Lúxussugan.

Í gær var ég að ræða ýmis mál við vinkonu mína. M.a. um námsmennina sem voru á atvinnuleysisbótum á meðan þau voru í námi. Mér varð hugsað til Gísla Marteins og hvernig hann lá á kerfinu þegar hann var í námi með því að þiggja laun frá borginni eða ríkinu á meðan. Hann hætti því nú reyndar en bara eftir að það var gagnrýnt. Sem sýnir augljóslega að honum hafi fundist þetta vera í góðu lagi og líklega fundist hann sjálfur vera sniðugur og hafa komið sér vel fyrir í lífinu. Ég býst við að námsmennirnir hafi hugsað á svipuðum nótum.
Það er sumsé hægt að liggja á kerfinu í nokkrum flokkum. a) Með því að ræna frá skattborgurum b) Með því að ræna frá skattborgurum.

Gísli var bara aðeins flottari á því. Ég sé engan mun. Það er alveg jafn glatað að ræna núðlusúpu og það er að ræna parmaskinku.

Það var nú ekki ætlun mín að fara að tala um eitthvað tengt þjóðlífinu hvað þá fréttum liðinna mánuða. Á hverjum degi keppi ég ýmist við að loka augunum í dásamlegri afneitun fyrir öllu eða skipuleggja flóttann frá þessu 300.000 manna fíaskói.

En snúum okkur að afurðum:

elevenandtwelfty.

Hver getur elskað fjörutíuogníu ára gamlan mann? Ég en ekki ef það er einhver úr Stuðmönnum. Ekki að þeir séu eitthvað nálægt 49 árum, allt nýja fólkið er í kringum 25 ára. Valgeir minn Guðjónsson er fjarri góðu gamni. Held ég, óstaðfestar heimildir þetta eru. Mat eingöngu byggt á því sem ég held.

Mig langar að sjá heimlichamyndir og þannig lagað á RIFF. Ég hlakka til þegar ég get farið að stunda kvikmyndahátíðir eins og óð manneskja. Núna er ég of blönk/óskipulögð/tímabundin. Einhver af þessum afsökunum ætti að duga.

Ég er á leiðinni í sund í hellaða sundbolnum mínu. Hann er smekklegur en mjög ópraktískur. Á eftir ætlum við systur að þralla upp í Breiðholt og labba göngustíginn okkar. Hlakka ég til, skemmta mér ég mun.

Spakmæli dagsins eru: Áráttuhegðun er svona allt í lagi bara, eiginlega kannski í hófi samt. Hvað veit ég?

Jeij, þriðjudagur til þrauta nei ég meina þriðjudagur til heimildamynda. Gott framtak hjá RÚV. Best að sleppa því að kveikja í þar á bæ. Nefskattur er svo hvimleiður að mann langar bara til þess að brenna eitthvað.. djók, mann langar bara að rispa bílana á bílastæðinu fyrir utan Efstaleitið.

Af hverju á ég svona erfitt með nýaldar dótarí, orkusteina og þannig dæmi. Ætli ég sé bara ekki svona jarðbundin skástrik boring. Best að skinka sér út í göngutúr. Fyrst þarf ég aðeins að berja Aríaprinsinn.

Meiri afurðir:

moving on.

Jæja, þá er kreppan loksins búin hahaha vei(klapp og flugeldalæti). Gott hvað Englendingarnir voru næs svo ekki sé minnst á vini okkar í Hollandi. Leitt hvernig fór fyrir auðjöfrunum og ríkisstjórninni þegar risastóra.. djöflaskatan reis upp úr hafinu og...öhm.. skammaði þau og..ogeh.. hérna.. og þau bara hérna.. fóru að gráta og voru alveg hreint miður sín.

Af hverju er fólk alveg hætt að velta öðru fólki upp úr tjöru og fiðri? Söknuður.

Hér koma svo smá afurðir:

fjandinn sjálfur

Bannorð vikunnar:

Kreppan
Davíð Oddsson
Fjármálin
Kuldinn
Leigumarkaðurinn
Þjóðarskútan
Þjóðmálin


Æi bara allt sem fjallar um það hvað við erum royally screwed. Ef við erum það þá erum við það bara og drepumst úr hungri og kulda. Ég ætla að smíða mér bát og reyna að finna óbyggða eyju með trópikal ávöxtum. Ef það tekst ekki þá ætla ég bara að setjast í stól og bíða eftir því að drepast úr hungri og kulda.... eða nei ég ætla að hlaupa mér til hita þangað til ég drepst úr hungri.,... hmmm nei annars, ég ætla að skokka mér til hita í gegnum Stjórnarráðið og Seðlabankann og grípa mér nokkra feita menn sem ég ætla að grilla í Fjölskyldu- og Húsdýragarðinum. Hvað gerði ég aftur við fjandans ÍTR starfsmannakortið mitt? Ég á sko að fá ókeypis í Fjölskyldu- og Húsdýragarðinn.
Jæja,, ég hef ekki tíma til þess að blogga eins og einhver fábjáni, ég þar sko að fara að gramsa í skúffum. Bæ.

