jóhönnu af Örk. Það er stuð. Áður fyrr var ég afar fælin við að teikna hesta en núna finnst mér fátt skemmtilegra. Aríaprinsinn liggur á gólfinu og er að tala við mig og reyna að fá mig til þess að gera eitthvað annað en að læra. En ég veit betur en að láta freistast. Ég þarf nefnilega að gera nokkra hluti:

%Teikna sögubók

%Klára bók fyrir design for illustrators

%sauma þrjá kalla og búa til kassa utan um fimm kalla

%mála tvö málverk

%teikna átta myndir

%teikna teikningu sem er tíu fet á lengd en um það bil eitt á hæð

%skrifa litla ritgerð(5 bls)


Og þannig er það nú. Hægri hönd mín er ótryggð fyrir skakkaföllum by the way. Ég verð að byrja að læra að teikna með vinstri eða tánum. Tánum mínum.

Svo koma jólin bráðum. Ég hef eiginlega ekki tíma til þess að halda þau. Ooooog já og ekkert meira. Eða jú, ég á nýja kápu. Merkilegra var það nú ekki. Ætli ég verði ekki bara að tala um eitthvað plebbalegt.

Ég veit ekki hvort ég hafi sagt ykkur frá Frægðaríinu hérna á horninu. við erum sko búin að sjá þrjár stjörnur í hverfisbakaríinu.

Númer eitt er lélegast og sá eini sem ég er búin að sjá: Adrian Grenier, hann er það lélegur að ég þarf væntanlega að útskýra hver hann er. Hann er sko kærastinn í The Devil wears Prada og í aðalhlutverki í Entourage þáttunum sem ég horfi nú reyndar ekki á.

Númer tvö er alvöru stjarna: og hana þarf ekki að kynna, Maggie Gyllenhal

Númer þrjú er best: Malik Yoba úr Law and order og ekki má gleyma stórmyndinni Cool Runnings.

,, Hvar eru ilmsöltin?" æpa hinir hrifnæmu og dyggu blogglesarar í aðvífandi aðsvifi.

Bara að ég hefði nú frá einverju að segja öðru en hversu mikið ég held upp á 4B blýanta og hvað mér finnast HB blýantar vera mikill óþarfi. Svo hef ég aldrei skilið hnoðstrokleður og persónulega finnast mér nú bara Boxy vera best og hvítu Viggóstrokleðrin koma þar fast á eftir. Svo er nú varla hægt að blogga án þess að minnast á hvað hvítur pappír er miklu verri en offwhite. Svona hluti er ég að hugsa á hverjum einasta helvítis degi og líður eins og bölvuðu nördi.

spreyjaði í myrkri.

Vott ðe hell? spyr ég nú bara. Það er allt að verða helvíti geðveikt hérna í skólanum. Kennararnir hamast við að hlaða á okkur lokaverkefnum og skilja ekkert í því að allir nemendurnir séu orðnir fölir, þreyttir og skapstyggir.
Lokaskil lokaskil, ég skil ekki neitt.(syngist við lagið ,, Klukknahljóm")

Loksins fengum við greyin langþráðan sófaling. Ég hoppaði hæð mína, já eða öllu heldur settist hæð mína í sófa.
Á sunnudaginn snjóaði og á um það bil klukkutíma breytist fallegi snjórinn í grænt slurm. Laufin af trjánum blönduðust slabbinu og göturnar voru ljósgrænar. "Glóbal vorming" segja hinir upplýstu kanar í sífellu.

Um daginn var ég að tala við ameríska vinkonu mína í símann. Þegar símtalið var á enda sagði hún: "Bye, I love you". Mér varð hverft við enda ekki mikill elskuorða kall. Ég svaraði bara einhvern veginn: " je, heh.. vell ókei gúdbæ". Svo lagði ég á og hristi víkingahöfuð mitt forviða. Ég getið talið, á fingrum annarar handar, þær manneskjur sem hafa muldrað þessi orð í eyru mér. Fyrsta manneskjan var unglingsgrey sem var að reyna að komast í nærbrækur vorar á Cancun árið 1993. Þrátt fyrir ástarjátningar drengsins þá tókst það ætlunarverk eigi enda var ég afar siðavandur áttundu bekkingur.

Svei, það sem maður man. Verst að minni mitt er algjörlega bundið fortíðinni. Vesalings aríaprinsinn þjáist fyrir götótt heilabú mitt. Hann er alltaf að endurtaka upplýsingar fyrir mig af því ég man ekkert stundinni lengur.