Miðvikudagur er góður dagur til þess að blogga.

Halló krakkar. Fyndinn þykir mér túrisminn sem fylgir Airwaves vikunni. Flesta daga eru goritex húðuð þýsk pör að windowshoppa á laugaveginum og borða heimasmurðar samlokur á meðan þeir bíða eftir fyrstu rútunni út úr bænum, þeim þýsku finnst nefnilega landið mun meira spennandi en landinn. Um miðjan október fyllist Reykjavík af leðurjakkaklæddum sólglereygðum ferðamönnum í þröngum buxum sem munu að öllum líkindum ekki sjá eitt einasta náttúruundur fyrir utan ónáttúruundrið Bláa lónið.

Miðað við tíðafarið núna þá væri afar viðeigandi að Bláa lóninu yrði breytt í upprunalega mynd, eða eins og þetta leit út fyrir um tuttugu árum síðan. Þegar að maður skipti um föt í einhverjum kofa, fór í strigaskóm ofan í lónið til þess að rispa ekki á sér iljarnar í hrauninu og var á varðbergi gagnvart straumi af heitu vatni sem átti það til að umlykja mann fyrirvaralaust og brenna húðina. Jah, svona er allavega brengluð minning mín af þessu fyrrverandi náttúruundri. Ég man samt ekki hvað kostaði að fara ofan í. Kannski þrjár ískóla og tvær fernur af svaladrykknum Garpi.

Gaman þætti mér ef að auðkýfingar og nokkrir spilltir ráðamenn landsins landsins færu í innlit útlits mengað lónið og æfðu sig í hópdrukknun. (Sambýlismaður minn er einmitt á þessari stundu að lesa yfir öxlina mína og segja:,, Ekki svona mikið hatur Lóa." Ég veit ekki alveg hvað hann vill mér en ég ætla sko ekki að stroka þetta út. Fyrir utan þá staðreynd að ,,sumir" virðast ekki skilja muninn á hatri og léttu skemmtituði. Mikið væri nú leiðinlegt að lenda í helvíti fyrir það eitt að vera orðljótur bloggari.)

eru ekki allir í stuði?

Fyrst sleppti ég því að blogga sökum leti, þar á eftir kom mikil vinnutörn, stuttu síðar skall á krepputíð.

Mig langar bara alls ekki að ræða neitt af þessu þrennu.
Annars var ég nú bara að koma frá Tromsö. Norðmenn eru dúllur en einnig afar duglegir að troða sér fram fyrir mann í biðröðum. Mig langar að einhver gefi út bókina ,, Alhæft um þjóðir".

Síðustu viku hef ég hamast við að horfa hvorki á fréttir né lesa dagblöðin. Ég tók þessa ákvörðun geðheilsu minnar vegna. Sambýlismaður minn er ekki alveg á sömu blaðsíðu og hefur tekið að sér hlutverk fréttaskýringamanns þvert ofan í óskir mínar. Á hverjum morgni vekur hann mig með upplýsingar um gengið og alla djöfulsins vitleysuna sem gengur hér á. Ég skamma hann í hvert einasta skipti en hann lætur það sem vind um upplýst eyru þjóta.

Afneitun er ein af mínum uppáhalds iðjum, iðjum heilans...iðja heilans, það er ekki heil brú í þessu. göö, hvar glopraði ég niður tungumáli mínu. Kannski byrjaði orðaforði minn að tætast í sundur um leið og landið fór í hundana. Mörg ár eru liðin frá því að ég uppgötvaði að mér fer best að lifa í vernduðum heimi þar sem ég tel mér trú um að allt sé í fínasta lagi. Æi, reyndar held ég barasta að heilinn minn sé að gefast upp. Það er eina útskýringin sem ég get mögulega fundið á því hvers vegna ég er með gamla Japis auglýsingu á heilanum. ,, Hundadagar í Japis.. óú óú ódýrt."

Tilkynning.

Jæja góðir hálsar. Þá er best að koma sér að efninu. Sölumaður dauðans (árni gleraugnaglámur) er byrjaður að blogga. Bloggið hans er www.cottontopp.blogspot.com. Á hverjum degi spyr drengurinn: ,, Ertu búin að lesa bloggið mitt í dag?".

Ég mun setja link á hann þegar ég nenni að hanga á þessu skítalarfa internet rusli.

í veskinu mínu liggur snickersræfill og bíður eftir að ég borði sig. Svo mun ég ræflinum niður með Cillit Bang. Ég held að manneskjan, sem fann upp nafnið á þessu hreinsiefni, sé pínku vitlaus eða kannski alltaf pínku full.

Collateral er mynd kvöldsins, ef einhvern langar að ná mér út úr húsi þá verður sú manneskja að mæta með kíttispaða. Ekki það að sú mynd sé eitthvað góð. Mér finnst bara svo gaman að sjá myndir með Tom Cruise eftir að ég komst að því að hann væri klikk.

Bless, mér þykir alveg vænt um ykkur, svo lengi sem þið standið ekki fyrir sjónvarpinu eða borðið snickersið mitt. Glamúúúr.

Játning.

Nú verð ég bara að játa að ég horfði ekki á einn einasta handboltaleik. Ekki var það nú vegna áhugaleysis heldur vegna þess að ég get ekki horft á Ísland keppa í neinu. Ég verð alltaf svo geðbilaðslega keppnisóð og tapsár að ég er hætt að leggja þetta á mig. Síðasti leikur sem ég horfði á var á sautjánda júní í fyrra. Ég var stödd í heimsókn hjá kunningjum og skyndilega áttaði ég mig á því að ég var orðin snælduóð og gargaði þarna fyrir framan fólk sem ég þekki ekkert of vel. Ísland vann sem betur fer, annars hefði ég líklega farið að grenja.

Gaman að segja frá því að frá því að ég skrifaði Ísland vann sem betur fer, hefur heill vinnudagur liðið hjá. Ég sat í sakleysi mínu og bloggaði og þá var hringt í mig frá veitingastaðnum. ,, átt þú ekki að vera að vinna?" lesist með kólumbískum hreim.

,,Agg" æpti ég upp yfir mig og þaut af stað.

Og hér er ég núna komin aftur heim.
jájá.

Myndir sem ég á eftir að sjá og skil ekki af hverju ég er ekki búin að sjá.

Diving bell og þarna butterfly

Pan´s Labyrinth (já já ég veit.)

Orphanage (eða hvernig það er skrifað)

Darjeeling bla bla man ekki meira

Bob Dylan myndina

Sweeney Todd söngleikinn (annars vantar mig í Tim Burton Glápsafnið)

Penelope

Persepolis

Eagle vs Shark

Flest eru þetta myndir sem Aríaprinsinn vildi ekki sjá í bíó og ég nennti ekki að sjá ein. Núna nenni ég alveg að sjá þær ein. Nema ef einhvern langi til þess að glápa á videó með mér. Einhvern? Gerðuuuu það?

Ribbaldurinn Bibbi og mamman

er án efa skemmtilegasta barnabók sem ég hef lesið. Kannski er það bara af því að ég las færeysku þýðinguna. Mig minnir að hún hafi upphaflega verið skrifuð á sænsku. Svo skemmir ekki fyrir bókinni að hún er myndskreytt af sömu manneskju og myndskreytti Grænu höndina. Sú hönd eyðilagði fyrir mér afmælisdag. Ég fékk þessa draugasögubók í afmælisgjöf og afmælisgestirnir gátu ekki stillt sig um að lesa upphátt úr henni í boðinu. Vitaskuld varð ég andvaka og las bókina aldrei framar. En myndirnar eru fínar. Mikið væri ég til í að teikna fyrir hryllingsbók. En ekki fyrir börn. Ég er á móti hryllingi fyrir börn. Nema ef börnin eru gefin fyrir hrylling og eiga auðvelt með svefn. Fyrir þau börn er ég alveg til í að teikna lík og úlfa.

Veitingastaðurinn var að sjálfsögðu troðfullur í gær. Ekkert fór úrskeiðis þökk sé nýja kerfi mágs míns. Hann er mjög hrifinn af því að búa til kerfi. Maður frænku minnar mætti síðan á svæðið til þess að anda ofan í hálsmálin á okkur. Ég er farinn að sjá spaugilegu hliðina á stjórnseminni í drengnum. Það er svo sem ekkert erfitt enda er fjölskyldan mín eitt stórt samansafn af stjórnsemisbrjálæðingum, lúffurum og ölkum. Sumir eru með blöndu af þessu þrennu. Enginn í fjölskyldunni er undanskilinn þessari flokkun minni. Amma er til dæmis lúffari en henni tekst líka að stjórna öðrum með síendurteknu lúffi. Æhh já ef lífið væri nú bara eins auðvelt og í Kardimommubæ, hmmm eitthvað er nú alkóhólískt við þetta bæjarnafn.