Ég get talið upp nöfnin á heilum her af böngsum og dúkkum sem ég lék mér með 1983 en man ekki hvað ég gerði í gær eða hvað ég á að gera á morgun. Hægt og bítandi breytist ég í móður mína. Hún hefur verið minnislaus síðan ég man eftir mér en segir á hverju ári: ,, Guð, ég er komin með alzheimer." Þá minni ég hana alltaf á að þetta segi hún á hverju ári. Þessi skemmtun mun líklega magnast næst þegar við hittumst minnislausar og utanvið.

Áðan var ég uppi á þaki að spreyja stól. Hann er eitt af lokaverkefnunum. Mér tókst að spreyja hvítu lakki í augun, hendurnar, úlpuna mína og á þakið sjálft. Sem betur fer endaði eitthvað lakk á stólnum. Núna er ég að bíða eftir að hann þorni svo ég geti teiknað á hann. Ástæðan fyrir slæmu gengi mínu var sú að ég komst ekki upp á þak fyrr en seint og síðarmeir og uppi á þaki er ekki ljóstýru að finna. Myrkfælnasta manneskjan í hverfinu stóð því eins og auli í myrkrinu og spreyjaði hratt í allar áttir til þess að komast inn sem fyrst. En nú er þessum hryllingi lokið og ég get róleg farið að dunda mér við eitt af fjölmörgum lokaverkefnum.

Aldeilis bit.

Ef ég væri íri þá myndi ég heita Lóa O´heppin. Enn á ný þurfti hrakfallabálkurinn ég að skríða á heilsugæslustöðina. Ef ég bara ætti allar kvittanir sem ég hef fengið á mismunandi heilsugæslustöðvunum í hinum ýmsu löndum. Þá gæti ég gefið út bók sem myndi heita Sicko ef það nafn væri ekki frátekið. Þar sem ég keypti sjúkratryggingu hérna úti, hef ég ekki þurft að borga krónu fyrir . Eða jú 25 dollarar fóru í bólusetningu sem ég varð að fara í til þess að mega vera áfram í skólanum.

Núna ligg ég í sófanum (uppblásinni queen-size dýnu) með bólginn upphandlegg og heit eyru. Á eftir ætla ég að gá hvort ég sé nokkuð komin með hita því mér líður ekkert æðislega vel.

Í morgun vaknaði ég nefnilega með tvær litlar rauðar skellur í líkingu við skordýrabit. Önnur var á upphandleggnum en hin hafði komið sér notalega fyrir hjá olnboganum. Um hádegisbilið fór mig að klæja allsvakalega og síðar um daginn svimaði mig, fingurnir voru orðnir kaldir og upphandleggurinn á stærð við lítinn hamborgarahrygg. Ég þraukaði kennslustundir dagsins og trítlaði svo upp á heilsugæslustöð. Þar bar ég mig aumlega og tvær konur lýstu upp handlegginn með vasaljósi og hrukkuðu ennin. Svo fékk ég sýklalyf og á að koma aftur á morgun. Ég heyrði aðra þeirra tala um venom og það hljómaði hreint ekki vel í eyrum mér. Svo reyndi ég að fá upp úr annarri þeirra hvurslags skordýr þetta hafi nú eiginlega verið, allar bítandi flugur löngu dauðar úr kulda. Hún sagði mér að köngulær væru einnig á ferli á veturna. Jibbí kóla.

Svo á ég víst að panta tíma hjá The Medical Resident því konunum þóttu ofnæmisviðbrögð mín ekki eðlileg.

Jæja vendum voru kvæði í kross. Vegna fjölda áskoranna(þ.e.a.s. einni frá Ollu) ætla ég að reyna að lýsa hversdagslegu umhverfi mínu.

Við Árni búum í Brooklyn á þriðju hæð í rauðu múrsteinsfjölbýlishúsi. Síðan í byrjun október erum við búin að vera að sanka að okkur húsgögnum. Við byrjuðum á því að hringa í 1-800-MATRESS og kaupa jújú dýnu. Svo fengum við borð, sjónvarp og ruggubaststól hjá nágrönnum okkar. Úti á götu höfum við svo fundið stóla og ýmis konar dótarí og íbúðin lítur loksins út eins og íbúð. Okkur vantar sófa en ég held að það reddist á morgun.. vonandi. Svo væri dásamlegt að finna eldhúsborð. Öll eldhúsborð hérna eru annaðhvort ljót eða dýr og það gildir líka um sófana.
Árni er heimavinnandi húsmóðir en ég tek lest í skólann á hverjum degi. Lestin er úti á næsta horni, hana tek ég að Metropolitan Avenue og tek aðra lest þar að Union Square. (Classon, Bedford Nostrand, Myrtle-Willoughby, Flushing, Broadway, Metropolitan, Bedford Ave., 1st Ave, 3rd Ave, Union Square ef ég á að vera nákvæm).