Í dag ætla ég að vanda mig við að gera ekki dick. Ég ætla í mesta lagi að komast að því hvað í helvítinu er byrjað að vaxa á tánni minni. Ef þetta er varta þá þarf ég einnig að skrifa Guði eða Decode bréf og skammast. Ef þetta er bara blaðra þá ætla ég að fá mér plástur.

Stamandi nývöknungur.

Ég var vakin af blaðamanni já eða konu og spurð nokkurra spurninga um eitthvað. Mikið er ég heimsk á morgnana.

Er rétt að segja að eitthvað sé stolið úr kollinum á mér eða á að segja að einhverju hafi verið stolið úr kollinum á mér? Allavega er þetta viðtal löngu gufað upp í gegnum heilabörk minn. Ég held að ég hafi meira að segja ropað því áðan. Mig minnir að ég hafi sagt eitthvað svona: ,, Tjaaa...böööh? uu, böh." Svo sendi ég blaðamanneskjunni grátbón(email) um að fá að lesa það yfir.

Jæja en nú dregur til tíðinda. Í gærkvöldi féll enn eitt prinsipp vígið. Ég skráði mig á Facebook. Djöfull þarf ég að stilla mig um að finna ekki eitthvað ,,sniðugt" íslenskt nafn yfir Facebook. Stundum er nauðsynlegt að hemja æsta grínarann í sjálfum sér svo ekki verði til flippþynnka daginn eftir. Reyndar er orðið ansi langt síðan ég þjáðist af flippþynnku, ég er búin að vera of þreytt til þess að reita af mér mislukkaða brandara. Jæja, þessi bloggfærsla er farin að hljóma eins og ég sé bloggandi úti í bílskúr með snöruna um hálsinn. En nei, ég er bara í ágætis stuði við eldhúsborðið. Til þess að viðhalda stuðinu er ég að spá í að lesa ekki Fréttablaðið. Ég renndi augunum yfir síðuna og við mér blasti fyrirsögn um tvo menn sem köfnuðu í röri. Úff, ég vona að enginn úldinn íslenskur athafnamaður sé byrjaður að skrifa handrit um atburðinn.

Fjandinn hirði þetta líf... nei djók

Jæja, ætli þessi dagur fari í eitthvað gáfulegra en að drekka kaffi og youtuba sig til vítis? Varla, vaaarlaaaa.

Ég er búin að vera ansi löt við að skrifa og lesa blogg. Í fyrradag fór ég svo rúntinn líkt og samviskusamur heimilislæknir, og las þau blogg sem ég hef tamið mér að lesa. Skyndilega dróg ský fyrir netsólu þegar ég komst að því að fólk er búið að liggja í einhverju kommenta skítkasti. Það eru nú engin tíðindi enda eiga margir erfitt með að átta sig á því að það er líka hægt að móðga, særa og rægja á internetinu eins og í lífinu sjálfu. Engu að síður kom þetta mér á óvart enda virðist ég gleyma því reglulega að það eru bara ekki allir næs hvað þá með fulle fem. Bæði pabbi og DD-unit hafa þurft að þola það undanfarnar vikur að eitthvað lið er að skríða um á netinu og inni á bloggsíðum þeirra og henda rusli og úldnum skoðunum í þau. Ég veit ekki hvort ég sé eitthvað marktækt fyrirbæri en pápi og dd eru sómafólk að mínu mati.

Nú ætla ég mér ekki að vera einhver internet Martin Luther King en geta ekki allir bara verið vinir?
Já seisei, en þá er komið að því að rægja móður mína örlítið, jú mikið rétt, á internetinu. Svo fer ég á eftir á Hagstofuna og skrái eftirfarandi breytingu:
Nafn: Júdas
Starf: Hræsnari
Sérgrein: Svik