Hverfið okkar er næs, bara eitt morð síðan í ágúst. Þetta er ekki klígjulegt hverfi eins og Williamsburg(Sveittir hipsterar í þröngum buxum með sólgleraugu hvenær sem er dags og hvernig sem viðrar, flestir með hatta. Dáldið eins og Joey Jeremiah í Degrassy Junior High) jájjája. Meira síðar. Mér er illt í hendinni.

Drullusokkur

EIginmaðurinn gerðist framtakssamur í hádeginu og skellti sér í Family Dollar búðina og festi kaup á þessum líka forláta drullusokk. Nú getum við tekið á móti gestum í spreng. Árnarnir fóru í bæinn rétt í þessu en ég húki heima og teikna. Ég sé þetta nú ekki sem kvöð. Gvöð. Ég er að vinna upp tapaðan tíma. Best að vera ekkert að blogga og eyða tímanum.

Stolt siglir fleyið mitt.

Áðan ætlaði ég að skríða upp í bæli mitt. Ég hugsaði með mér að kannski væri sniðugt að fara á klósettið áður.
Þar sem ég á það til að vera utan við mig og gleymin, hafði mér tekist að steingleyma að klósettið var stíflað eftir dvöl mína þar fyrr um kvöldið.
,, Best að sturta bara niður" hugsaði ég með þreytta heilanum mínum. Svo sturtaði ég niður. Yfirborð klósettvatnsins hækkaði og ég horfði á gamlan saur synda um. Glöggir menn hefðu áreiðanlega látið staðar numið þarna en ég aftur á móti hugsaði: ,, Best að sturta bara aftur niður" og sturtaði aftur niður. Vatnið hækkaði enn meira og skyndilega tók ósjálfráða taugakerfi mitt við sér þrátt fyrir þreytu líkamans. Í tæka tíð stökk ég upp í baðkarið og stóð þar og söng ,,Stolt siglir fleyið mitt stórsjónum á" á meðan vatnið fossaði um allt gólf. Í baðkarinu stóð ég þó nokkra stund, ósjálfbjarga og miður mín. Að lokum freistaði ég þess að grípa í vaskinn og vippa mér út um dyrnar. Það tókst ágætlega.

Síðasta klukkutímann hef ég svo verið að dunda mér við að sótthreinsa baðherbergið með Herra Proper og litlum sótthreinsisneplum. Íbúðin ilmar af hreinlæti og ef ég vissi ekki betur þá myndi ég jafnvel halda að hér byggi siðmenntað fólk en ekki villimenn sem geyma kúkinn sinn á gólfinu. En nú ætla ég að fara að sofa og láta mig dreyma um sjúkdómana sem þetta atvik mun leiða af sér. Svei.

þriðjudagur guði sé lof

Nú dregur til tíðinda. Nei nei, mig langaði bara að byrja bloggið á þessum orðum.

Í fyrradag gistum við hjá hundunum. Við komumst að því að minna gerpið er ekki hvolpur heldur þrolli. Það þótti okkur fyndið mjög því hún Buffy er pínkulítil og nautheimsk. Aðfaranótt mánudags, skeit dýrið á gólfið og ég hóf vikuna með því að stíga með stóru tánni ofan í gumsið. Svo komst ég ekki strax í sturtu því téðir voffar eltu mig á röndum og meinuðu mér aðgang að baðherberginu. Mjög hlægilegur viðbjóður sú sena.

Í morgun tókst mér svo að telja mér trú um að það væri miðvikudagur og ég stressaðist um fimm stig. Þegar dagaruglingurinn var leiðréttur, róaðist ég og fékk mér kaffi. Í eina tíð stundaði ég það að reyna að telja mér trú um að klukkan væri meira en hún væri og stillti allar klukkur vitlaust. Þegar mér tókst að plata sjálfa mig, stressaðist ég vegna tímaskorts en varð alltaf jafn fegin þegar ég fattaði að ég var ekkert orðinn of sein heldur hafði nógan tíma. Ég skil ekki hvað mér gekk til þar sem heiminn skortir ekki stressvalda. Hehe kannski ég fari að kalla Valdimar StressValda.

Ég er með tölvuna úti í glugga af þvi að við erum ekki með okkar eigið internet. Mér er orðið dáldið kalt á puttunum. Ég myndi blogga í vettlingum ef ég gæti.

Á fimmtudaginn er Þakkargjörðahátíðin mikla. Þá munu Bandaríkjamenn skríða til sinna heima, fara í kalkúnabúning, borða pílagrímahatta með indíánafyllingu og brenna nornir og ljósmæður. Eða það skilst mér.

Persónulega finnst mér Þakkargjörðahátíð betra orð en hið frumstæða Thanksgiving. Af hverju kalla þau þá jólin ekki Presentbuying og páska Eggeating? Svo þykir mér einnig undarlegt að kalla afmæli birthday eða fæðingardag. Til hamingju með fertuasta fæðingardaginn.

En ég er nú bara að ergja mig vegna þess að skólinn minn er ein allsherjar skipulagsóreiða. Ég reyndi að skrá mig í tíma en allir tímarnir sem ég á og verð að taka eru yfirfullir. Samt má ég ekki bara skrá mig í þá tíma sem ég vil. Skrítið. Tvær milljónir í skólagjöld og ekki pláss fyrir mann. Á eftir fer ég til námsráðgjafans í þriðja skiptið og hann ætlar að reyna að troða mér í skylduáfangana. Algjört R-U-D-L: rugl.

En jújú núna er bara að spýta í lófana, þurrka af sér tárin og snýta sér í fánann.

Bless í bæli.

Ef einhver getur útskýrt hvað mensen þýðir þá væri ég þakklát. Vinkona mín endar alltaf sms á því að skrifa þetta orð. Mér finnst of seint að spyrja hana núna í lok nóvember hvað orðið þýðir. Mamma hennar er sko norsk.

apar

Hér ligg ég á uppblásinni dýnu og googla apa. Hugmyndakennarinn minn lét okkur fá apaverkefni síðastliðinn mánudag. Við áttum að stúdera apa og búa til eitthvað ægilegt concept. Mér finnst engin þörf á því þar sem apar eru alveg nógu merkilegir og er að pæla í því að búa bara til apa altari.
Japanskir snjóapar eiga hug minn allan eftir ábendingu frá sölumanninum. Sölumaðurinn dvelur hjá okkur næstu vikuna. Það er skemmtilegt. Ennþá skemmtilegra þykir mér að hann fékk það frábæra verkefni að passa apa.. hmm nú ætlaði ég reyndar að skrifa hunda. Djöfull.. ég vildi óska þess að hann væri líka að passa apa. Hundarnir sem hann er að passa heita Buffy og Tyson og eru eins og hundur vonda kallsins í Pocahontas.

Litlu rassgötin fögnuðu okkur ákaft þegar við komum heim til þeirra. Svo fórum við þrjú með dýrin í labbitúr og mér þótti samstundis vænt um þau.

Í nótt neyddist sölumaðurinn svo til þess að reka voffana út úr svefnherberginu sínu því þeir voru að vera með læti. Svo hrjóta þeir eins og astmaveikir flóðhestar. Ég gæti hreinlega kramið þá í mauk. MAUK.

Borðtennisborð og stóra ritgerðarblekkingin.

Eins og þeir, sem til mín þekkja vita, þá er ég aftur sest á skólabekk. Að sitja (á skólabekk) er einmitt mitt helsta viðfangsefni um þessar mundir. Ég sit í skólanum svo fer ég heim og sest við borðið mitt. Til að vega á móti þessu stend ég hvenær sem tækifæri gefst t.d. í lestinni og í matarhléum. Eða já til að vega á móti flötum rassi það er að segja.

Einmitt þessa stundina sit ég. Aríaprinsinn skaust, með trompetleikara nokkrum, út í bæ til að tralla og syngja og skjóta upp flugeldum á meðan þeir sænga hjá fögrum portkonum í rússíbanavögnum á ferð. Ætli þeir séu ekki líka að borða kandíflos með pulsubitum og osti og drekka doktor pipar? Eitthvað svoleiðis ímynda ég mér. Ég sit hér föst og þarf að skrifa eitthvað kjánalegt enskuverkefni og nenni því alls ekki.