Á sunnudaginn ætlaði ég að fara í berjamó með Tinnu vinkonu. En heyrðu nú mig, hvernig endaðir þú þá í Kringlunni með fimm ára barni og tómar tupperware dollur? Jú, ég skal segja þér frá því. Nú, ég hringdi í móður mína fyrir helgi í þeim tilgangi að grennslast fyrir um góð berjatínslusvæði í kringum borgina. Mamma, eins og hennar er von og vísa, óð af stað eins og bremsulaus járnbrautarlest og fór að plotta og plana. Nú líður og bíður og að morgni sunnudags er ég vakin með símtali.
,, Amma sagði að við værum að fara í berjamó!" (barnsrödd í skipandi tón)
,, ööö ha? heyrðu má ég hringja í þig eftir smá stund" (andfúl nývöknuð móðursysturrödd)
Svo hringdi ég í mömmu og hún sór fyrir að hafa ekki kjaftað þessu í barnið. Yeah right, varð innri rödd minni að orði. Svo hringdi ég í Tinnu vinkonu og ætlaði að grennslast fyrir um hvort henni þætti í lagi að berjamóið hefði breyst í míní ættarmót með fjölskyldunni minni.
,, Æi heyrðu, ég er að lakka eldhúsgólfið."
,, Ok allt í góðu." (innri rödd mín bölvaði)
Eftir nokkur símtöl var það ákveðið að ég myndi ná í barnið og keyra suður fyrir fjall eða eitthvað og fara til mömmu og vinkonu hennar. Þegar ég er svo komin upp að dyrum heima hjá systurdóttur minni hringir síminn aftur.
,, Hæ heyrðu ég nenni eiginlega ekki að vera hérna lengur, það er þungbúið og allt lítur út fyrir rigningu. Þessu var spáð (..kjáninn þinn sem lest ekki veðurspána.Innskot: LHH), svo er alltaf betra að fara fyrr af stað (..og þú gætir vanið þig á að vakna fyrr um helgar. Innskot: LHH.)"


Og þarna var ekki aftur snúið. Ég var komin með barn upp á arminn og það er bannað að svíkja börn að mínu mati. Mér datt í hug að bjóða henni í göngutúr um bæinn, jafnvel á róló, í skaðabætur fyrir berjamóinn (hennar mömmu). Þá gellur í hinni ömmu hennar (á spænsku): ,, Af hverju farið þið ekki bara í bíó?"
,,BÍÓ!!" æpir barnið svo glymur í Hallgrímskirkju. Eina myndin sem var í boði og hvorug okkar hafði séð var Wall-e. Hún var sýnd í Kringlunni. ,, Kringluferðin" er svo efni í heilan bækling en ég nenni ómögulega að skrifa um það. Góð saga en við það eitt að rifja þetta upp er ég aftur farin að finna fyrir því sem ég vil kalla: Berjagremju.

Lokakafli berjamósögunnar heitir: ,,Salt í sárið" og er svohljóðandi.

Sími hringir.

Dóttir: Halló
Móðir: Hæ, þetta er mamma.
Dóttir: (með kuldalegri röddu) Já hæ.
Móðir: Heyrðu svo veistu að þú getur komið í kvöld til mín og fengið bláber með rjóma.
Innri rödd dóttur: Thanks.

já nú er gaman.

Ein ég sit og myndi vera að sauma inni í litlu húsi ef ég væri ekki læst í bakinu. Þar sem allt er álíka sársaukafullt þá get ég alveg eins drullast til þess að blogga eins og hvað annað. Með uppgjöf í augum horfi ég á draslið í kringum mig. Áðan reyndi ég að vaska upp en það var eins og að fá rýting satans í bakið. Helgin var annars drullugóð. AP, sölumaðurinn, grafíski hönnuðurinn, bjöttabarnið, portúgalinn og auðarbróðirinn skemmtum dansandi þvögu á Nasa og það var nú aldeilis gaman. AP, sölumaðurinn og ég ætluðum út í sal að dansa en það gekk nú ekki betur en svo að við vorum gripin og crowd surfuðum óvart. Ég æpti og hló og rassaði óvart systur mína í andlitið. Það sem maður tekur nú upp á á gamals aldri. Kannski er bara ekkert undarlegt að ég sitji hér með þursabitið mitt.

Í gær gerðist sá stórmerkilegi atburður að við AP fórum í kjörbúð. Við kláruðum innkaupin og töltum svo út á bílastæði. Á þessum tímapunkti var AP orðinn ansi fölur og veiklulegur enda nýbúinn að næla sér í einhverja pest. Hann þurfti engu að síður að halda á öllum pokunum út af baklæsingunni minni. Nema hvað, við stöndum fyrir utan bílinn og mér verður litið á herra aríaprins. Svipurinn á andliti hans benti til þess að eitthvað verulega leiðinlegt hefði átt sér stað. ,,Hvað?" hváði ég. ,, Lyklarnir eru læstir inni í bílnum" sagði drengur þá. Þessar ótrúlega vonlausu aðstæður, sjúklingurinn, fatlaða stúlkan og læsti bíllinn, fengu mig til þess að taka veikluleg bakföll af hlátri. Aríaprinsinum var hins vegar ekki skemmt. Þá varð ég ennþá kátari og gat ekki hamið flissköstin. Eftir skammir, meira fliss og nokkrar góðar Mcgyver tillögur frá mér, endaði ævintýrið á því að ég hringdi í tattúveraðan lásasmið og borgaði honum u.þ.b. 50 evrur. Blóðugt en nauðsynlegt. Það eina sem vantaði upp á var þrumuveður og einn góður mávaniðurgangur í augað.

Í dag greiddi ég alla mína reikninga nema einn og á þá eftir 30.000 krónur út mánuðinn. Geri aðrir betur. Ég sé fram á hafragrautsát og vatnsdrykkju. Ég sem ætlaði að baða mig upp úr geitamjólk og kampavíni. Jæja, best að fara að dópa í verkjalyfjum og bólgueyðandi. Adieu.

Látum okkur nú sjá. Hvað er ég búin að gera í dag? Sofa fram eftir..tékk, drekka kaffi úti á palli..tékk..., veiða flugu upp úr téðu kaffi..tékk..., íhuga að fara í sturtu og skólpa mig..tékk.., lesa Fréttablaðið, 24 stundir og Vesturbæjarblaðið.. tékk.., brjóta af mér gagnvart slúðurbanninu mínu..ójá.
Ég get ómögulega stillt mig um að lesa slúðurfréttir. Ég renndi augunum yfir síðurnar og rak glyrnurnar í ,,frétt" um að Michelle Williams væri kominn með nýjan aðila upp á arminn. Svo flýtti ég mér að frétta yfir yfir slúðurkviksyndið áður en ég myndi komast að því hvern hún hefði dinglandi á arminum. Að sjálfsögðu fletti ég hratt til baka af því að ég réð ekki við forvitni mína. ,, Michelle Willams og Spike Jonze..töff." hugsaði ég. Að því búnu féll eitt titrandi reiðitár úr hvarmi mínum. Sjálfsagi minn er sem lin skita og það reiðir mig. Nei nei, það eru allir rólegir hérna í Vesturbænum.
Á eftir eru ég, sölumaðurinn og aríaprinsinnn að fara í myndatöku. Ég er vitaskuld búin að koma mér upp ímynduðu yfirvaraskeggi í tilefni dagsins og langar helst að vera með lambhúshettu á myndunum. Eða sko meira svona skíðagrímu.
Í gær fóru ég og systir og systursonur á Kung Fu Panda. Æ mig auma hve gaman. Okkur systrum þótti nú sérdeilis gaman að fara í gamla unglingabíóið okkar í Álfabakkanum. Því miður var stæk hlandfýla í salnum en þegar myndin byrjaði var alveg hægt að leiða lyktina hjá sér.
jááá er bara farin í sturtu.

Ég veit það ekki.

Stundum og þá meina ég eiginlega alltaf.. segjum bara oftast, á ég mjög erfitt með að vita hvað mér finnst um hlutina. Ég skipti um skoðun á ljóshraða og á afar erfitt með að halda mig við eitthvað ákveðið. Til dæmis núna. Fyrir utan svefnherbergisgluggann eru þrír menn að sarga í sundur hellur með steinsög. Þeir byrja klukkan átta á morgnana og svo heldur djöfulgangurinn áfram fram eftir degi. Þar sem ég vinn á kvöldin þá er ég yfirleitt ekki komin á fætur fyrr en í fyrsta lagi klukkan ellefu. Mér finnst mjög huggulegt að sofa og hvíla mig en ég á eitthvað erfitt með sjálfa mig þegar ég vakna seint. Þá líður mér eins og ég hafi sóað deginum. Ég held að þetta sé einhver norsk og helluð arfleifð. Núnú og nema hvað. Ég get ómögulega ákveðið hvort mig langi til þess að opna gluggann og garga á mennina fyrir að gera ráð fyrir að allir vinni frá átta til fimm eða sjö til fjögur eða hvernig í dauðanum "eðlilegur" vinnutími er og skamma þá fyrir að vekja mig með nístandi hávaða, eða hvort ég eigi að opna útidyrnar, gægjast út fyrir og þakka mönnunum fyrir að gera mér ókleift að sofa fram undir hádegi og hrósa þeim fyrir að vera svona duglegir að helluleggja. Þetta telst líklega ekki með sem vandamál en alltaf endar með því að ég stari bara út í loftið og veit ekkert hvað mér á að finnast. Sömuleiðis ef einhver segir eitthvað móðgandi við mig. Er gott að fólk sé svona hreinskilið eða eru þau bara að vera helvítis dónar og eiga skömm í hattinn skilið. Í gær þá lenti ég einmitt í samtali og vissi hreinlega ekki hvort um móðgun hafi verið að ræða. Æi svei, nú veit ég ekki einu sinni hvort að það sé góð hugmynd að vera að blogga um þetta. Uppáhalds svörin mín by the way eru, ,,Ég veit það ekki" og ,, Ég held það en ég er ekki viss". Algengustu svörin öllu heldur, ég er ekki viss um að þau séu uppáhalds..... eða sko ég veit það ekki.