Þar sem ég er nú tveimur vetrum undir þrítugu og ansi sjóuð í skólagöngu, veit ég vel að ritgeraðsmíðar eru eitthvað það ofmetnasta fyrirbæri sem um getur. Ég leyfi mér næstum því að kalla þetta svindl.

Allt lítur út fyrir að menntastofnanir taki annað í mál en að allir ætli að verða doktorar og/eða blaðamenn. Þess má geta að blaðamenn þurfa nú varla grunnskólapróf til þess að starfa á Íslandi. Þeir þurfa bara að vera með kjaft, lágt stillta siðferðiskennd og litla sem enga tilfinningagreind. Hehehe mér finnst svo fyndið að troða tilfinningagreind inn í samtöl og skrif. Það er eitthvað svo kerlingarlegt og glatað að gera það. ,, Jáhhh, sá hlýtur nú að vera með lága tilfinningagreind!"

En jújú, ég er sem sagt að klístra saman einhverju rusli um borðtennisborð til þess að skila inn til kvendisins sem kennir mér ensku. Ekki þykir mér nú gaman að láta tala niður til mín á mánudögum og miðvikudögum. Þessi kona stundar það. Ég einn daginn ætla ég að nudda nefinu á henni við handarkrikann á einhverjum feitum og tala niður til hennar í leiðinni, með New Jersey hreimnum sem hún þreytist ekki á að nota þegar hún er að reyna að vera fyndin.
Svo er hún skotin í austur evrópska djass stráknum. Hann drafar.

farin að læra veiii.

Borðtennisborð og stóra ritgerðarblekkingin.

Eins og þeir, sem til mín þekkja vita, þá er ég aftur sest á skólabekk. Að sitja (á skólabekk) er einmitt mitt helsta viðfangsefni um þessar mundir. Ég sit í skólanum svo fer ég heim og sest við borðið mitt. Til að vega á móti þessu stend ég hvenær sem tækifæri gefst t.d. í lestinni og í matarhléum. Eða já til að vega á móti flötum rassi það er að segja.

Einmitt þessa stundina sit ég. Aríaprinsinn skaust, með trompetleikara nokkrum, út í bæ til að tralla og syngja og skjóta upp flugeldum á meðan þeir sænga hjá fögrum portkonum í rússíbanavögnum á ferð. Ætli þeir séu ekki líka að borða kandíflos með pulsubitum og osti og drekka doktor pipar? Eitthvað svoleiðis ímynda ég mér. Ég sit hér föst og þarf að skrifa eitthvað kjánalegt enskuverkefni og nenni því alls ekki.

Þar sem ég er nú tveimur vetrum undir þrítugu og ansi sjóuð í skólagöngu, veit ég vel að ritgeraðsmíðar eru eitthvað það ofmetnasta fyrirbæri sem um getur. Ég leyfi mér næstum því að kalla þetta svindl.

Allt lítur út fyrir að menntastofnanir taki annað í mál en að allir ætli að verða doktorar og/eða blaðamenn. Þess má geta að blaðamenn þurfa nú varla grunnskólapróf til þess að starfa á Íslandi. Þeir þurfa bara að vera með kjaft, lágt stillta siðferðiskennd og litla sem enga tilfinningagreind. Hehehe mér finnst svo fyndið að troða tilfinningagreind inn í samtöl og skrif. Það er eitthvað svo kerlingarlegt og glatað að gera það. ,, Jáhhh, sá hlýtur nú að vera með lága tilfinningagreind!"

En jújú, ég er sem sagt að klístra saman einhverju rusli um borðtennisborð til þess að skila inn til kvendisins sem kennir mér ensku. Ekki þykir mér nú gaman að láta tala niður til mín á mánudögum og miðvikudögum. Þessi kona stundar það. Ég einn daginn ætla ég að nudda nefinu á henni við handarkrikann á einhverjum feitum og tala niður til hennar í leiðinni, með New Jersey hreimnum sem hún þreytist ekki á að nota þegar hún er að reyna að vera fyndin.
Svo er hún skotin í austur evrópska djass stráknum. Hann drafar.

farin að læra veiii.

Áfengispróf!

Jæja, þá er Gummi litli grís búinn að raða í sig morgunmatnum. Mjög ánægjuleg stund með kjúkling verð ég að segja.