jájá

Nú hjefi ég eggjert skribað í mánúð. En það er nú bara allt í lagi er þaggi? Ég hef í mesta lagi kíkt inn á bloggið mitt og hugsað með mér: ,, Gvöð, þetta gengur ekki lengur". Reyndar hefur það sýnt sig og sannað að heimurinn snýst ekki á hvolf ef ég sinni ekki blogginu mínu. Kannski er bara erfitt að blogga þegar maður er brjálaður alla daga. Til dæmis er ég búin að vera frekar brjál, nei ég meina sorgmædd, yfir einum manni að nafni Paul Ramses, vitleysingunum við völd, vöruverði og yfir tveimur hvítabjörnum.

Ég mæli með því að börnin sem vinna í tíu ellefu fái launahækkun. Það er stórhættulegt að vinna á kassa í búð þar sem viðskiptavinirnir verða svo æstir og reiðir yfir verðinu að þeir eiga á hættu að missa skap sitt og ráðast á þann sem verður í vegi þeirra. Nú hef ég tvisvar brotið viðskiptabann mitt við þessa hryllingsverslun og í bæði skiptin þurfti ég að gleypa loft til þess að ganga ekki í skrokk á neinum eða fara að grenja eins og bebe.
Viðskiptabannið er aftur komið í gagnið. Í þetta skiptið mun ég standa við það þó svo að það sé orðið einstaklega erfitt. Við vorum sko að flytja og helvítis klukkubúðin sést út um stofugluggann á íbúðinnni. Bahh, þá er bara að taka á honum stóra sínum.. þetta hljómar eins og ég sé að fara að berja Aríaprinsinn. Ég er sko ekki að fara að gera það ef þú áttaðir þig ekki á því.

Að öðru, núna er ég búin að vinna á Santa María, tryllta veitingastað systur minnar, í um það bil einn og hálfan mánuð. Flestir sem ég vinn með tala ekki íslensku og ekkert sérstaklega góða ensku. Ég hef aldrei verið jafn ánægð með samstarfsfólk mitt. Eftir að hafa unnið með ógrynni af leiðinlegum Íslendingum sem tala og tala um ekki neitt, þá er þetta hinn svokallaði draumur í dós. Það er nefnilega dáldið erfitt að vera leiðinlegur þegar maður þegir.


Jallí jallí jæ. Bööö.

Verði ljós.

Kæru félagar, ég er komin heim.

Heimkoma mín samanstendur af um það bil átta þúsund símtölum, loforðum og kaffihittingum. Núna er ég byrjuð að vinna hjá systur og mági á margrómuðum veitingastað þerira. Kvöldið í kvöld var hreinræktaður hryllingur og ég er verulega farin að íhuga að útrýma miðaldra konum. Nei, spaug. Þær eru fínar svo lengi sem þær hópa sig ekki saman. Ég og A.P. erum að þeytast á milli heimila og ég hlakka gífurlega mikið til að eignast almennilegt heimili. Ekki það að ég muni gera eitthvað merkilegt á því heimili. Mig langar bara að vita hvar ég muni höfði mínu halla næstu vikurnar. Djöfull er leigumarkaðurinn annars svívirðilegur. Það mætti halda að Reykjavík sé áhugaverðari borg en New York. Ekki skil ég neitt í fólki sem kemur héðan frá austur evrópu. Íbúðaverðið þar er fimmaurabrandari miðað við nauðungaruppboðin hér. Þess má geta að ég las nauðungaruppboð sem nauðgunaruppboð þar til ég var um það bil seytján vetra. Skekkt veruleika skyn mitt þarf því engan að undra.

Stundum minnir lífið mig á ljóðlínur eftir Stæla Steinarr.

og þó þú tapir það gerir ekkert til
það var víst vitlaust gefið

En þetta eru líklegast meðvirkasta ljóð sem ég veit um. Heyrðu já... ég er búin að drekka aðeins of mikið hvítavín. Strax farin að vitna í fokking ljóð. Djöfulsins Íslendingur getur maður verið.

Trébert og fleira svona eitthvað.

Góðir hálsar. Mér til mikillar gleði er allt um garð gengið. Eða sko skólinn já. Áðan fór ég á inn á kerfið sem heitir myschool og tékkaði á einkunnunum mínum. Ég þjáist víst ekki af greindarskorti samkvæmt tölunum þar. Lokaverkefnið í leikfangaáfanganum var að documenta leikfangið.
A.P. hjálpaði mér svo mikið að það fossblæddi úr nefinu á honum. Grín, ég veit ekkert af hverju ég sagði þetta. En þessi indælisdrengur vakti með mér og tók upp og klippti og stóð sig eins og hetjan sem ég er víst ekki. Hér er það.





Þetta er hann trébert. Við gerðum líka vídeó sem er einhverskonar viðtal við mig sem lúðalegt gáfumenni. Það heitir "Inside Treebert" með undirtitlinum "an interview with a genius". Ég fattaði ekki hvað þetta var hellað fyrr en daginn eftir. Þá trúði ég því ekki að við höfðum í alvörunni sett þetta á netið. Ef einhver hefur áhuga á því að sjá það þá verður sá hinn sami að finna það.

Heldurðu ekki bara að foreldrar mínir séu búnir að hegða sér eins og englar. Ég hef bara ekkert um þau að segja. Í gær fórum við á Guggenheim og heimsóttum litlu Guggenheimana. Þeir voru hressir. Svo var líka sýning eftir kínverskan mann sem heitir..... öhhhh ég gæti gúglað það en heilinn minn verður að fá að spreyta sig ræfillinn...... Cai... Quong....We....nei ég man það ekki. Augnablik. Já sýningin hans Cai Guo Qiang. Jebbbb.


Kaffivélin er eitthvað að reyna að fá mig yfir til sín. Ég get svarið fyrir það að hún sagði nafnið mitt í alvörunni. Með draugalegri uppáhellingarröddu.
En hvað veit ég, sótugi minningaþjófurinn?

abbsakið

jæja þá er ég bara sest við tölvuna. Tveir dagar eftir af skólanum og ég á eftir að mála heilt málverk, prenta fimm myndir og gera eitt stykki vídeó.

Talandi um vídeó Ég var að föndra vídeó með Árna mæn.

Nennir einhver að segja mér hvernig á að láta youtube videó yfir á bloggið mitt. Ég hef ekki réttan litningafjölda fyrir þetta helvíti.

Núna er ég með gúlann fullan af jórturleðri. A.P.(aríaprinsinn mun heita þetta hér eftir. Ef þú ert með lélegt minni þá er núna rétti tíminn til þess að hripa þetta niður.) A.P. þreytist seint á því að tala um tyggjósiði mína.
,, Hvað ertu með mörg tyggjó uppí þér núna?" glymur í drengnum. ,, Tvö." lýg ég mjóróma og slefa út um annað munnvikið. ,, Ég trúi þér ekki" segir sjálfskipaði einkaspæjarinn.

Tyggjó er eins og popp fyrir mér. Eitt styk er glatað, tvö er ekkert spes, þrjú er jújú svosem í lagi, fjögur fínt, fimm styk ídeal og þar fram eftir götunum þar til ég get ekki lokað munninum.
Ég er að spá í að vaxa aldrei upp úr þessu. Mér finnst hvort eð er ekkert fullorðinslegt við það að maula á einhverju tyggigúmmíi í tíma og ótíma. Best að fara bara alla leið í þessu máli.

Fyrst ég er að ræða um það sem fullorðið er þá er skemmst frá því að segja að foreldrar vorir guðuðu hér á dyrnar fyrir ekki svo löngu síðan. Blessunin stukku svo upp í rútu í Kínahverfinu og munu ekki láta sjá sig hér fyrr en þann fjórtánda. Mamma fór í keng í leigubílnum á leiðinni frá flugvellinum. Bílstjórinn var glanni og svo ákvað hún að hann myndi nú örugglega ekki rata og tók hún sig því til og las upp öll götunöfnin í um það bil tvo kílómetra eins og það myndi hjálpa einhverjum í heiminum. Á meðan sat pabbi og ataðist í snertiskjánum sem var á bakhlið bílstjórasætisins.

Daginn eftir vaknaði ég klukkan níu. Þegar ég kom inn í stofu þá sátu gömlu hjónin fullklædd í sófanum og vildu fara. Guð má vita hversu lengi þau höfðu setið þarna.

Ég ætla að fara að undirbúa mig andlega fyrir endurkomu þeirra eða bara taka nógu mikið af sljóvgandi ofnæmislyfjum.