Þegar ég opnaði svo tölvupóstinn minn þá blasti við mér enn eitt glatað bréf frá skólanum mínum. Ég þurfti að taka áfengisprófið aftur. Dear Loa Hlin we have been informed that you have not completed your follow-up alcohol test on e-CHUG. We encourage you to do so immediately.
Samkvæmt því prófi er mjög óeðlilegt fyrir tuttugu og átta ára manneskju að drekka tvö vínglös á viku. Ég býst fastlega við því að frakkar, ítalir eða spánverjar hafi ekki samið þetta próf og eigi afar erfitt með að skilja ásakanirnar sem fylgja eftir prófið. Þau ýjuðu að því að ég væri alkóhólisti og ég sem laug og mildaði. Já og tók einhver eftir nafninu á fyrirækinu: Eeee- CHUG, CHUG, CHUG, CHUGGG!!
Jámm en tölum dáldið um eldsvoða. Það er skrítin lykt í loftinu, brunaliðsbíllinn kom æðandi að rétt í þessu og ofmannað slökkvilið er að rölta upp og niður götuna. Ætli einhver hafi kveikt í Colt maríneruðu beikoni hérna í hverfinu? Nei, maður spyr sig bara. Þetta hef ég upp úr kvikmyndinni Juice með Tupac ef einhver er að velta því fyrir sér.

Áðan hringdi Jason vinur minn. Hann notar mig sem heimalærdómsuppflettirit. Að þessu sinni var ég fegin vegna þess að, og nú mega sálfræðingar taka upp skrifblokkirnar sínar, ég var í þann mund að velta mér og snúa vegna hræðilegrar martraðar. Ég lá við hliðina á norskum frænda mínum inni í tjaldi í helli og við vorum að ræða að það væri ekkert mál að plata einhvern lækni til þess eyða barninu þar sem við værum svona rosalega skyld og hann myndi skilja ástæðuna(förum ekki nánar út í það). Ekki nóg með það þá var ég nýbúin að horfa á hommaklámmynd þar sem þessi frændi minn lék aðalhlutverkið á móti Eggerti Þorleifssyni. (soundeffect: blýantur brotnar á skrifblokk sálfræðings)

Ég skil nú ekki tilganginn með því að vera með undirvitund þegar hún virðist vera á móti manni. Niður með fjandsamlegar undirvitundir. Hvað væri að því að vera með vinalega undirvitund sem segir manni hlýja og gáfulega hluti. Hún gæti til dæmis hvíslað að manni tilgangi lífsins(ef ég gef mér það að tilgangur lífsins sé ekki að hafa mök við tvemenninga sína og horfa á klámmyndir með Eggerti Þorleifssyni.

Jæja, kannski er ég bara alkóhólisti með sóðalegar hugsanir, bældar hvatir og kynferðislanganir gagnvart ættingjum mínum.
Væri það ekki smart? Næstum því jafn smart og þessi bloggfærsla.

í dag er ég svo þunnur

Oj mig auma. Það er nú dáldið mikið vesen að vera þunnur. Í gær fór ég með Michelle á bar. Á leiðinni tókst mér að ná ótrúlegum árangri í lestarferðum. Sko þú veist hvernig það er þegar þú ert að keyra og lendir alltaf á grænu. Ég labbaði niður í lest, lestin kom, ég skipti á næstu stöð og lestin kom strax. Þriðja lestin hermdi eftir og ég komst á áfangastað á tuttugu mínútum. Magnað stöff. Annars var ég á mörkunum með að hverfa inn í fimmtu víddina því höfuð mitt dúndraði og þrútnaði af skelfilegum höfuðverk.

Að sjálfsögðu fór mig strax að gruna að ég væri komin með dularfullu veikina sem ég sá tilkynnta á forsíðu dagblaðs. Þar stóð: SUPERBUG KILLS NYC KID!. Svo kom einhver frétt um að tólf ára drengur í Brooklyn hefði dáið af völdum þessarar ofurpöddu. Fólki var ráðlagt að þvo mikið á sér hendurnar, nota plástra og sleppa því að bora í nefið. Það hljómaði erfitt þvi ég er mikið fyrir að bora í nefið mitt.

Á leiðinni heim frá barnum varð ég bílveikin uppmáluð. Leigubílstjórinn reyndi að drepa mig með ilmefnum. Ég reyndi að giska á hvaða ódýra rakspíra maðurinn hefði klínt á sig en hann sagði mér að þetta væri Nivea rakspíri. Ég verð nú að segja að hann lyktaði frekar eins og hann hefði smurt á sig Nivea klósetthreinsi.

Þannig að ég var með höfuðið út um gluggann alla leiðina eins og lítill hundur.
Núna er ég bara að teikna og reyna að halda höfði. Mig langar nú bara að horfa á Home Alone og éta ost.

Dexter drulla.

Harumph... Ekki var thridja bokin til thess ad hropa hurra fyrir. Adeins of mikid voodoo mumbo jumbo.

Nuna er eg ad fara i tolvutima og tharf ad skila verkefni sem eg gerdi adan. Eg atti ad hanna brefsefni med logoinu minu a. Ekki tokst thad nu vel til thar sem tolvukunnatta min er i lagmarki.

Maginn minn er med uppsteyt um thessar mundir enda faer hann litid annad en nachos og hummus i heimsokn. Eg get nu litid vid thvi gert thar sem thetta er uppahalds faedan min nuna.

Best ad skutla ser i tima. Eg tharf ad vanda mig ad na thessum afanga. Kennarinn er draumur i dos en hofudid a mer er sem tom tunna.

I kvold get eg loksins gert eitthvad af viti thar sem er buin ad lesa drulluna.

Já hæ

Júja ég er búin að fara til Íslands og er aftur komin til borgar englanna(copyright: Sveinbjörn H. Pálsson). Þennan brandara ætla ég ekki að útskýra.

Ég er ein heima því litli aríaprinsinn er ennþá staddur á fósturjörðinni. Klaufabárðurinn ég gerði þau reginmistök að grípa með mér myrkt lesefni á leiðinni í flugvélina. Því sef ég nú með ljósið kveikt og vanda mig við að koma mér ekki upp áfengivandamáli hins miðaldra: Léttvínssulli. Einhvers staðar las ég að haugar af miðaldra fólki láti innrita sig á Vog vegna þess konar vandamála. ,, Ég get ekki hætt að drekka rauðvín!!" Annars er nú ekki fallegt að gera grín að alkóhólistum.

Bókin umrædda og alræmda heitir Dexter in the Dark og þriðja bókin um hinn geðþekka raðmorðingja Dexter Morgan. Núna er hann aftur kominn í klípu blessaður.
Skrítið hvað hann er ægilega viðkunnalegt skrímsli. Þegar ég er búin að lesa þessa bók þá ætla ég að niðurhala annarri seríu af þáttunum um Dexter. Tvær seríur og þrjár bækur, það mætti fara að kalla mig dyggan aðdáanda.

Airwaves kom og fór og ég skemmti mér vel ef ekki drullu- og konunglega. Á laugardagskvöldinu tókst mér að kúgast af glimmeri, svo hóstaði ég upp bleikri glimmerflís og ældi næstum á bílastæðinu fyrir framan Gauk á Stöng. Ég þýddi það sem Cuckoo on a Stick og þótti ég fyndin. Ég man ekki til þess að einhver annar hafi hlegið.

Í dag fór ég í skólann, í gær var ég að leika við systur mína og frændsystkini. Það var stuð og við komumst yfir ótrúlega dagskrá á skömmum tíma. Tímatorg var heimsótt, Kínahverfið, Litla Ítalía og Neðri Austurhlið að hluta. Í Kínahverfinu rákumst við á helvítið hann Harvey Keitel. Eða jú já ekkert helvítis neitt, ég notaði það bara til áhersluauka. Ótrúlegt þykir mér eitt, systir mín og mágur eru mestu stjörnuseglar sem ég hef fyrir hitt. Þau þurfa rétt aðeins að reima skóna og ganga út úr húsi og þá rekast þau iðullega að frægt fólk. Skrítið að sápuóperan Heroes hafi ekki tekið þennan ofurkraft fyrir. Þess má geta að ég hef gefist upp á þessari þáttaröð. Mér finnst væl og þannig svo þreytandi. Núna væla þau svo mikið. Mér finnst skemmtilegra að sjá þau slást, fljúga og lækna sig sjálf þrátt fyrir að sá eiginleiki sé bersýnilega stolinn frá Wolverine.

Í gærkvöldi sofnaði ég klukkan sjö og vaknaði í nótt klukkan fjögur. Núna er klukkan að verða sex og ég er búin að ofkeyra internetið. Best að fara að sofa en ekki fyrr en ég hef fengið mér smá Nachos. Ég keypti blátt nachos í gær. Það er búið til úr bláum maís og ótrúlegt en satt, inniheldur ekki gervilitaraefni.

Ja eg er lot.

Eg er latasti bloggari Nordur Evropu. Thad er bara svo margt sem eg er buin ad sja ad eg fae bara adsvif thegar eg aetla ad reyna ad segja fra einhverju.

Um daginn lenti eg i nokkrum furdulegum atvikum. Vid hjonin erum i ibudarleit og thad er buin ad vera vaegast sagt ahugaverd reynsla. Sidasta ibud sem vid skodunum var i gotu og sama dag var madur myrtur af nagranna sinum um thad bil 6 husum nedar. Seinna um daginn forum vid a japanskan veitingastad. Vid beygdum inn gotuna og viti menn, blasir ekki vid okkur allsnakinn madur i einstaklega vondu skapi. Logreglan maetti a svaedid og tha vard herra berrassadur enntha fulli. Svo sat hann bara a troppunum med hond undir feitri kinn og ef vel var ad gad matti sja fjoluraudan pung gaegjast milli laera hans.

Amerikanar eru fyndnir. Their tuda mikid. Eg er haett ad nenna ad tala vid skolafelaga mina thvi thau gera litid annad en ad rofla yfir lestunum, kennurunum, verkefnunum og peningum.
Thad finnst mer ekki ahugavert.

Svo er eg buin ad komast ad thvi ad thegar amerikanar segja: "interesting" eda "creative" tha eru thad innantom ord til ad fylla upp i thognina. Eg er mikid ad vanda mig ad vera jakvaed og fyrsta skrefid i thvi er ad tala bara vid skemmtilegt folk. Thad munu tha vera; Arni, Kristin Anna og Dave, Halli, Sigurjon, Holmar, Michelle og litla Vivienne. Hun er fyndnust. Henni finnst mjog gaman ad bidja folk um ad fa ad sja rassinn a thvi. Svo hlaer hun eins og hross. Skemmtilegur litill strumpur. Agg, mikid sakna eg hennar Lottu minnar og hans Emils mins.
Best ad fa thau til thess ad koma hingad. Eg er nu thegar buin ad finna skemmtilegustu dotabudirnar og teiknimyndasogu og strakabudirnar. Ef eg vaeri rikur adili tha vaeru thau ofdekrudustu dullur i heimi.

Jemm, nuna er eg ad fara i tima og kynna mig og uppahalds voruumbudirnar minar.

A morgun er jardarfor heima a Islandi. Mig langar ad vera thar a morgun og grata med gomlum vinum.

Afturgangan og olíubrákin.

Á þriðjudagsmorgnum klukkan níu er skylduáfangi í skólanum mínum er nefnist Málun fyrir annars árs nema.

Ef skyldur væru eitthvað sem mætti sleppa í stað þess að vera skyldugur til þess á klára, þá myndi ég svo sannarlega sleppa þessum áfanga.

Reyndar held ég að ég hafi gott af honum þar sem tússpennar eru ekki þess eðlis að þeir fleyti manni langt í myndskreytingarbransanum.

Nú, já og nema hvað. Kennarinn í þessum tilteknu tímum er afar furðulegur. Módelið sem situr fyrir er einnig a.f. eða afar furðulegt. Hún er asísk, flúruð á húð og með hanakamb. Svo heitir hún Bob. Kennarinn er voðalega hrifinn af henni Bob og kyssir hana á kinnarnar þegar hún mætir til þess að striplast um á bossanum.

Heimaverkefni síðustu viku var að mála sjálfsmynd í raunstærð. Ég kveið fyrir þessu þar sem penslar láta illa að stjórn.

Á föstudaginn hófst ég handa og núna hangir hálfkláruð grænleit ég á ganginum í íbúðinni. í hvert einasta skipti sem ég hef gengið inn um dyrnar, hef ég æpt upp yfir mig af því að mér sýnist alltaf einhver (jafnhár og ég) standa þarna í leyni.

Ég verð að klára fjandans myndina svo ég fari ekki á taugum.

Aríaprinsinnn sefur vært og ég er að velta því fyrir mér hvort það væri bara ekki bráðsniðugt að fara út í búð og kaupa klósettpappír.

Þetta er nú einu sinni The Land of Plenty og maður verður nú að ganga örna sinna reglulega til að gera pláss fyrir meira gums og góss.